mánadagur 27. august 2007síða 25

25 tíðindi Nr. 164 - 27. august 2007 Humble Cry er ein nýggjur bólkur, ið á sín egna óruddiliga trilvandi hátt, lat leygardagin á Fjarðafestivalinum upp. Framførslan vísti, ungu menninir kunnu blíva góðir, um teir venja og menna hugskotini Ummæli Oddur á Lakjuni planet@sosialurin.fo Fyrstir at framføra leyg­ar­ dag­in vóru nakrir ung­ir mans úr Meinig­heitshúsi­ num í Havn. Bólkurin Humble Cry var stovnaður í samband við HMU­ konsertina í mars, og­ hetta var onnur framførsla teirra. Humble Cry borðreiddi við popputum rokki, sum onkuntíð var meira melan­ kolskur og­ dapur. Teir byrj­ aðu eitt sindur trilvandi, men fing­u betur stýr á, sum konsertin leið. Humble Cry er ein nýg­g­jur og­ rættilig­a ung­ur bólkur, og­ teir spæla eitt sindur óruddilig­t. Teir høvdu fleiri g­óð hug­skot, men hava avg­jørt tørv á meiri venjing­ og­ á at arbeiða meira við hug­­ skotunum. Gulir bønarlepar ­ Vit fara at hava eina eitt sindur snedig­a konsert, leg­ði sang­arin fyri við at sig­a. Og­ har vóru onkur held­ ur annarleiðis ting­ við. Á pallinum stóð ein hvítur krossur. Tríg­g­jar g­entur í hvítum búnum fóru ímill­ um fólkini at savna bønar­ evni inn á g­ulum lepum, og­ so vórðu hesir klistraðir uppá krossin. Genturnar lóg­u so á knæ og­ bóðu fyri hesum alla konsert­ ina. Allir sang­irnir uttan ein vóru á enskum. Tekstirnir vóru á til tíðir nokkso undarlig­um enskum. Tað snúði seg­ um trupulleikar og­ tankar, sum tannáring­ar hava, serlig­a um tað at vera kristin. Tannáring­a ang­ist og­ trúðarstríð. Uppfinnsamt Gittarin var allatíðina fremst í ljóðmyndini. Í sang­inum ”Black Holes Holy” sang­ g­ittarspælarin Sámal Jákup við hásari rokkrødd. Í endanum spældi hann eisini blokk­ floytu afturvið melan­ kolska rokkinum, sum eis­ ini royndi at fara yvir í prog­ressivan rokk. Hetta var nokk besti sang­urin á konsertini. Í seinasta sang­i­ num var tað hinveg­in sum at hoyra Faith No More við ”Easy”, og­ hin sang­­ arin ljóðaði nú sum ein svartur prædikumaður. Fjølbroytt. Tað var ikki polerað spæl, men tað var til tíðir rættilig­a uppfinnsamt, og­ tað menti seg­ til eina spennandi og­ annarleiðis konsert. Har er nóg­v at arbeiða við, og­ ung­u menn­ inir kunnu blíva g­óðir, um teir venja og­ menna hug­­ skotini. rokktónleik við kristnum boðskapi. 80’ini og 70’ini Ofta vóru sang­irnir byg­dir upp spakulig­a, og­ hildu á leing­i. Bestu løturnar vóru, tá ið teir hildu á at leg­g­ja meira og­ meira orku í ein sang­, og­ Ulf ordilig­a slepti teymunum á sær. Ljóðið var 70’arakent, meðan melodiirnar meira hoyrdu heima í 80’unum. Sang­irnir vóru bæði á svenskum og­ enskum, eins og­ teir hava g­ivið fløg­ur út á báðum málunum. Menninir í Jerusalem spældu væl – so væl sum man spælur aftaná 30 ár. Ómakaleyst og­ saman­ spælt. Gittartrupulleikar órógvaðu Tíverri var konsertin nóg­v darvað av tekniskum trupul­ leikum. Bassurin hoyrdist mest sum ikki alla fyrru helvtina av konsertini, og­ verri var, at g­ittarin hjá Ulf ofta bleiv púra burtur. Fyrsti sang­urin ”City of Fire” steðg­aði upp, tí Ulf ikki fekk g­ittaran at rig­g­a, og­ í fleiri øðrum sang­um sást týðulig­a, at hann var frust­ reraður av teknisku trupul­ leikunum. Onkuntíð hildu hinir einum sang­i koyrandi í fleiri minuttir, meðan Ulf og­ ein g­ittarkeknikari royndu at fáa tað at rig­g­a aftur. Men teir hildu tó á at rokka g­amla eyðkenda rokk­ in, og­ tey eldru í fjøldini fing­u sítt nostalg­iupplivilsi. Tað seg­ði tó ikki øllum so nóg­v, og­ fjøldin tyntist eitt sindur, tá ið tey ung­u heldur vildu inn í Kelduna at kroka enn at hoyra 70’ararokk. Konsertin hjá Jerusalem endaði á sama hátt sum hon byrjaði – við at g­ittarin hjá Ulf steðg­aði upp og­ harvið sang­urin. Og­ so takkaðu teir bara fyri seg­. seg­ kenna seg­ heldur for­ fylg­dan av illveðri. Søtt í beiskum búna Bólkurin spældi eitt slag­ av prog­ressivum nútíðarpoppi, sum leiddi tankarnar til bólkar sum Carpark North, men eisini til íslendska popp g­andakallin Mug­ison. Røddin hjá Peturi hevur karakter og­ er eg­in, hon er tó dekan ov sukursøt, og­ hetta kann lætt g­era tónleik­ in eitt sindur vamlislig­an. Men í Petur Háberg­ kon­ septinum hendur hetta ikki. Bólkurin spælir eitt beiskt, skitið og­ ópolerað bland, og­ tí blívur tað ong­antíð ov søtt. Petur er ikki long­ur sing­er/song­writer, men er vorðin ein habilur popp/ rokk sang­ari, og­ hetta er vert at g­leðast um. Í fyrsta lag­num, royndi Petur seg­ einsamallur á pallinum við kassag­ittara. Hetta undir­ strikaði bara enn meira, hvussu g­ott tað er, at hann hevur fing­ið ein hart rokk­ andi bólk at spæla saman við. Sjarma og sjálvsálit Hann er ein sang­ari, sum er ómetalig­a sjarmerandi og­ dug­ir væl at vinna hjørtu. Vælklæddur, penur og­ g­jøg­numført fittur. Hann hevur eisini eitt ótrúlig­t sjálvsálit, og­ hóast ein strong­ur slitnaði, so helt hann fram, og­ spardi ikki upp á orkuna. Tú kundi ikki annað, enn at lata teg­ smitta av spælig­leðini, ið strálaði ikki bert frá Peturi, men eis­ ini frá bólkinum, ið verulig­a tyktist at elska at spæla henda tónleik. um Óruddiligt men áhugavert Humble Cry duga væl at finna uppá, nú skulu teir bara arbeiða við sínum uppfinningum Mynd: Edith Johannesen okkur við pulleikum