týsdagur 17. juli 2007síða 13

Nr. 135 - 17. juli 2007 13 Tit hava í hesum døgum fingið tilfar úr Mentamála- ráðnum um val av bispi. Hetta valið fellur saman við yvirtøku av kirkjuni, sum Føroya løgting hevur viðtikið skal fara fram á Ólavsøku. Kirkjan kemur á før oysk- ar hendur í eini tíð sum er merkt av nógvum ivaspurn- ingum. Ungur maður sum fer at lesa theologi sigur við Trú- boðan 12. juli: ”Heimurin flytir seg, verður meira liberalur, og kirkjan fylgir við, tí kann tað eisini vera, at kirkjan hevur flutt seg ov nógv, so eg tá ikki vil verða partur av kirkjuni”. Samstundis sum tað unga fólkið verður meira leitandi og religiøst í lond- unum rundan um okkum, so eru tað yngri sum eldri sum venda fólkakirkjuni bakið. Í miðbýnum í Keyp- mannahavn verða nú 10 kirkjur niðurlagdar. Men har sum prestur hevur ein greiðan bíbilskan boðskap, koma fólk lang- vegis frá í kirkju. Fyrsta bispasetan í yvir- tiknu kirkjuni verður av gera ndi fyri lív og lagnu fólka kirkjunnar. Bispaembætið er Guðs sendiboð, sum er kallað av kirkjuliðunum at boða evangeliið um Jesus Kristus. Myndugleikin hjá bispi er í andans ríki og er púra óheftur av myndugleika- num í hesum heimi. Hann skal forvalta orðið í anda og sannleika, tí utt- an sannleikans anda er orðið bert bókstavur. Bispur forvaltar dópsins- og altarsins sakramenti. Bispaembætið gevur collats til prestar, og hevur fullan myndugleika at taka collats frá prestum sum ikki røkja uppgávuna eftir tí sum er fyriskrivað Bispi. Kirkjuliðið, prestar og kirkjuráðslimir, hava umsjón við bispi, og kunnu heita á setanarmyndug- leikan um at loysa hann úr starvi eftir nágreiniliga fyriskrivaðum reglum, sum hava sítt støði í Bispa- embætinum sum umrøtt omanfyri. Bispur er saman við Mentamálaráðnum (les: Kirkjumálaráðnum) ovasti umsitingarligi myndugleiki fólkakirkjunnar. Kæru Kirkjuráðslimir! Í kanska øllum kirkjum í landinum er lestrarbók, har ivi er sáddur um inkarna- tiónina av Gudi til at vera menniskjasonurin Jesus Kristus. Við hesum er ljómurin av himli á Mariu boðanardegi og jóladegi tileinkisgjørdur. Tá er grundarlagið eisini burtur fyri dópsins- og altarsins sacramentum. Við doypifunt verður annars í dag sagt um børnini: Tí himmiríki er teirra. Við hesum er evangeliska kirkjan ikki Luthersk longur, men ein baptistakirkja, sum sigur eins og heimurin, at menniskja er syndafrítt í sjálvum sær (les: arva- syndin, sum nú eisini stríðir móti allari manna- hugsan, er ikki til). Bíbilska grundarlagið at doypa børn er við hesum burtur. Teksturin er heilt ørðvísi: Tí at fyri slík er himmiríki. Við innsetan av prestum eru í summum førum bíbliu týðingar brúktar, sum ikki eru autoriseraðar. Týðingarnar eru ótrúgvar móti frumtekstinum, men laga seg til lívsførðsluna í dag. Vit í hesum heimi siga at alt er relativt. Men kirkj- unnar grundarsteinur er ikki relativur. Pilka vit við samanhangin í guðs loynd- ardómi, sum er handan okkara vit og skil, so eru vit ikki í kirkjuni. Men kirkjan, sum er loyndar- dómurin hjá øllum teimum sum hava sett sítt álit á upprisna frelsaran Jesus Kristus, kemur at standa um allar ævir. Skjótt verður bispavígsla í Dómkirkjuni. Er tað sum í hinum norðanlondunum, vera erkabisparnir í hinum norðanlondunum til steðar í glitri og gleim. Hvør skal so kallast í Bispaembætið? Bispur í dag skal hava nógvar førleikar og egin- leikar: - Hann skal stíga niður úr bispastólinum og áhald- andi vera áhugaður í hvat rørir seg millum fólk í øll- um lívsins viðurskiftum og seta seg aftur í stólin, uttan at ein flís av virðing og sóma er fokin úr embæti- num. - Hann skal fylgja væl við í hvat rørir seg av átrún- aðarligum og eksistensi- ellum spurningum. - Hann skal skapa virð- ing fyri embætinum sum ein ið ikki trillar um fyrsta og lættasta hornið, men vera ágrýtin at lurta og geva sær góða tíð at finna loysnir. - Hann skal raðfesta sam- bandið við prestarnar og kirkjuliðið høgt, og taka embætisførðsluni at geva collats til prestar í fullum álvara. - Bispur skal vera sannur í orði og verki. - Hann skal vera pæda- gogur og koma teimum nær sum leita eftir øðrum formum at samlast uppá, men halda fast um at kirkjunar einasta uppgáva er at boða orðið, sum er Jesus Kristus. Bispur skal vera allra føroyinga bispur. Komið saman allir kirkju- ráðslimir at koma við upp- skotum. Teir báðir sum fáa flestar atkvøður eru kandidatar. Møtist so nakrar dagar seinri at tosa við kandi- datarnar Tann í prestahópinum sum best lýkur oman fyri- nevndu kriteriir, er Heri Joensen. Opið bræv til kirkjuráðini ÓLAVUR PETERSEN HUGLEIÐING Robert Mc. Birnie “Ikki herma eftir fólki!!!!” Soleiðis plagdi mín góði vinur Hermann at siga, tá ið eg við hvørt “royndi” at herma eftir honum. - Ikki tók hann sær tykni av tí, sum tann stóri skemtarin hann var. - Hvørt mansbarn kennir teir figurarnar hann skapti. Fremst av øllum Pallaba. - Men tað var eftir mínum tykki sum vísusangari, hann var heilt framúr. - Hann dugdi ikki bert at frambera eina vísu, ella ein tátt, soleiðis, at tú skilti væl og virðiliga hvat tað snúði seg um, men Hermann hevði sín egna stíl. - Tann nærmasta eg kann samanlíkna hann við er kanska Osvald Helmuth. - Serliga tá ið Hermann í ávísum støðum í vísunum nærmast sleppur sjálvum lagnum og fortelur, uttan tó at missa hvørki takt ella tóna. Eg skrivi hetta sjálvandi í samband við fløguna, sum júst er komin út. Ikki sum nakað ummæli, men meira sum nakrar hugleiðingar. Fløgan er býtt upp í 5 partar, sum í sjálvum sær vísa, hvussu fjølbroyttur Hermann var. Fyrsti partur við teim sera væl kendu sangunum frá tíðini í tónleikafelagnum. Síðan eitt av spesialunum hjá Hermann, nevniliga Friedmans Epistler. - Minnist eg var inni hjá Hermann einaferð, og onkursvegna var ein svii komin inn við. Minnist sera væl, hvussu hesin sviin sat og gapaði, meðan Hermann siteraði fleiri epistlar uttanat og á flótandi svenskum. Nr. 3 eru nakrir kabarett sangir, sum eisini hava verið framførdir í V-4. Næstseinast koma so nakrir av teim kendastu V-4 tættunum. - Nú nevndi eg frammanundan tann serliga fram- førsluháttin hjá Hermann. - Hann kemur kanska ikki so væl fram her, uttan kanska í “Tað sum vendir niður vendir upp!” og “Útvarpið 15 ár” - Vit mugu minnast til, at allir hesir V-4 tættirnir vóru framførdir “live” - tað vil siga í beinleiðis send ing- um. Fyri ikki at tala um, at tekstirnir til hesar tættir fekst tú í hondina stutt áðrenn sendingin fór í luftina, so har var ikki nógv tíð til nakra venjing. - Ótrú ligt at tað kundi gerast so gott kortini. - Í hesum sambandi má tað nevnast, sum tað eisini verður í formælinum, at Svenn Brimheim átti sín stóra lut í hesum framførslum. Teir báðir kendu so væl hvønnannan, at tað skuldi ikki nógv venjing til, fyrr enn løgini vóru komin upp á pláss. Hetta førir okkum til tann seinasta partin á fløguni, nevni liga barnasangirnar. Sum tað eisini stendur í formælinum, so gjørdi Hermann barnasendingar eitt skifti. - Tað finnast ein hópur av fittum barnasangum, sum børn hava sent inn sum yrkingar og sum Hermann og Svenn Brimheim gjørdu løg til og sungu og spældu. - Serliga her leggur tú til merkis tað framúrskarandi og heilt serliga guitarspælið hjá Svenn. Jú, ein hugnalig, minnisrík og ikki minst søgulig fløga. - Hon fer so í hvussu so er at runga inni hjá okkum á Ólavsøku. Fløgan: »Hermann syngur!« r ga fram- n - um Fyri ikki at tala um at verður í ti p n ba ta fo gj ba sk ein ba bø sum He Bri til o spæ