mánadagur 27. august 2007síða 22

22 Nr. 164 - 27. august 2007 tíðindi Tað var ongantíð ætlanin, at tað skuldi verða nýskapandi ella avbjóðandi, tá ið Trond Erics fóru á innipallin í Kelduni. Tað var góður gamal dansibandstónleikur við øllum, sum har til hoyrir Ummæli Oddur á Lakjuni planet@sosialurin.fo Fríggjadagin var skrái á Fjarðafestivalinum broytt nakað, tí at tað var heldur illfýsið til konsertir á úti­ pallinum. Trond Erics skuldu tí á innipallin, og tað tók sína tíð at fáa útgerðina klára. Ein steðgur uppá ein tíma var í skránni, meðan dansi­ bandið úr Noregi gjørdi klárt. Og so komu teir endi­ liga á pallin. Trond Erics, sum framvegis bera hetta navnið, hóast Trond Erik Grundt sjálvur ikki er við longur. Tónleikurin var rættiliga sterilur og koyrdi í tí sama alla konsertina. Teir spældu tó einfalda tónleikin heilt væl – sum ein maskina, sum hevur gjørt tað sama í meira enn 20 ár. Og fólkinum tyktist eisini at dáma tað. Høvuðsorsøkin til hetta var kanska, at teir fyri tað mesta spældu sang­ ir, sum tey flestu kenna úr samkomuhøpi. Og løttu løgini vóru spæld einfalt og beinleiðis, so tað var ikki trupult at fáa fólkið at vera við uppá tað. Til kendar, andaligar sangir sum ”Sam­ band undurfult”, og ”Perlu­ portrið” sang mest sum allur salurin við á norskum. Lars Espen sjarmeraði Lars Espen Skogvold er sangari og oddamaður í Trond Erics, og hann sang Við skemti, dansi, upplestri og góðum tónleiki gav Mart­ in í Grund eina spennandi og fjøl­ broytta framførslu, sum boðar frá ein­ um neyðugum og annarleiðis íkasti til kristna tónleikapallin í Føroyum Ummæli Petur Háberg petur@sosialurin.fo Martini í Grund hevur spælt í ymsum bólkum gjøgnum tíðirnar, men sum einstak­ lingur hevur hann ikki gjørt so nógv um seg. Men tað sást ikki aftur fríggjakvøld­ ið. Við sjálvsáliti og stórari innliving stóð hann á palli, sum um hann ikki hevði gjørt annað. Tað sást, at hann treivst í pallljósinum og nógva roykinum. Millum sangirnar greiddi hann frá, hvat teir vóru um á ein oft­ ani skemtingarsaman hátt, og hetta kom hann eisini væl frá. Tónleikurin minti eitt skifti um Boys In A Band, men oftari leitaðu tankarnir til karismatiska Nick Cave. Eins og Cave, syngur Mart­ in við einari djúpari og ofta eitt sindur ótamdari rødd. Mitt í einum sangi fór gøtumaðurin av pallinum og tók ein dans við systir síni. Eitt annarleiðis og frískt íkast. Í einum øðrum sangi fekk hann hjálp frá Annbritt Poul­ sen, sum sang sera væl og gav eitt klárt og vakurt mótspæl til djúpu og villu røddina hjá Martini. Spennandi verður at fylgja unga manninum í framtíðini. Og hevur ein í huga, at hetta er fyrsta fram­ førslan hjá Martini og bólki­ num, so var tað ein ómeta­ liga góð byrjan, og ein kann bara vænta, at framtíðin er ljós hjá teimum. Ov nógvir málarar oyðileggja málningin, segði ein. Men hóast Kristina Bærendsen hevði stóran bólk aftrat sær, var talan um eina frálíka framførslu, har øll kendu sín leiklut Ummæli Petur Háberg petur@sosialurin.fo Eitt tað besta við at um­ mæla, er at lurta eftir ein­ um bólki ella einstaklingi, sum tú ikki hevur stórvegis vónir til og síðani verða tikin á bóli. Fríggjakvøldið var tað Martin í Grund, sum var stóra yvirraskilsi, og leyg­ ardagin var tað Kristina Bærendsen. At hjálpa sær á palli hevði Kristina ein stóran bólk. Tríggir strúkarar, tríggir kórsangarar, bass, gittar og trummur. Hetta sá eitt sindur stórt út og tí ivaðist man í, um hetta fór at hanga saman. Tíverri er tað ofta so, at jú fleiri fólk eru á palli, tess fleiri trupul­ leikar eru, og ljóðið líður í síðsta enda. Men hesin fordómurin var skjótt dripin og jarð­ aður, tí framførslan var heilt einastandandi góð. Alt riggaði sum tað skuldi. Groovaðu ólógliga væl Brandur Jacobsen, trumm­ ur, og Eyðun Johannesen, bass, løgdu ein fastan og væl sitandi botn. Serliga í lagnum ‘Tú hevur virði stórt’ groovaðu teir ólóg­ liga væl. Rúni Eysturlíð kryddaði við smakfullan gittarspæli, og strúkararnir komu við sínum pena ískoyti inní­ millum. Kórsangararnir bakkaðu Kristinu væl upp og góvu henni fríar teymar til at improvisera. Sum heild slættaði bólk­ urin Kristinu gøtur og gav henni góðar karmar. Øll kendu sítt tilfar, sín leiklut og komu við sínum listar­ liga ískoyti. Ein fullførd og samstundis ikki ov full ljóðmynd. Gávurík genta Fyrsta lagið bygdi seg spakuliga upp. Við bongo­ trummu, tjanti og strúkar­ um var tað okkurt etniskt yvir tí. Ein spennandi og forkunnug byrjan. Restin av framførsluni var meiri stílrein. Mest poppur, men eisini eitt bluegrass lag sníkti seg inn. Fjølbroytt, men ikki vilst. Kristina hevur ein sera stóra og vakra rødd. Og hevur ein í huga hennara unga aldur, so kundu tú ikki annað enn lata teg bergtaka. Hon syngur púra reint og ger nakrar vælsitandi krúllur innímillum, sum vísa, at her talan um eina fantastiska songkvinnu við eini lovandi framtíð. At hon samstundis eisini sá knasandi gott út, gjørdi tað ikki verri. Avgjørt eitt av hæddar­ punktunum á festivali­ num. Ein grundleggjandi annarleiðis Martin Tann eitt sindur einsljóðandi, kristni tónleikapallurin í Føroyum hevur funnið eitt frískt íkast í Martini í Grund Mynd: Álvur Haraldsen Dansiband samkomu Vøkur rødd í vakrari ljóðmynd Kristina syngur eins væl og hon er vøkur Mynd: Álvur Haraldsen