mánadagur 23. juli 2007síða 23

Nr. 139 - 23. juli 2007 23 Enski bólkurin, Guil­ le­mo­ts, var e­itt av stóru nøvnunum á G! 2007. Mo­ngu jaligu ummælini av te­irra live­­framførslum gjør­ du sítt til, at te­ir vóru o­varlaga á mínum lista í ár. Tiltiknir fyri at ge­ra nýggj o­g óvæntaði ting á pallinum o­g aldrin hava nakra fram­ førslu, ið e­r e­ins, var nakað, sum ljóðaði spe­nnandi o­g hugve­k­ jandi í mínum o­yrum. UMMÆLI Petur Háberg petur@sosialurin.fo Sandurin var ikki meiri enn hálvfullur, tá ið framførslan fór í gongd, beint áðrenn midnátt leygarkvøldið. Men tað forðaði ikki bólkinum í at seta gongd í. Hóskandi navn At navnið Guillemots, ið merkir ‘lomvigar’, ikki kemur av ongum, var skjótt greitt. Meðan garvilli trum­ muspælarin og kvinnuligi kontrabassisturin løgdu ein tungan og góðan botn, vóru alskyns óljóð blandað sam­ an í ein vælljóðandi kokk­ teyl. Saksofonisturin og klarinettspælarin megnaðu at ljóða júst sum illir lom­ vigar. Sangarin, Fyfe Danger­ field, ið tók sær av tangentu­ num og spældi gittar inn í millum, legði sína penu og vælljóðandi rødd omaná. Hann sang ótrúliga vakurt, og var hansara rødd eitt slag av reyðum tráði í skipaða óruddinum. Serliga tá ið hann stóð einsamallur við gittara hoyrdi tú, at hesin maðurin dugdi at syngja. Bæði í sangi og útsjónd minti hann eitt sind­ ur um háttvirda Jeff Buck­ ley, sála. Illa ber til at seta tónleikin hjá Guillemots í ein ávísan bás. Sambært bólkinum sjálvum, er hetta eisini meiningin. Meðan okkurt lagið koyrdi í skjóttgangandi polkatakt, var okkurt annað reinur poppur. Tó við lom­ vigaljóðið. Bassurin át alt Vánaligt ljóð hevur øst mangan tónleikara og somu­ leiðis mangan áhoyrara gjøgnum ár og dag. Ein bólkur kann spæla sína bes­ tu framførslu nakrantíð, men samstundis ljóða ræðu­ ligt í oyrunum á áhoyrarar­ num, orsaka av vánaligum ljóði. Og hvussu ofta hevur ein áhoyrari ikki fingið eina vánaliga framførslu, tí at tónleikararnir ikki hava havt nóg gott ljóð og ikki hoyrt hvønn annan nóg væl á pallinum? Sjálvt um ljóðið var sum heild gott á G!, var hetta tiverri ikki galdandi undir framførsluni hjá Guillemots. Ljóðið var vánaligt (ið øll­ um førum har sum eg stóð), og hetta forðaði mær í at njóta hana til fulnar. Serliga var tað ógvusliga bassljóðið, ið plágaði meg. Ikki so nógv ljóðið á sjálv­ um kontrabassinum, men heldur felags bassljóðið út eftir. Tann lági frekvensurin, sum tað kallast á tónleika­ máli. Hetta gjørdi, at øll tey spennandi og nýskapandi elementini, sum skuldu vera so áhugaverd, druknaðu í tí altumfevnandi bassinum. Ótrúliga synd. Vónandi var hetta bara galdandi fyri meg, ella har sum eg stóð, tí allatíðina hómaði tú tað geniala í tón­ leikinum, men slapp aldrin ordiliga at njóta tað. Tað passar so­ ikki he­ilt, me­n Ne­phe­w o­g ve­ðrið fingu o­kk­ um at halda tað e­ina løtu. UMMÆLI Dánial Hoydal Hóast spennandi G! skráin hevði stór nøvn sum Natashu Bedingfield og Guillemots á, var høvuðsnavnið fyri mong danski bólkurin Nephew. Teir spældu og framførdu so væl seinast, teir vóru á G!, at ein stór fjøld var savnað á sandinum hós­ kvøldið og væntaði sær tað sama. Hóast konsertin tá var nakað heilt serligt, varð fjøldin heldur ikki hesa­ ferð vónsvikin. Konsertin var eina­ standandi góð, og Nephew leveraði vøruna. Teir vóru professionellir og dugnaligir. Men samstundis tendraðir frá fyrsta bríksli. Skjótt kókaði fjøld­ in, og vit sluppu at hoyra øll hittini live, sum hvørt føroyskt mansbarn eftir hondini kennir frá útvarpinum. Meðan pallurin á sandinum tyktist nakað stórur til onkrar av smærru og/ella óroyndaru bólkunum á G!, so var tað mestsum øvugt við Nep­ hew. Teir vóru allastaðni, skítfullir av orku, útstráling og spæligleði. Veðrið var eisini einastandandi, so tú hoyrdi fleiri siga eftir framførsluna, at betri verður tað neyvan á G! Í mun til veðrið fingu tey órætt. Men í mun til tónleikin var tað ikki langt frá. Lomvigarnir druknaðu í basshavi Syðrugøta ligger i Spanien G! Mynd: Sunva E. Lassen Mynd: Sunva E. Lassen