mikudagur 21. november 2007síða 30
‹ fyrra síða allar 48 síður næsta síða ›
Tekstur á síðuni
30
Nr. 226 - 21. november 2007
tíðindi
Framman fyri einum
stúgvandi fullum
Norðurlandahúsið
spældi størsta danska
rokkstjørnan gjøgnum
árini eina konsert, ið var
trúgv móti bæði fortíðini
og nútíðini, men fyrst og
fremst spældi Kim Larsen
smílini fram á okkara
varrum
Ummæli
Niels Uni Dam
nielsuni@
sosialurin.fo
Tað var eingin
ivi um, at okkurt
heilt serligt var
áfatt í Norðurlandahúsinum
týskvøldið. Sum vant, tá okkurt
er har, so eru eingi
parkeringspláss á økinum kring
húsið. Men hetta kvøldið vóru
heldur ikki parkeringspláss at
finna á vegum og gøtum í
grannalagnum.
Fyrsta konsertin hjá Kim
Larsen & Kjukken í Norðurlanda
húsinum varð útseld metskjótt.
Eftir at Portalurin tíðliga ein
fríggjamorgun hevði avdúkað, at
Kim Larsen kom til Føroyar,
gingu bert tveir tímar, áðrenn øll
atgongumerkini vóru útseld.
Høgur miðalaldur
Um unga fólkið ikki var uppi
hendan fríggjamorgunin má
standa sum ein ósvaraður spurn
ingur, men høgi miðalaldurin á
hesi konsertini kundi bent á júst
hetta. Miðalaldurin var væl hinu
megin tey 40, og hetta setti sín
dám á áskoðarafjøldina. Fólk
valdi heldur at vagga friðsælt við
tónleikinum, enn at hoppa og
dansa, sjálvt tær løturnar, tá tað
nokk hóskaði seg best at hoppa
og dansa. Misskil meg ikki
Lagið var gott á áskoðarunum,
og við góðari orsøk. Kim Larsen
og bólkur hansara komu serstak
liga væl frá framførsluni, ið
nøktaði bæði nostalgi og hugin
til nýhugsan.
Frá fyrstu tónunum av Gasolin
klasikkaranum »Det bedste til
mig og mine venner« til seinasta
eykalagið, Kjukken lagið »Stille
i Verden« var av, tyktiskt kon
sertin sum ein samanhangandi
heild, ið gjørdi hendan
ummælaran glaðan innaní.
Sami Kim
Annað lag á skránni var »Fremm
ed«, sum var eitt av nógvum
løgum, ið eru av seinastu studio
fløguni hjá Kim Larsen og
Kjukken »Gammel Hankat«. Á
hesum lagnum syngur Kim
Larsen: »Jeg er stadig den
samme, hvad der så end sker«.
Eg mátti bara nikka við og geva
honum rætt. Ikki tí, hetta skal
ikki skiljast, sum at Kim Larsen
er steðgaður upp. Ein uppsteðg
aður Kim Larsen hevði í veru
leikanum als ikki verið tann sami
Kim Larsen, sum í 70’árunum
saman við Gasolin skapti fang
andi rokktónleik við einum
skitnum kanti, og sum í
80’árunum skapti fangandi folk/
popp. Kim Larsen hevur megnað
at flutt seg gjøgnum alla sína
yrkisleið. Hetta hevur tryggjað
honum eina støðu sum størsta
danska rokkstjørnan gjøgnum
árini. Eftir nøkur leitandi ár í
90’unum, har hann skifti fólka
kæru 80’ara poppararnar í Bella
my út við núverandi bólkin
Kjukken, hevur hann veruliga
funnið sítt ljóð aftur. Eitt ljóð, ið
hóskar til røddina, ið enn er egin,
og enn hevur eyðkenda klangin.
Hetta kom serliga til sjóndar í
byrjanini av »Flyvere i natten«.
Viðkomandi rokkur
Kjukken er ein rokkbólkur,
saman við Kim Larsen kunnu
teir best lýsast sum ein larmandi
rokkbólkur við sera góðum oyra
fyri góðum melodium. Rokkur,
við íblástri úr 90’árunum og
nýggjari rokki hoyrist væl aftur í
ljóðmyndini. Hetta gav sjálvt
gomlum klassikarum ein viðkom
andi ham lyfti konsertina upp
um eina vanliga hittparadu. Eitt
nú fekk fjolluta Gasolin lagið Fi
Fi Dong heilt nýtt lív í peppaðu
og reyputtu útgávuni hjá Kjukk
en. Karsten Skovgaard slapp við
sínum kovboykenda gittarspæli
veruliga at hugna sær í hesum
lagnum. Meðan teir báðir Jesper,
við eftirnøvnunum Haugaard og
Rosenquist á ávikavist bassi og
trummum. Ta einu løtuna fingu
pallin fyri seg sjálvar. Her var
pláss fyri øllum, og hóast Kim
Larsen er oddamaður í bólkinum,
er eingin ivi um, at hetta ikki er
eitt soloavrik, men ein væl
samanspældur og livandi rokk
bólkur við einum felags máli.
Nýtt og gott gamalt
At uppliva Kim Larsen og
Kjukken í Norðurlandahúsinum
var ein góð uppliving. Nógvir
tónleikarar kundu lært av fram
førsluni. Kim Larsen hevur eitt
ótal av fløgum aftanfyri seg, og tí
er altíð okkurt lag, ið kundi verið
við, ið ikki slapp upp í part, løg
sum eitt nú »Om lidt bli’r her
stille« og »Susan Himmelblå«,
men soleiðis verður tað altíð.
Hetta er ein bólkur, ið enn
skrivar tónleik og enn selur
fløgur, tí slapp nógv nýtt upp á
skránna. Men pláss var eisini fyri
gomlum klassikarum, sum »Køb
bananer«, »This Is My Life«,
»Rabalderstræde«, »Så vender vi
Kajaken«, »Sammen & hver for
sig«. Miðskeiðis í konsertini var
eitt akkustikt petti, har trummu
leikarin kom fram á pallin við
eini trummu og stillaði seg mill
um hinar ið tóku kassagittarar í
hond. So fingu við afturlenaðar
útgávur av løgum sum »Midt om
Natten«, »Papirsklip«, »Ta’ mig
med til Joanna« og »Kvinde
Min«. Karsten Skovgaard fekk
æruna at syngja »Ta’ mig med til
Joanna«. Hóast hetta neyvan
kann lýsast sum fagurt, so breyt
tað frá á ein góðan hátt. Hetta
eitt sindur afturlenaða og friðar
liga petti av konsertini var eitt
frálíkt innslag, og eg fangaði
meg sjálvan í at standa og
smílast. Serliga varð luftin tjúkk
av jaligum kenslum, tá teir
spældu »Kvinde min«. Allastaðni
kring meg førkaðu pør seg nærri
hvør øðrum, og veruligur
kærleiki var í luftini.
Góðir karmar
Áskoðarafjøldin livdi best við, tá
tey gomlu hittini vórðu spæld, og
her riggaðu løg sum, »This Is
My Life« og »Rabalderstræde«,
sera væl. Men eisini tann relativt
nýggja, men nógv spælda
útgávan av lagnum »Kringsat av
Fiende«, ið var endalagið, fekk
lív í fólk, eins og eykaløgini,
»Sammen & hver for sig« og
»Stille i Verden« riggaðu væl.
Við fullum sali er
Norðurlandahúsið besta spæli
stað í landinum, og hetta gjørdi
ikki upplivingina verri. Pall
myndin, ið mest líktiskt eini
gamlari stovu, var stílfull og
vøkur, einki óneyðugt hóvasták
varð gjørt burtur úr ljósinum, alt
tyktist væl gjøgnumhugsað.
Ljóðið var gott. Í byrjanini tykt
ist balansan í ljóðmyndini ikki av
tí besta, men hetta fekk ljóðmað
urin skjótt loyst. Konsertirnar í
Norðurlandahúsinum mikukvøld
og hóskvøld eru somuleiðis
útseldar. Tey, ið hava tryggjað
sær atgongumerki kunnu saktans
gleða seg.
Kim Larsen fekk
smílini fram
Røddin er enn egin og hevur sama góða klang
mynd: Jens Kr. Vang
Kim Larsen og Kjukken
megnaðu at gera
sjálvt gamlar slagarar
viðkomandi
mynd: Jens Kr. Vang
Miðalaldurin á
áskoðarunum
var høgur, og
hetta merkti
hugin at hoppa
og dansa
mynd: Jens Kr. Vang