fríggjadagur 2. desember 2005síða 5

Nr. 232 - 2. desember 2005  Fólkaflokkurin vil hava Jógvan við Keldu frá sum landsstýrismann, tí teir ikki hava álit á honum. - Tað undrar meg almikið, at fólkaflokkurin ikki hevur álit á einum manni, sum hevur tænt flokkinum í meiri enn 35 ár, sigur hann. Síðsti arbeiðs­ dagur Snorri Brend Innlendismálaráðið: Tað er ein spent støða í Inn­lendis­ málaráðnum. Klokkan er far­in at nærkast fimm seinna­ partin ígjár. Við borðið situr innlendis­ málaráðharrin, Jógvan við Keldu og bíðar. Tað hevur hann longu gjørt eina góða løtu, men nú kann tað koma hvørja løtu: Brævið frá løg­­­manni. Bræv­ið um upp­ søgnina. Jógvan við Keldu veit, at floksmenn hansara á tingi hava ikki longur álit á honum sum landsstýrismanni. Og tað hava teir tí eisini boðað hægsta manni landsins frá. Alt meðan tíðin gongur veit landsstýrismaðurin, at klokkan í roynd og veru hevur sligið: Tað er 99,9 % víst, at hann má frá sum landsstýrismaður. Tað fer hann kortini ikki við góðum. Tað má løgmaður sjálvur gera í brævi. Tað brævið er ikki komið enn. Og tíð bíðar hann, og bíðar framvegis, tá klokkan er vorðin ein minutt í fimm. - Nå, nú koma tíðindini. Kanska teir vita okkurt nýtt at siga mær, sigur Jógvan. Hann tekur fjarstýringina og løtu seinni sjangra nak­ rir tónar frá einum lagi út gjøgnum útvarpslurtin. Hann setur seg væl til rættis í stólin fyri at lurta. - Hmm, tað er undar­ligt. Hví skal altíð tað besta koyr­ast frá, sigur hann við eitt sindur av skemtiligum speisemi í tónalagnum. Aftanfyri orðini hómast kortini ein farri av djúpum álvarsemi. Nú ljóðar eyðkennislagið hjá útvarpinum. Klokkan er fimm. Nú koma tíðindini. Sterkar kreftir Tíðindini um broytingarnar innan landsins leiðslu bór­ust fyrst á heimasíðuni hjá lokal­ blaði norð­oyinga – Norð­lýs­ inum – tíð­liga seinna­partin ígjár. Av einihvørjari orsøk høvdu umboð fyri hetta blað­ið skundað sær suð­ ur til Havnar, og vóru júst á skrivstovuni hjá inn­ lendismálaráðharranum, tá tosið byrjaði at ganga um ætlaðu uppsøgnina ... Blaðið skrivar: ”Fólka­ flokkurin og Løgmaður vilja hava Jógvan við Keldu frá. Nógv fundarvirksemi hevur seinastu 14 dagarnar verið í Fólkaflokkinum har sterkar kreftir saman við Løgmanni hava vilja havt Jógvan við Keldu úr landsstýrinum, men landsstýrismaðurin hev­ ur gjørt greitt at hann ikki er sinnaður at leggja frá sær”. Klokkan er 16:45. Tað er hósdagur 1. desember 2005, og enn er hann ikki farin frá, og er eiheldur koyrdur frá. Situr við borðið í innlendismálaráðnum og tosar í telefon. Konan hevur ringt fyri lítlari løtu síðani, og nú er tað ein annar limur í familjuni sum ringir. Viðkomandi hevur frætt tíðindini og vil hava at vita, hvussu hann hevur tað. - Hvussu støðan er? Hon er fín, skal eg siga tær. Ikki illsinnavætti Tey práta eina løtu aftrat, og persónurin í hinum endanum hevur nú helst spurt, um Jógv­an ætlaði at leggja frá sær. - Nei, vinurin. Eg ætli mær ikki at leggja nakran kong. Tað kundi ikki fallið mær inn at sagt meg frá! Greið orð frá einum manni, sum veit at honum um stutta tíð - helst - verður vístur durafjórðingurin úr Tinganesi. - Jú, sjálvandi er slíkt al­tíð keðiligt. Eg veit ikki rætti­ liga, hvat eg skal siga. Tað er sjálvandi altíð keðiligt, tá fólk ikki hava álit á einum. - Men eitt veit eg: Kolerik­ ari – illsinnavætti, blm. – havi eg ongatíð verið, sigur hann. Hann leggur stillisliga far­telefonina á borðið aft­ ur. Men hann er skjótur aft­ur í miðlaheimin – tí, hvat var tað nú, sum stóð á Portalinum?! Uttan álit Hesin seinasti persónurin í telefonini hevði sagt okk­ urt um, at vantandi álit var á hann innanhýsis í fólka­ flokkinum. Jógvan lesur á Portalinum: ”Vælvitandi keldur, sum ikki vilja verða nevndar, vilja verða við, at Jógvan við Keldu heilt skjótt fer at leggja frá sær, tí at hann ikki hevur stuðul í sínum egna flokki at røkja landsstýrissessin”. Jógvan má líka lesa hetta einaferð enn fyri at fáa alt við, sum er skrivað um hansara starv sum landsstýrismaður hesa seinastu løtuna. - Handa orðingin um stuð­ ul­in, tja, hon kundi verið betri orðað av blaðmanninum. Tað haldi eg. - Hevur flokkurin ikki álit á mær, so havi eg í øllum førum álit á mær sjálvum. Hinvegin so undrar tað meg, at flokkurin ikki hevur álit á einum manni, sum hevur tænt flokkinum í meiri enn 35 ár, sigur hann, eitt sindur kensluborin á røddini. Óheppin úttalilsi Klokkan er nú fimm, og tíð­ indini í útvarpinum byrja. Man ikki orðið ”Jógv­­an” verða fyrsta orð­ið í tíð­ind­ unum henda seinna­partin? Jú, so er. Útvarpskvinnan byrjar við stutt at staðfesta og at siga, at Jógvan við Keldu fer frá sum lands­stýris­ maður. Henni hevur ikki eyndast at fáa fatur á øðrum tíð­ind­ um enn teimum, sum Norð­ lýsið bar ein góðan tíma frammanundan. Jógvan situr kvirrur í stól­ inum og lurtar. Brillurnar hev­ur hann tikið av, og situr – hugsunarsamur - við teim­ um í hondini. Tíðindini um hesa nýggju politisku støðuna taka bert fá sekund. So verður far­ið víðari út í heim við tíðind­ um. Jógvan situr eina løtu aftrat, líkasum fyri at sodna tíðindini. Hann veit, at hann er komin við úttalsilsum, sum fólk hava mett sum ó­hepp­in. - Men eg haldi ikki, at tað er orsøk at koyra ein lands­ stýrismann av hesi orsøk, sigur hann. Bíði ikki longur Klokkan gongur, og enn hev­ur hann so einki hoyrt frá løgmanni. Júst, hvat løgmaður ger hesa løtuna veit Jógvan ikki. Men løgmaður tykist vera nógv upptikin í telefonini, og sæst gangandi og tosandi í fartelefon í ovari hæddini á skrivstovu sínar. - Nå, men eg veit ikki, hvussu leingi eg skal bíða aftrat. Her sær ikki út til at henda nakað. Stjórin í innlendis­mála­ráð­ num, Rúni Joensen og ein skrivari hava eisini lurtað eftir útvarpstíðindunum inni á skrivstovuni hjá Jógvani. Tey fara nú út, og Jógv­an situr framvegis hugs­unar­ samur í stólinum. - Nå, men eg tími ikki at bíða longur eftir løgmanni. Eg veit ikki, nær hann kem­ ur, so eg sleppi mær bara norður! Hann hyggur eftir klokk­ uni. Og andlitið lýsnar í. - OK, hon er ikki meiri, sigur hann. Hann skundar sær til teld­ una, og inn á heimasíðuna hjá tí eina stovninum, sum hoyrir undir hansara málsøki - Strandferðsluna og her undir Oyggjaleiðir. Hann blaðar fram til leið 50 – Klaksvík-Leirvík. Og tvey sekund seinni hevur hann fingið tann upplýsingin, hann ynskti. - Báturin fer kl. 18:40 av Leirvík. Nå, ikki fyrri. Men so havi eg góða tíð - ein tíma og 25 minuttir. Vælkomin norður Hjá Jógvani er eingin orsøk at rudda sær skrivaraborðið. Tað er longu ruddað - ikki bara henda dagin, men tað er tað hvønn einasta dag. Í eini sofu liggur frakkin og dokumentmappan. Hann fer í frakkan og tek­ur dokumentmappuna í hond­ ina. Enn er hann lands­stýris­ maður. Enn er hann ikki koyrdur frá. Enn er hann í starvi. Hvussu leingi aftrat, veit hann ikki. Tað avgerð løg­ maður. Hann skal undirskriva upp­søgnina. - Hann skal vera vælkomin norður við brævinum. Eg skal nokk syrgja fyri, at hann kann sleppa koyrandi gjøgnum Norðoyatunnilin, sigur Jógvan. Hann biðjur starvs­fólk­ un­um farvæl. Fer út í tann náttarmyrka høvuðs­stað­­in. Hesaferð sum lands­stýr­ ismaður. Kanska fyri sein­ astu ferð. Nær tað skal vera, kann hann gerast fyrrverandi lands­stýrismaður í inn­lendis­ málum. Kanska longu í bilinum á veg norður til Klaksvíkar - Altíð keðiligt tá fólk ikki hava álit á øðrum Jógvan við Keldu fer í frakkan fyri seinastu ferð sum landsstýrismaður Mynd: Jens Kristian Vang