mikudagur 23. november 2005síða 19

3 Fimm teir bestu bólkarnir í mínum heimi kl. 20.24 mánakvøldið The Mars Volta Fyrstu ferð eg hoyrdi The Mars Volta var á MTV, eg hoyrdi bara endan á ein­um sangi í Alternative Nation og sjálvt um eg ikki hoyrdi so nógv, so bleiv eg bein­anvegin fangaður, eg leit­aði eitt sindur eftir teim­um, men fekk ikki fatur í eini fløgu fyrr enn tvey ár aftaná – ok, eg leitaði ikki serliga væl. Alternative Nation er ann­ ars ein sending við ræðuliga nógv­um ringum bólkum, men av og á sær man ein superbólk, sum The Mars Volta. Eg haldi, at tað vóru rútmur­ nar sum fangaðu fyrst. Men eisini sangarin Cedric Bix­ler Zavala er fantastisk­ ur, røddin minnur nógv um Robert Plant, tá hann skríggj­ar. Gittarspælarin Omar Rodriguez Lopez ger tað mesta. Hetta minnir eitt sindur um 70’ára rokk, men er progressivur tónleik­ ur, sangirnir eru ofta lang­ir og strórslignir, man veit ikki heilt um tað eru sangir ella verk. Kashmir Eg byrjaði at lurta eftir Kash­mir, tá teir góvu Cru­ zential út. Tá vóru teir rættuliga fjoluttir. Men eisini her vóru tað rútm­ur­ nar sum fangaðu, í nøkrum sang­um gingu teir amokk. Teir eru nakað heilt annað í dag enn tá. Eg haldi, at tað, sum er so ræðuliga gott við Kashmir, er, at teir alla tíðina broyta seg til okkurt, sum er betri. Hvørja ferð teir geva eina fløgu út, so ræðist man, at nú skal tað kiksa. Men higartil er tað bara bliv­ið betur og betur. Teir eru ongantíð bangnir fyri at royna nýggjar genrir. Tón­ leikararnir eru teir somu, og tú hoyrir, at tað eru teir og at sangarin er Kasper Elstrup, men alíka­ væl broyta teir seg alla tíð­ina. Tann nýggja fløgan er heilt genial. Mew Eg lurtaði nógv eftir næst­ seinastu fløguni hjá Mew “Frengers”. Hon fang­aði bara. Hetta er kvali­tet­ur, tónleikurin er væl spæld­ur og rútmurnar eru gjøgn­um­ tonkt­ar. Eg haldi eisini, at sangarin er ræðuliga spesi­ellur. Alt við Mew er feitt, gittarmelodiirnir til­dømis. Mær dámar serliga væl at nýggja fløgan hongur saman, løg­ini ganga út í eitt. Teir skapa eitt stórt ljóðbílæt sum er behagiligt. AC/DC Tað er serliga fløgan Back in Black, sum ger at eg nevnið AC/DC. Hetta er ein ordilig ballingarfløga í mínari verð. Tað er al­tíð feitt at lurta eftir tón­ leiki, og fordjúpa seg í tónleik, lurta eftir de­taljum og liva seg inn í tað. Har er AC/DC bara reint rokk’n’roll, solidur rokk­ur, ella stutt sagt, feitt. Pink Floyd Pink Floyd er bara gott. Eg havi altíð vitað, at Pink Floyd var gott, men ikki lurta nakað serligt eft­ir teimum. Men orsakað av mammubeiggja mínum eri eg farin at lurta eftir tí, og nú skilji eg, hví tað er so gott. Teir fimm bestu bólkarnir í heiminum eru fyri meg ikki teir somu í dag sum um eina tíð, sigur Hans Marius Ziska. Tí bóðu vit GBOB vinnaran um at velja teir fimm bólkarnar, sum vóru bestir í hansara heimi kl. 20.24 mánakvøldið Niels Uni Dam, nielsuni@sosialurin.fo Hans Marius Ziska vann við bólki­­num Marius føroysku fin­­­aluna í Global Battle Of The Bands leygarkvøldið og fór í gjár í upptøkuhølið við bólki­­num. Ætlanin er at spæla fyrstu fløguna hjá Mar­­ius inn, og síðan verður fari til Lon­don at kappast við bólkar úr 26 ymiskum lond­­um um 100.000 dollarar og eina konsertferð kring heim­­in. Vit hava biðið hann um at valt teir fimm bestu tón­leikabólkarnar í heimi­num. Hopleys uppgáva “Tað er fullkomiliga hop­ leyst at velja fimm teir bestu bólkarnar í heiminum” segði Hans Marius, tá eg ringdi aftur aftan á, at eg í nakrar tímar hevði latið, hann hugsað um hvørjir fimm tón­leikabólkar vóru teir all­ arbestu í heiminum. Hann hevði júst vunnið GBOB kvøldið fyri, og vit av­talaðu at bíða eitt døgn, og so venda aftur til hetta. Eg ringdi aftur mána­kvøld­ ið, og hann var enn øgiliga ivasamur. Hann greiddi frá, at tað er so ymiskt, hvønn tónleik hann lurtar eft­ir, og tí broytir svarið seg eisini alt eftir nær spurn­ingurin verður spurdur. Men tað er jú eisini áhuga­vert, at vita hvørjar fimm hann metir vera teir all­ar bestu, nú hann júst hev­ur vunnið GBOB. So vit tóku støðu í Hans Mariusi mána­kvøldið kl. 20.24. Virkin á tónleikapallinum Tónleikur hevur nógv at týða í gerandisdegnum hjá Hans Marius, og hann hevur ver­ið virkin á føroyska tón­­leika­pallinum síðan síðst í 90’unum í bólkum sum Flux, Hate­speech og nú Mar­ius. Hansara boð upp á bestu bólk­ar í heiminum, eru ikki bólkar, sum eg fari at hugsa um, tá eg hoyri Flux ella Marius. Hetta held­ur Mar­ius ikki vera so løg­ið, tí tá hann setur seg at gera tónleik, so er tað ein pro­ sess, og hann veit ong­antíð hvar hann endar, og tí verður tón­leikuriin sum hann er.