fríggjadagur 1. februar 2008síða 32

32 Nr. 23 - 1. februar 2008 tíðindi Miðskeiðis í januar í ár vóru nógv fólk samankomin í Oyndarfirði at heiðra føð­ ingardagsbarninum, Eivind Petersen, sum fylti áttati. Eivind hevur vígt alt lívið innan Stong og Nestanga, ávikavist tað ytsta av norð­ ara og sunnara armi á Oynd­ arfirði. Lívið, tætta sam­ bandið eg havi havt við Eivind sum handilsmann í bygdini og okkara vinarlag hevur givið iblásturin til hesar reglur sum eru ein føðingardagsheilsan og hug­ leiðingar um handilslívið í Oyndarfirði í míni tíð. Árstíðin, Eivind verður mintur á, at eitt ár er komið aftur at hansara lívsleið, er hugalig á tann hátt, at nú ber móti ljósari tíðum. Sólin liggur og gresjar á Reyða­ fellstindi omanfyri Selatrað og Skálafjørðin hesa árs­ tíðina. Hon sendir sínar enn veiku strálir norður á Rust á Helvtini, sum er skarðið millum Oyndarfjørð og um­ heimin. Hagani fara tær sína beinu leið heim gjøg­ num Breytahjalla og norður í fjall. Oyndfirðingar síggja sólina sum eitt ljóshav norð­ uri í fjalli hesa árstíðina. Eivind hevur fylgt við hesum leiki, so langt aftur hann kann minnast. Alt sítt vaksna lív hevur hann búð í Garðamørk, har hann giftist inn. Og sum smádrongur helt hann til heima í Oynd­ arfirði, niðri í bygdini, hann var stórur smádrongur, áðr­ enn tey fluttu í nýggj hús sum í dag eisini verða kall­ aði á Fløtti, hóast navnið var tengt at teim eldru niður­ tiknu húsunum niðri í bygd­ ini omanfyri hjá teimum við Lið og á Dunganum. Gamla Fløtt er heldur ikki nakað fyrndarhús. Abbi Eivind í móððirætt, Jens Pauli Clementsen var av Syðradali. Hann bygdi fyrst inni á Bakka í Oyndarfirði, tað hevur verið fyrst í 1880 ´unum og seldi síðan húsini til Ábraham við Stein. Tá hevði hann bygt nýggj hús uppi á Fløtti og tey eru ikki til longur. Hann giftist við Elsebeth Cathrinu Horn úr Oyndarfirði. Hina helvtina av genunum hjá Eivind hava vit til felags. Pápi mín og Eivind vóru systkina­ børn. Abbi Eivind í faðirætt kallaðist Petur. Hann var funningsmaður, pápi hans­ ara Jóhan Petur Poulsen var úr Tarti í Oyndarfirði, og giftist til Funnings við Súsonnu Pedersdatter undar Reyni í Funningi. Abbi Ei­ vind giftist við Onnu Sofíu Dahl av Breyt í Oyndarfirði. Tey bygdu í Hoygarðinum á Breyt í Oyndarfirði. Omm­ an og abbin hjá Eivind eru langomma og langabbi mín og teirra foreldur oldur­ ommur og oldurabbar hjá mær. Eg og Eivind hava fe­ lags funningsblóð í æðrum okkara, hvønn týdning tað hevur fyri okkum veit eg ikki. Frammanfyri nevnda omma Eivind, langomma mín Anna Sofía, mundi bara ikki sloppið higani frá. Tá íð hon doyði í 1952 var hon 97 ára gomul. Tað var næstan óhoyrt gamalt tá. Starblind sat hon uppi hjá dóttrini, ommu míni á Marknagili, Magninu, og stýrdi “livets gang” niðri í bygdini. Eitt jarðiskt himmiríki Í mun til hinar menninar í bygdini var Eivind heima­ maður, haldilsmaður við einum hópi av álitisstørvum og tí minnist eg hann serliga nógv frá barnaárunum. Og Eivind´sa lív ber til at býta sundur í tvey, sum eg minn­ ist. Fyrst mongu árini í Hálvmørkhandlinum, har hann var einaráðandi og síð­ an í nýggja handlinum við Tartavegin, har hann hevur hildið til seinastu mongu árini og har hann enn er til arbeiðis hvønn einasta ger­ andisdag í vikuni. Vit áttu tveir handlar í Oyndarfirði, tá íð eg var smádrongur og hesir lógu eitt sindur avsíðis, fyrst Hálvmørkshandilin og síð­ an inni í Víkum. Og tað merkir eisini, at vit áttu tveir handilsmenn, Eivind, sum búði innast í bygdini, átti heimara handilin og Petur Klein, sum búði heimi í bygdini í Haraldsstovu átti innasta handilin. Hesin handlar fingu eitt serstakt pláss í lívinum hjá okkum børnum. Uttanfyri skivuna í hesum báðum handlum fingu vit eitt tev av himmiríki innan skivuna. Har angaði av søtum vørum uttan úr heimi. Bommeskj­ urnar úr blikki vóru stórar í okkara barnaeygum og áttu vit eitt oyra, so fekkst upp í eitt kramarhús, sum Eivind, var kvikur at evna til. Her var himmiríkið sætt við jarðiskum eygum. Her var ongin líðandi Jesus, sum græt yvir okkara syndir og gav okkum ringa sam­ vitsku. Hann hoyrdi til heima í Missiónshúsinum, sum stóð har kalt sum eitt íshús við himmalhválvi upp undir loftinum, og sum abbabeiggi mín Jákup í Skúlanum var upphavið til Her inni í handlinum var reint njótilsi og jarðiskt prát. Her stóðu vørur, sum vit bara smakkaðu onkuntíð og tað reyk ramliga og hugnaligt av petroleum, sum vit plagdu at keypa fyri eldri fólk, fyri eitt smáoyra. Mjølskuffurnar vóru stórar og goymslan fekk ikki ann­ að navn enn Mjølstovan. Her stóðu menn uttanfyri skivuna og prátaðu og drukku øl. Eivind drakk ikki øl. Hann var álitismaður í halgidóminum, klokkari, í kirkjuráðnum í missións­ húsinum Teir keyptu mest mjøl, te, margarin ger og sukur. Tá ið menn komu av skipi sóust teir eisin í hand­ ilinum, kanska eisini eitt sindur meira teir fyrstu Ein bróðursonur Eivind, Helgi, sonur Petur og sum hevur búð niðri alt sítt vaksna lív, tók hesa myndina einaferð fyrst í sjeytiárunum. Hálvmørkshandilin er ein serdeilis hugnaligur handil, sum eigur at varðveitast. Hann hevur serligan týdning fyri Oyndfjarðar søgu nú eldri handilin brendi og hesin er tann einasti sum eftir er óbroyttur innan frá tí hann varð bygdur í sjeytiárunum í 19. øld. Kassaapparatið er komið í handilin. Petur Klein og eisini Eivind roknaðu fyrstu tíðina av gomlum vana saman í høvdinum, áðrenn teir slerdu inn á pengaklaverið, sum Jógvan á Grundlendi beinrakið skírdi. Reint nostalgi nú Eivind Petersen áttati