týsdagur 7. desember 1999síða 20

20 Eg meini eisini at eg fekk ein annan leiklut á B36 liðnum enn tann. sum eg heyði í HB, eg fekk fríari teymar. Sjálvandi skal eitt system vera at spæla eftir, men fótbóltur kann eisini gerast ov taktiskur. og tá hendir nærum Verður tað heila ov taktiskt. leikararnir bert ein leik g í so máta er fótbóltur sum ) ræður um at hugsa fleiri r fram CINKI Eg meini annars, at tað var ein røtt avgerð, sum eg tá tók, við tað at bæði eg og B36 fingu nakað (Kári varð m.a kosin ársins leikari í bæði 1990 99 tur úr hesum Skeiv mannagongd í B36 Otta verður sæt. at tað I rførtsta em aftur, ta tu fyrst Qt fra Darndomsjelaganum é í fór so aftur til HB í 1993 Hjá mær var hetta ongantíð kar t1 leiki. tí eg hevði eina srundgeving fy Grund og g nínum tykki 1 í hvussu stoði vvir leikarunum. og Y visti eg fór ikki at verða talan á CKK dl t Wiesczek. irs var ein finur málverji. Foiands nna en ven] 3 Eg hetta ikki Né N CE i 3 + i k Ff os SIkk tikið sær DDE sum nann IKKI VA før t 2 | IV nest Eg h e hildið g Tel € | i Eg byrjað sliðnum í 8 tað defensiva. P av at umboða — Tá vit komu upp í altjóða fótbólt merkti hetta fyrst og fremst, at tað varð hugsað nógv meira um tað defnsiva. Persónliga dámdi mær ikki so væl, at eg varð settur út í vinstra borð, men eg spældi so har øll árini, og var eisini stoltur av at umboða Fømyar hjå FSF eri eg bert skråsettir fyr 27 dystir. Hetta er av ti, at teir nú einans skráseta dystir við altjóða góðkenning, og onkuntíð kann tað virka eitt sindur keðiiigt. Ég meini, tað vera keðiligt hjá einum leikara, sum hevur nýtt stóran part av bæði frí- og arbeiðstíð sínar fyri at umboda Føroyar, at hann á tann hátt skal verða strikadur og gloymdur, bert ti Føroyar ikki vóru limir í altjóða fótbóltssam gongum tå hann leikti Sjálvur havi eg sum sagt leikt 7 skrásettar og umleið 25 ikki skrásettar landsdystir, so saman lagt er talan um góðar 50 lands dystir Påll var ein knassi Hvussu heldur tu, at } 'h P me tr ver d landsitomm nest ar menningin altjóða fót fyrst og fremst, sað nógv meira um ersónliga dámdi so væl, at eg varð settur Få vit komu upp I LET IKKI út í vinstra borð, men eg spældi so har oll árini. og var eistni stoltur Føroyar Menningin var annars øgiliga stor tey bi eði í fyrstu árini. Tað var gularót at dystum, og ni en stor attjóða aArarni teir te ga Nnedin var og SC telt eg, at vit komu og eg KK VIGGI IR t skuldu havt skift ven) aran út eitt sindur fyrr. Ikki ti, Páll gjørdi eitt einastandandi gott ar- tidindabladid SOS/2/UM Nr. 233 - 7. desember 1999 LE TTT 2 3 beiði fyrstu árini. og tað v annar. É ar eingin t átaka sær upp- Hann gav okkum eitt gott sjålvsålit og var øgl- sum tordi á avund otrutt 1 Í iga n ærk igdur. At vit so vóru ósamdir onkuntid, tað má man taka við. - Tey næstu árini haldi eg tó, at vit áttu at skift venjara, tí vit komu sum sagt ikki víðari í menningini Sjálvur helt eg, at vit skuldu royna at spæla meira offensivt, bara nakrar fáar metrar longur niðan á vøllin, tí vit lógu altso niðri í egn- um brotsteigi og spældu. Ikki so- leiðis at vit skuldu blaka alt fram, men bara eitt sindur meira fram á vøllin. T.d helt eg sjálvur, at vit áttu at satsa meira upp á Toda í byrjanini, men tað varð so ikki gjørt. — Persónliga haldi eg, at besti dysturin hjá okkum var móti Wal- es, sjálvt um úrslitið ikki var nak- að at reypa av, men tann dystin royndu vit eisini at mynda spælið. Ég var eisini væl nøgdur sjálvur, við tað at eg hendan dystin leikti sentralt í miðjuni. Næsta dystin varð liðið aftur broytt, so alt var við tað gamla, og tað dámdi mær minni væl. Tað var eisini skuff- Tað er soleiðis føpyingar kenna Kára Reynheim - í eldinum mitt á vellinum har alt gongur fyri seg. Teksturin í bókini sigur: >Hvar fór Kári< - og tað hæa nógvir føroyingar spurt í seinastuni tí lítið hevur verið a hoyrt til hann Mynd: Reytt, blátt og hvítt andi, at eg sjálvur varð fluttur út aftur í síðuna, eftir at eg 14 dagar framman undan hevði leikt ein góðan dyst á midvøllinum, men tað mátti eg so bara góðtaka Samanumtikið var tað tó ein góð tíð á landslidnum, har vit fingu nakrar stórar avbjóðingar, og eri eg stoltur av at hava umboðað Føroyar. Tú gavst so á landsliðnum, tå tú fór til Sórvágs, men tú hevur so leikt onkran dyst undir Allan Sim- onsen ? - Ja, tað undrar meg eitt sindur. Tá eg var í Sørvågi, vóru ongantíð boð eftir mær, hóast tað vóru aðrir leikarar úr 2. deild, sum komu á landsliðið, men eftir at eg so var afturkomin úr Danmark, og hevði vant í tríggjar mánaðir við HB vóru brádliga boð eftir mær. Eg leikti so við í tveir dystir, og skuldi so verið farin á venjingarlegu á várið 1996, men tá hevdi eg so fingið tilboð úr Noreg, og segði tí net takk til landsliðið. Tað kostar at siga sína hugsan At enda; tú hevur altíð sæt tína hugsan, og nógv fólk hava kanska verið av teirri fatan, at Kári Reyn- heim hevur altíð ærið glaður fyr seg sjálvan, egoistiskur o.s.fr. Er hetta nakað, sum hevur ávirkað teg? Nei, eg veit ikki, hvat er at siga um tað. Orsøkin til at eg var sum eg var, tå eg sjålvur spældi fótbólt var tann, at eg á henda hátt setti meg sjálvan upp. Eg segði nógv, m.a. tá eg varð kosin ársins leikari i 90: »Eg verið betri næsta år«, men hetta var alt orsakað av, at eg alla tíðina royndi at gerast betri. og á tann hátt kundi seta meg sjálvan upp til at venja enn meira. Tað er jú øgiliga skjótt at sovna burtur, tá man hevur fingið ein heiður. Eg havi sjálvsagt verið glaður fyri at verða heiðraður, eins og verið glaður, tá eg fái rós, tí tað er bestemt ikki nakað, sum eg altíð havi fingið. Í yngru deildun- um var tað at fáa rós ein býur í Russlandi, men hinvegin hevur hetta kanska eisini gjørt meg sterkari. — Tað er bara soleiðis í Føroy- um, at tú mást ikki vera nakað. Tú mást fyri alt í verðini ikki stinga høvdid upp, ti tu verður bara trýstur niður aftur, men skulu vit koma víðari í føroyskum fót- bólti, so mugu vit eisini geva fólki loyvi til at vera nakað. Vit eru nú einaferð 45.000 individulistar, sum skulu hava loyvi til at vera ymisk. T.d. eru tað summir av sjómonnum okkara, sum gera tað sera gott, og forvinna nógvan per ing og alt er gott. Tá grannin 50 hevur "keypt sær nýggjan bil, verð- ur hann í ødini og skal seta har upp å plåss. Eftir minari fatan koma vit ongan veg í Føroyun um vit ikki halda nakað av føros ingum, altso av okkum sjålvum. — Tann dagin tú ert góður við teg sjálvan, k: inst tú eisini verða góður við tín næsta. Vit eiga ikki at ganga runt og vera øv undsjúk. men ístaðin rósa teimum, sum hava rós uppiborið, ikki fyrr enn tann dagin koma vit víð: uri. Serliga nú vit tosa so nógv um sjálv stýri. á