mikudagur 28. desember 2005síða 14

14 Nr. 249 - 28. desember 2005 Gøtur okkara krossast á so ym­isk­an hátt, og fari eg at lýsa vin­mannin Jens Christian, sum veiði­mannin, tað var hann eg kendi best, og eg hugsi, at í veiði­ manninum møtur tú lyndiseyð­ kennum, ið sermerkja persónin. At tað er gott fyri sál og sinn, at fara sær ein túr á flot ella í hagan, eru ikki fleiri meiningar um, í løtum at koma burtur úr arbeiðnum og gerandisdegnum treingja vit øll til, men at geva sær stundir at fara avstað er ofta tungt, serliga um veturin. So er tó ikki hjá harumonnu­ num, sum báðar ársins síðstu mán­aðarnir, gera rættuligar haga­ túrar. Hagatúrar, sum eru ríkir á so mangan hátt, við náttúru­upp­ livingum, fongi og vinarlagi. Hóast vit høvdu fleiri túrar sam­ an í báti, so er tað hagatúrarnar eg fari at lýsa nærri. Á veiðuferð lærir tú felagarnar at kenna, bæði í viðgongd og mótburði, sært hvussu maðurin roynist, um hann er djarvur, knappur, umhugsin og áhaldin, og hvat um hann er pøstur, hvussu er atburðurin tá. Tað merktist har í Jens Christian var, hann bæði hoyrdist og sást, tí hann var so livandi. Ongantíð havi eg verið saman við spentari manni enn Jens Christi­an, og túrarnar høvdu vit mangar í haganum á haruveiðu, tí vit vóru í felag í 15 ár. Saman við 2-3 øðrum feløgum, ið skiftu nakað frá ári til annað. Ongin kundi sum hann, í góð­ ari tíð undan veiðitíðini rógva framundir komandi sæsong, hann kundi við orðum mála all­ ar teir spennandi tilburðirnar frá undanfarnu veiðiferðum, so livandi, at tað var ein fragd at hoyra, sjálvt um søgan var søgd fleiri ferðir áður. Líka spentur á hvørjum ári, og ikki var tað frítt, at bilurin eisini varð riggaður til árstíðina. Spentur var tú, og harafturat morgunmaður, so lógu vit fyri at fara, var tú í telefonini væl fyri lýsing, fyri at viga líkindini o.s.fr. Túrarnir vóru so ymiskir, flestu í góðum líkindum og við hampu­ ligum fongi, men teir ið viku frá standa klárast í minninum. Ikki minst túrurin tú gjørdi av Elduvíksnesi og niðan í Múlan á sinni, (tann dagin Dam’ma- veitslan var), hoyrdi eg mangan fyri at eg ikki kom við. Líkindini vóru ongi, og hóast eg ikki plagdi at sýta, so helt eg meg heima tann dagin, og havi eg angra tað síðani, tí tað var dagurin, við tí skjóta og stóra fonginum, tað kvøldið gekk tú fattur sum ein pávi. Túrar vóru gjørdir, har vit løgdu ov nógv fyri, komu okkum í óføri, so varsemi skuldi til fyri at koma burtur úr trongstøðuni. Ein kavatúrur bleiv nakað drúgvur, hált í erva og tøssut í neðra, kreftirnar gingu undan og myrkur kom á, ta ferðina gingu vit longi aftaná at vit vóru lúgvaðir, men oman komu vit í øllum góðum, ongantíð var ølin so góð sum hon, ið tá bíðaði okk­ um. Nógv tók tú at tær, sum túrin í Byrgishaganum, tá tú snávaði og breyt rivjabein, so var onki við at gevast, “nei, brotin riv eru sum brotnir fingrar, 10 dagar at lekja” segði tú, og setti kósina niðan á Gásafelli. Túrurin hjá okkum fyri 3 árum síðani, kundi gjørst tær endaligur, tá tú fekst blóðtøpp, men tú komst tó oman í øllum góðum. Síðani fekst tú aðrar tregar at stríðast við, so beinleiðis hagatúr bleiv tað ikki til hjá okkum báð­ um eftir tann dag, men væl fylgdi tú við hvussu gekst hjá feløg­ unum. Eisini vóru tað tær stillu løt­ ur­nar, hvíldarløturnar, tá vit høvdu gingið okkum heitar, tá at sita ovast uppi undir einum fjallshamri, og síggja skarðutu fjallarøðirnar, oyggjaskap og sund, í einum heilt øðrum og spenn­andi skapi, løtur í hugtóku, og sum vitja aftur í huganum. Stundum gekk tú egnar leiðir, hóast vit framm anundan høvdu avrátt ódnirnar, og at niðasti mað­ur avgjørdi ferðina, so var tað bara galdandi til tú knappliga fekk snevulin av onkrum, og var ikki til at steðga, sjálvt um vit vóru fleiri ið bíðaðu. Sigast skal tó, at ikki so sjáldan góvu hesar útfluktirnar fong Tað má kallast faðirliga um­sorg­ an, tá eg ein kavadagin var vorðin heldur stirdur og hevði sett mær fyri at gevast, og boðini vóru, “kom her so skal eg heita teg”, og eg bleiv ruspaður. Tá so veiðidagurin var av, fong­ urin handlaður og býtt­ur, og vit sótu heima hjá Eydnu og reyp­ aðu yvir einum súpanar­talerki, ongantíð var maðurin meira liv­­andi enn tá, har hann í kæti man­aði fram ta einu hendingina fyri og aðra eftir, um atburð sum gav fong ella haruna ið slapp, á ein so mikið livandi hátt, at áhoyraraskarin umframt harumanningina, altíð taldi alt húsfólkið, og stundum meira. Nú er Jens Christian so farin, vit standa eftir við minnimum um ein persón, ið ikki náddi nakran høgan aldur, men sum livdi so mikið intenst, at honum untist at uppliva meira enn tey flestu. Vit drýpa høvur í samkenslu við konu og børnum, Ásu, Maik­ en, Petur Eyðun, Martin og Jan Eli við familiu. Hans Dávid Dam Jens Christian Dam til minnis NØVN Í VIKUNI Telefon 341800 - Fax 341801 - Fartelefon 216135 e-mail: maggi@sosialurin.fo Á hesum síðum bera vit tíðindi um merkisdagar, so sum rundar føðingardagar, brúdleypsdagar, starvssetanir o.t. Annika Bolton Mortensen, Tvøroyri: Prógv sum Multi-Media Journalist Annika Bolton Mortensen, Tvøroyri, tók tann 4. no­vemb­ er 2005 prógv sum ”Ba (Hons) Multi-Media Journalist” á ”Bournemounth University” í Onglandi. Tøkk Hjartaliga takka vit øllum tykkum, sum á ymiskan hátt gleddu okkum á gullbrúdleyps­ degnum 12. november 2005. Vit ynskja øllum eitt Harrans signað nýggj­ ár. Sonja og John Petersen Trongisvágur Menniskja vorðin ein lutur amboð ein leirklumpur í hondunum á valdsharrum,spekulantum tilevna hesar lutir til júst tað hesir hava tørv á menniskju verða givin eginleikar sum deyðir lutir djór verða givin eginleikar sum menniskju kunnu lutirnir ikki brúkast ónýtuligir verða tveittir á ruskdungan tirvdir og gloymdir samvitskan rekur fyri vág og vind finnur ongan bústað í valdsharra- og spekulantahjørtum spekulantar tilevna leirklumpar til kør og kerald fylla tey á tremur síðan tey tøma og knúsa verða aftur tilevnað kapitalismunnar ónda ringrás fjøldin svevur og letur seg tøla av høgrarákinum kapitalistisku snillingunum men nú er stundin komin til handa aftur verða eitt virki sjálvstøðugt hugsandi menniskja niðurberja trælahandilin, trælalívið pamparaveldið og tess leigusveinar høgrarákið leggur ein myrkan deyðsskugga niður yvir samhaldsføstu sosialismuna socialismunnar aðalhyrnissteinur krevur at øll menniskju verða fræls og sjálvstøðug ikki eitt ílat ella amboð í hondunum á valdsharrum og spekulantum høgrarákið,privatkapitalisman drepur,oyðir og eitrar alla mannaættina fær tørvhungurin at vaksa gerst størri og størri marglætishjartað stendur at bresta aftur hetta árið vann privatkapitalisman eitrandi høgrarákið stórsigur arbeiðarafjøldin, proletararnir svølta bløða út spekulantar við øllum snildum tøma trogið privatiseringsgudar í hvørjum skýmaskoti hava góðar dagar úr tonnum spekulanta-ríkmanna- kraddaraevjan rennur ránsveiðusnillingarnir flenna arbeiðarastættin stendur nektaður eftir men nú er ovboðið stríðshuga til verka fara og niðurberja órættvísi! Trælatíðin er liðug ella ? Sólmundur Joensen Privatkapitalistiska høgrarákið