mikudagur 10. januar 2007síða 5

Nr. 7 - 10. januar 2007 5 tíðindi - Tað følist ótrúliga gott at sonurin og teir allir eru komnir aftur í øllum góðum, sigur Antines Poulsen av Kambsdali. Avvarðandi Snorri Brend - Vit fingu boðini um óhapp­ ið um hálvgum ellivu-tíðina mikukvøldið. Tá vóru ging­ nir einir tveir tímar, síðani teir fingu sjógvin, greiðir Antines frá. Hann var komin oman á havnalagið fyri at taka ímóti einum av hansara kæru umborð, tí 16 ára gamla Ken Bærentsen. Hóast veðrið var ófanta­ ligt í gjár, var eingin ivi um ta gleðina sum lýsti út av andliti hansara, nú Fríðborg kom aftur í øllum góðum. Antines mátti tó bíða eina løtu til hann sá Ken aftur. Manningin skuldi rigga skipið av fyrst, men tá teir so møttust aftur á brúnni var gleðin stór. - Ja, tað var gott at fáa hann aftur, sigur Antines. Tað eru sjálvandi altíð boð við ófrættadámi, tá tað frættist um eitt skip sum kemur út fyri slíkum. Tey har heima fingu sum nevnt fyrstu boðini eina tveir tímar eftir óhappið, men so gekk heldur long tíð, til tey frættu aftur. Fyrstu tíðindini søgdu, at eitt annað skip hjá reiðarí’inum ”Havborg” skuldi koma til teirra 12 tímar seinni. - Men tað gekk so eitt heilt samdøgur. Og tú kanst líka trúgva, at hesir 24 tímarnir gingu ótrúliga seint. - Vit gingu bara runt go gjørdu okkum okkara tankar um tað sum var hent. Og tankin um ta ringasta, sum henda kundi, kom eis­ ini framvið. - Tað hevur ein altíð lyndi til, sigur Antines sum sjálvur hevur roynt sjó­ lívið. Tíbetur gekst tað ikki so: Tey fingu at vita, at tað stóð væl til við manning og skipi. - Allíkavæl tóktist tað vera drúgt at bíða, sigur hann. - Um tað tekur ov langa tíð at umvæla skipið, so fari eg bara við onkrum øðrum báti ímeðan, sigur 16 ára gamli dekkarin, Kenneth Bærentsen. Í fleiri døgn hevði hann ikki samband við familjuna heima í Føroyum, meðan Fríðborg var stødd í vandasjógvi Bjargaður Snorri Brend Hetta er triði túrurin hjá Kennethi umborð á Fríð­ borg. Hann hevði neyvan vænt­ að at hesin skuldi fáa ein slíkan enda, tá ein brota­ sjógvur brádliga broytti alt umborð. Kenneth sat júst tá í mess­ uni, tá onkur rópti at ein rútur var brostin inn uppi á brúnni. - Tað kom faktiskt sum eitt sjokk fyri meg, greiðir hann frá. Teir lupu frá borðinum og kundu tá bert staðfesta, at nógvur sjógvur rann niður frá brúnni og inn í kømrini. - Tá skilti eg, at tað var alvorligt!, sigur Kenneth. Eitt sindur bangin Hann byrjaði beinanvegin at hjálpa til við at oysa sjógvin fyri borð aftur. Men hetta var lættari sagt enn gjørt: - Tað var faktiskt sjógvur allastaðni. Tað kom púra óvart á meg. - Og skal eg vera heilt erligur, so bleiv eg eitt lítið sindur bangin. Eg havi jú aldrin roynt slíkt fyrr, sigur Kenneth, sum hevur verið umborð á Fríðborg í fýra mánaðir. Hesa løtuna fóru nógvir tankar gjøgnum høvdið á tí unga Kennethi: ”Hvat hendir nú?”, ”Hvat skal eg gera?”, ”Hvussu skulu vit gera?”, ”Hvør bestemmar?” - og kanska eisini ”Koma vit heilskapaðir burtur úr hesum?” Alarmarnir bibbaðu Tað gekk tó ein góð - kanska ein alt ov long - løta, til teir fingu fulla greiðu á støðuni á brúnni og umborð annars. Har stóð kanska ikki alt ov væl til beint tá: - Uppi á brúnni var ein øgiligur gangur og nógv ljóð. Allir alarmarnir stóðu og bibbaðu. - Men ein tíma aftaná byrjaðu vit at slappa av aft­ ur, greiðir Kenneth frá. Samstundis við hetta ar­beiddu teir á brúnni at fáa tey nautisku tólini at virka aftur. So líðandi eydnaðist hetta, soleiðis at teir kundu byrja heimferðina, væl fyrri enn ætlað. Ikki skrekk Fyri tann unga sjómannin var hetta ein serstøk og ikki sørt ógvuslig hending. - Hetta var ræðuligt. Eg fekk ikki sovið, men gekk bert uppi allatíðina fyri at vita, hvussu gekst við arbeiðinum. - Tíbetur endaði alt gott, sigur Kenneth, sum kortini ætlar sær til skips aftur so skjótt sum tilber. - Eg var eitt sindur bang­ in, men eg havi kortini ikki fingið skrekk fyri sjó­ lívinum. Sonurin: – Eg fari aftur til skips Pápin: – Gott at fáa sonin aftur mær Ikki fyrstu ferð Ógvusligi brotasjógv­ urin umborð á Fríð­borg er ikki fyrsti brota­sjógv­ urin hjá Páll Johan sum skipara. Fyri seks árum síðani sigldi hann við Sólborg og var komin heim av túri. Hann fór tá ein túr sum skipari við Trasti, tí teir manglaðu ein av­loysara. 28. januar 2001 fekk skipið ein brotasjógv í ringum veðri. Trastur var tá staddur millum Sandoyarbanka og Suðuroyarbanka í slíkum roki, at illa sást fram um stavn. Hesin brotasjógvurin rakti, eins og hesin seinasti, brúnna, har øll tann nautiska útgerðin fór. - Har gjørdist ikki ann­ að enn at sleipa okkum inn aftur til lands, sigur Páll Johan. - Eg var eitt sindur bangin, sigur Kenneth Bærentsen (vinstrumegin á myndini), og sum var á triðja túrinum við Fríðborg Familjan hjá Kennethi var komin til Runavíkar at taka ímóti einum soni og mammubeiggja