týsdagur 28. desember 1999síða 13

Nr. 247 - 28. desember 1999 tíðindablaðið BOkaummeæli: SSB Skiparin å Sølku Vølku, Durita saman vid Eriki, sum hon hitti å ferdini um blåu £ 20ngustjørnind 13 Ferdafråsøgnin hjå Duritu Holm er undirhaldandi lesnaður JÓGVAN ISAKSEN Durita Holm: Ferðin um bláu gongustjórnuna. For- lagið Freyja 1999. 219 síð- ur við nógvum myndum. kr. 268. Durita Holm og „Salka Valka“ komu eftir trý ár kring jørðina aftur til Før oya um ólavsskumundið 1999, og longu í november kom bókin um ferðina út Høvundurin hevur gjørt skjótt av, og tå ið tú hevur lisið frásagnina, ert tú greiður yvir, at tann ungi skiparin ikki liggur sjóvar fallið av sær, tá ið kósin er sett Eftir lokið studentsprógv hevur Durita sum so mong onnur hug at fara út í heimin at fjakka, men hon vil ikki bara vera eygleiðari. Hon vil hava javnvág ímillum sostatt tann ferðandi og tann fast búgvandi, og tað er har, seglbáturin kemur upp í leikin. Tú flytir teg við egn ari megi, báturin er títt heim, og sostatt hevur tú rætt at vera, har tú ert. Tú ert ikki longur bara áskoð ari. Durita fortelur, at hon frá barni av er von at sigla við foreldrunum, bæði um høv og við Ísle of Skye, har tey búðu eitt skifti, men hesu ferð skal hon vera skipar, og tað er nakað heilt annað Báturin, sum hon ætlar sær avstað við, er bygdur í Ong landi í 1977 úr ferrosem enti, og tá ið hon í 1996 keypir ein triðing í honum, hevur sáttmálin hesa orðing um nýtsluna: Tann, ið hevur hug at sigla longst, hevur altíð fullan rætt til nýtslu av bátinum Men „Salka Valka“, sum av fyrstan tíð var hugsað sum línubátur undir seglum, er langt frá klár til eina ferð kring jørðina. Tað er ikki so mikið sum dúrk í henni. So statt skal fitt av peningi til, bæði at gera bátin til reiðar, men eisini at hava við á ferðini sjálvari. Durita ger ikki mætari, enn at hon mynstrar sum kokkur við línubátinum Grana, hóast hon ikki dugir at gera mat og er einasta konufólk mill um 14 mannfólk. Sjey mán- aðir seinni og eina søgu í sjálvum sær ríkari - sum kortini ikki verður søgd her mynstrar hon av aftur Grana Av Sandi til Sands Fá ið „Salka Valka“ so dánt er riggað til, verður farið undir fyrsta teinin av Sandi til Isle of Skye, har tey hjá Duritu eiga nógv vinfólk Tey fylgjast við einum øðr um báti, tí einastu naviga- tionstól umborð er ein kum- pass, men skjótt koma tey í bæði mjørka og illveður, og tey missa hin bátin burtur Aftan á nakað av nervum og eitt sindur av hepni koma tey í gøllum góðum til Broadford á Isle of Skye Teinin áfram til Portugals eru foreldrini vid, og påpin heldur uppá, at tað mugu fleiri tól umborð enn kum pass, meðan Durita mutar ímóti, tí hon heldur, at tú gerst forvandur av ov nógv- um tólum. Pápin fær kortini sín vilja. Hiðanífrá fylgir lesarin Duritu og ,Sølku Volku“ við skiftandi manningum til Caraibien, har hon hittir norðmannin Erik, og um Kyrrahavið, har tey fylgjast við bátinum hjá Eriki. Uti á miðjum havi seta norð menninir sjálvstýrarin til og svimja yvir á ,Sølku Velku“, har veitsla verður hildin. Erik steðgar nakrar dagar umborð, og Durita verður upp á vegin. Um Polynesia og Melanesia gongur leiðin til New Zea land, har Durita eigur dótt urina Freyju. Heimferðin - nú er Erik mynstraður ,Sølku Volku“ - gongur m.a. um Australia, Indonesia, Sri Lanka, gjøgnum Reyðahavið og Miðalhavið. Seinast í juli mánaði stevnir „Salka Valka“ inn eftir Sandsfirði til eina ovurhonds móttøku Dirvi og vilji Fråsøgnin er í mangar mátar traditionel, og hugburðurin í bókini er ógvuliga líkur tí, sum kemur til sjóndar í bók unum hjá danskaranum Tro- els Kløvedal Serliga tå 10 tað snýr seg um material ismuna í okkara parti av heiminum, ein material- isma, ið fer sum ein farsótt um at kalla allan heim, hó ast tað enn ber til at finna samfeløg, har hon ikki hev ur fingið fult ræðið. Men tað traditionella forðar ikki fyri - kanska tvørturimoti - at „Ferðin um bláu gongu stjórnina“ er stak undirhald andi lesnaður, og at tann ungi skiparin hevur bæði góðar eygleiðingar og hug leiðingar. Sjålvironi hevur hon eisini, og tað ger góðan mun, tå ið ein bók er søgd úr einum sjónarhornið Tað er kortini avmarkað, hvussu langt lesarin sleppur inn í tankarnar hjá Duritu Holm. Eitt dómi er, at hon nevnir, at hon blívur upp á vegin, og síðani frættir les arin einki meira, fyrr enn tað verður sagt, at hon skal eiga í New Zealandi. Lítil ivi er um, at hon má hava hugsað heilt fitt um hetta, at tað kanska ikki er komið so væl við, nú hon er ávegis Eitt lítið sindur f: kortini at vita. Tá ið hevur átt, kemur 1 til New Zealands at hjálpa, og nu kemur ein litil riva i Sagt verdur nevniliga, at bædi mamman og Frik eru tolin, nå Durita skal seg vid, at hon ikki Venja men ma Kanska verð er við barn ikki tikið upr aðir. tí tað hevur staðið sc nógv á? Vidhv« ) ikki síga me enn tað vit siga Tað óvanliga við „Ferðin um bláu gongustjórnuna“ é høvundurin, skiparin, Dur ita Holm. Hon er at s til fullkomilig: leggur uttan æruinm vaðið á ollum livs ØKJU » d Høvund øvund esar