fríggjadagur 25. februar 2000síða 6

11 tíðindablaðið sosialurin Nr. 39 - 25. februar 2000 10 tíðindablaðið sosialurin Nr. 39 - 25. februar 2000 ÓLAVUR Í BEITI Í viðmerkingunum til upp- skot Sambandsfloksins, sum Marjus Dam hevur lagt fram, verður m.a. sagt, at undir seinastu samgongu vórðu nakrir skattalættar framdir. Á hesum øki er at kalla eiðasørt hjá hesi sam- gongu, hóast valskeiðið er um at vera hálvrunnið. Sambandsflokkurin heldur, at tíðin nú er komin til, at Løgtingið í verki sýnir vilja at fremja tiltøk, ið muna hjá øllum húskjum her á landi. Burt við lógini um ser- ligt avgjald á brenniolju Sambandsflokkurin heldur, at tíðin nú er komin til, at Løgtingið í verki sýnir vilja at fremja tiltøk, ið muna hjá øllum húskjum her á landi. Nevniliga at taka av lógina um serligt avgjald á brenniolju. Marjus Dam hevur lagt upp- skot fram viðvíkjandi hesum Nevniliga at taka av lógina um serligt avgjald á brenn- iolju. Og Marjus Dam vísur á, at sambært løgtingsfíggjar- lógini ár 2000 gjalda húski og vinna 81 mió. kr. árliga. Ein partur av vinnuni og skipum fær síðan sambært lógini endurrindað 11 mió. kr. Nettoútreiðslan hjá borg- aranum av hesi lóg er sostatt 70 mió. kr. árliga. Tyngjandi avgjald – Við at taka av hesa lóg sleppur einstaki borgarin undan einum rættiliga tyngjandi eykaavgjaldi á brenniolju. Serliga fer tað at lætta um hjá barnafam- iljum og har, nógv fólk eru í húsi. Somuleiðis fer tað at lætta um bæði hjá virkjum og almennum stovnum at sleppa undan at umsita hesa lóg. – Landskassin kemur at missa hesa inntøku, men væntandi fara inntøkurnar at vaksa nakað á øðrum økj- um, orsakað av betri trivn- aði. Brennioljan er nú so kostnaðarmikil, at ikki er rætt, at Landskassin skal forvinna stórar upphæddir í eyka brennioljuavgjaldi, í- meðan húski kring landi neyvan hava ráð at gjalda fyri at hava fløvan heima. – Kostnaðurin av hesum uppskoti skal síggjat í ljós- inum av einum skattalætta, sum er í samsvari við sam- gonguskjalið og eisini landskassans risaavlop, sum ætlanin er at nýta til at fíggja komandi nýveldi við, sigur Marjus Dam m.a. í viðmerkingunum. Framsýningin Monologar hjá Edward Fuglø í Listaskálanum Monologar - leikur - kossur - ok- skjól - fall - sjóð - elli - sansa - lop - brot -trans- formatión - roynd - huld - slit - da capo - leikur - leikur - fall - sjóð - skjól - huld - roynd - sansa - lop - brot - leikur - sjóð - fall - huld - kossur - sansa - slit - elli- ok - OK - brot - roynd - transformatión - lop - fall - da capoSS.. Meðan tú gongur oman trappurnar til stóra salin í Listaskálanum, verður tú spakuliga leiddur yvir í ein annan heim, at røddu- num, ið teska, siga, dekla- rera, lesa, spæla, smakka uppá heitini av myndu- num, so vart tú blindur, so hevði tú kortini sloppið eitt stig inn við í hina verðinaS.. Vanliga tekur leiklistin myndlistafólkini inn í síni verk, her er tað mótsett: Myndin er vorðin sjón- leikur. Ein røð av mono- logum, einrøðuleikum. Næstan í hvørjari mynd síggjast skráu brettini, og ofta eitt reytt velour-tjald, og um ikki, so heldur tú teg hóma tað í myrkrinum aftanfyri. Pallurin sjálvur er sjáld- an nógv skrýddur, onkun- tíð er rúgva av litaðum smásteinum, ein bøkkur av sterktgrønum grasi og trøllakampum, eitt bak- tjald við gráskýggjutum himmali, ein grótrúgva, ein flatur hylurSSS. Ikki tann stóra pompøsa sceno- grafiin, tí tað er leikarin, sum er í hásæti. Leikarin er nakin, onk- untíð kvinna, onkuntíð maður, men mest hvørki ella bæði og. Ungur, uttan tað einu ferðina ein gomul kvinna. Leikarin blundar, droymandi ella í djúpari konsentratión um evni, sum verður umrøtt í hvørj- um einstakum monologi. Leikarin spælir ta aldar- gomlu søguna um Ledu og Zeus í svanahami. Hon hevur sjálvan Zeus í bandi og kínur honum blundandi um nevið við einum fingri, meðan hon smílandi liggur við høvdinum á einum teaturreyðum velourkodda og kroppinum á eini mala- grótsrúgvu. Leikarin kyss- ir ein dreymafisk í einum dreymi við hvítum pierro- tandliti og bláum hári, knappliga setandi seg upp í svøvni. Hann ber eitt tungt ok, ið verður sveim- andi lætt, tí tað er sett av tí lættasta í verðini: firvald- um! Leikarin fjalir seg í eini tungari kirkjuklokku, ella dettur nakin á hvassari hellu uttan at varnast tað, haldandi í bláari krystal- kúlu, uttan tó at lesa fram- tíðina við blundandi eyg- um. Starir enn blundandi av pallinum út á tað opna havið, hugsar kanska um at sita bundin av elli við summardáakransi um gráa hárið. Leikarin sansar grøs og trøllakampar undir iljum og lógvum, loypir í ein 2- dimensionellan hyl, so at vatnið spruttar upp í krún- skapið. Kemur úr egginum, fyri síðani slanguskapað at krúpa fram handan tjaldið og blundandi spýta lív í ein eiturgrønan trølla- kamp. Hann HYGGUR! Ein roynd at hyggja, eyguni fylgja tær í øllum salinum, og tú, hyggjarin, kennir teg teptan. Og so søkkur leikarin aftur niður í tann 2-dimen- sionella sandin, við bindi fyri eyguni og saman- tvunnum hondum yvir høvd. Kemur við hørðum sliti úr eini hvassari goggu, fyri til endans at sveima í leysari luft yvir pallinum, bláa hárið vavt um ein stav, úr hvørjum drippa trøllakampar, og á skugganum liggur ein blóðreyð dreymsóljaSSSS da capo - da capo - slit - huld- roynd - transforma- tión - brot - lop - sansa - elli - sjóð - fall - ok - kossur - leikur - leik - a- kossur - sjóð - ar - fall - sansa - leikur - fall - skjól - sansa - lop - elli - s - ok - huld - roynd - at - trans- formera - fall - elli- s- -slit - huld- u - kossur - sjóð - lop - sansa - kossur - leik- urSSSSSSSS. Framsýningin Monologar hjá Edward Fuglø tekur teg inn í ein annan heim, hinumegin spegilin kanska? Letur tú teg fara inn í hann, ert tú eina uppliving ríkari, um ikki, so stendur tú uttanfyri og leingist kanska eftir at tora at lata hurðina upp. Mynd- irnar eru hurðar til hug- flogið. og enn eru so fáir dagar eftir áðrenn hurð- arnar klamsaSS. Myndirnar til mynda- bókina "Veingjaða myrkr- ið" eftir William Heinesen eru eisini við á framsýn- ingini, og tað er tað vert, at fara niðan at hyggja at upprunamyndunum, tí líkamikið hvussu góðar endurgevingar eru, so er eitt prent ongantíð ein hondteknað mynd. Monologarnir eru opnir til 27. februar. Skipara Hansenshús, 24. feb. 2000 Rakel Helmsdal Ummæli: Rakel Helmsdal ummælir Viðmerking: Í síðstu viku var mikið rum- bul í fjølmiðlunum um royndir eftir tunfiski í før- oyskum sjógvi. Tað mesta var illgitingar og útspillandi vendingar um meg og felagið Nancy, sum eg eigi partapen- ing í. Hetta byrjaði við at Tor- bjørn Jacobsen, ting-maður tjóðveldisfloksins, á tingsins røðarapalli, í grovum vend- ingum, legði meg undir líkt og ólíkt. Síðan byrjaði út- varpið, við Jóhann Mortensen á odda, eina sanna útspill- ingarherferð beinleiðis venda móti mær. Mær tykir tað tí vera neyð- ugt at upplýsa um mítt virk- semi og at vísa teimum ó- sannindum aftur, sum hava verið borin fram. Hetta verð- ur gjørt í stuttum brotum niðanfyri. Spf Nancy Felagið Nancy varð stovnað í 1986 við endamáli at reka fiskivinnu og hartil hoyrandi vinnu. Við stovnan átti eg 30% av partapeninginum, men havi seinni keypt meiri- lutan. Eg havi verið nevndar- formaður øll árini. Í tíggju ár átti og rak Nancy útróðrarbát, so Nancy er ikki nakar árs- ungi innan føroyska fiski- vinnu. Tað var ikki av tilvild, men eftir drúgt arbeiði og fyrireik- ingar, at Nancy í 1997 fekk tilsøgn frá myndugleikum um loyvi at royndarveiða eftir tunfiski við japanskum skip- um í føroyskum sjóøki (sí meira um hetta seinni). Útvarpið bar tíðindi um, at Nancy hevur for-vunnið einar 7 mill. kr. í samband við tun- fiska-royndirnar, seinni bleiv hetta tal rættað til einar 5 mill. kr. Hesi tøl hava einki við sannleikan at gera, tíverri. Einhvør, sum vil halda seg til sannleikan, kann fara á Partafelagsskrásetingina og síggja roknskapir hjá spf Nancy. Her sæst t.d., at Nancy í 1998 hevði eitt avlop upp á 181.437 kr eftir at 67.716 kr vóru goldnar í skatti. Megin-parturin av hes- um avlopið stavar beinleiðis frá tunfiskaroyndum. Fiskirannsóknarstovan Í 1978 kom eg í fast starv á Fiskirannsóknar-stovuni og havi verið har síðani, burtur- sæð frá nøkrum árum, tá eg var í Danmark undir útbúgv- ing. Ein partur av mínum ar- beiði á Fiskirannsóknarstov- uni hevur verið at skipa fyri ymiskum royndarfiskiskapi, eitt nú eftir búrfiski. Búrfisk- aroyndirnar hava tíbetur eyd- nast væl, og føroyingar eru einsamallir í beinleiðis veiðu eftir hesum fiski í Norðurat- lantshavi. Men eg havi ongantíð ar- beitt við tunfiski á Fiskirann- sóknarstovuni, so sum Út- varpið vil vera við (sí næsta brot). Fiskirannsóknarstovan hevur verið eitt sindur uppi í royndunum eftir tunfiski, og okkurt tilfar er til taks, m.a. dagbøkur frá føroyskum skipum, sum royndu eftir tun- fiski sunnanfyri, umframt onkur smávegis frágreiðing um tunfisk. Hetta tilfar, sum er frá seinnu helvt av 80’u- num, havi eg sæð, og hetta er atkomuligt á Fiskirannsókn- arstovuni fyri einhvønn, sum hevur áhuga fyri tí. So vítt eg veit, eru allar frágreiðingar frá royndarfiskiskapi, sum Fiski-rannsóknarstovan hev- ur skipað fyri, atkomuligar fyri føroyskar reiðarar/skip- arar. Serligt tilfar (specialvit- an) á Fiskirannsóknarstovuni hevur ikki á nakran hátt hjálpt mær í mínum arbeiði fyri at fáa tunfiskaveiðu í føroysk- um sjógvi upp á føtur. Tilfar, sum eg havi haft atgongd til, og tað hevur ikki verið serliga nógv, hevur í hvussu er eisini verið tøkt hjá einum og hvørj- um øðrum. Hinvegin havi eg savnað nógv tilfar sjálvur og eisini latið tilfar til starvsfólk á Fiskirannsóknar-stovuni, sum arbeiðir við tunfiski. Tá eg havi tikist við nakað serligt privat virksemi, havi eg kunnað stjóran og altíð arbeitt við opnum kortum (sí eisini umtaluna í Dimmalætting 30/ 10-97). Eg haldi tí fast við, at eg ikki á nakran hátt havi mis- brúkt mítt almenna starv til egnan fyrimun. Tvørturímóti hava tær royndirnar, sum eg havi fingið í mínum privata virksemi, gjørt meg betur før- an fyri at røkja mítt almenna starv. Asorurnar Á middegi 18/2-2000 segði Jóhann Mortensen í Útvarpi- num: “Spurningurin at veiða tunfisk í føroyskum øki tók seg upp miðskeiðis í níti-ár- unum, tá Fiskirannsóknars- tovan sendi Bjarta Thomsen á eina ráðstevnu á Asorunum um slík fiskasløg”. Hetta er beinleiðis ósatt og kann bert takast sum útspilling av mær. Fiskirannsóknar-stovan hev- ur ongantíð sent meg til nakra ráðstevnu viðvíkjandi tun- fiski. Í apríl 1993 var eg á Asor- unum og hitti danska konsu- lin, sum eisini er skipsagent- ur, fyri at kanna um føroysk skip á búrfiskaveiðu kundu arbeiða út frá Asorunum. Eis- ini varð tosað við granskarar, fyri at kanna um teir høvdu áhuga at gera búrfiskaroyndir saman við føroyingum við Asorurnar. Her var ikki talan um nakra ráðstevnu. Í mars 1995 var eg aftur á Asoru- num; hesaferð luttók eg á eini árligari fiskivinnustevnu, framvegis við tí fyri eyga at víðka búrfiska-royndirnar. Á hesi stevnu hittast at kalla øll innan fiskivinnuna á Asoru- num og fyrilestrar verða hildnir um nógv evni innan fiskivinnu, eisini um tunfisk. Í mars 1996 varð eg bjóðaður til hesa somu fiskivinnu- stevnu at halda ein fyrilestur um búrfisk. Í oktober 1996 var eg inni á Asorunum við Magnus Heinason fyri at bunkra og landa búrfisk. Ferðir mínar til Asorurnar vóru gjørdar í samband við búrfisk, og í ongum føri havi eg tosað við nakran á Asoru- num um tunfisk við Føroyar. Framferðin hjá Jóhann Mort- ensen má tí kallast lítið søm- ilig fyri ein journalist í al- mennum útvarpi. Føroyskar tunfiskaroyndir Føroyingar hava í hvussu er tey síðstu 15 árini roynt at sleppa upp í part í tunfiska- veiðu. Fleiri føroysk skip hava gjørt túrar suður gjøgn- um Atlantshav fyri at royna hesa vinnu. Eisini bygdi Sylvan Jacobsen í Klaksvík skipið Julius á Bakka við tí fyri eyga at royna tunfiska- veiðu. Tey seinnu árini hevur tað verið Viberg Sørensen, sum hevur tosað mest um tunfisk, og eftir áheitan frá honum blivu fyrst í 90’unum settar av 100.000 kr á al- mennari játtan fyri at fáa hetta í gongd, men hetta kom ikki víðari. Eg haldi ikki, eg lúgvi, tá eg sigi, at eg var tann fyrsti, sum bað myndugleikarnar um loyvi, saman við útlend- ingum, at royna eftir tunfiski í føroysk-um sjógvi. Tá hevði eg útlendsk skip tøk, sum vildu gera royndirnar uttan kostna (sjálvandi við at teir sluppu at eiga veiðuna) og harafturat ganga flestu av okkara treytum á møti, tí teir trúðu uppá, at tunfiskur var í føroyskum sjógvi. Eg fekk onki svar frá mynd- ugleikunum, men út móti sumri 1996 fekk Fiskasølan loyvi at royndarveiða eftir tunfiski í føroyskum sjógvi. Hetta kom tó ikki í gongd. Út á várið 1997 fekk Fiska- sølan sítt royndarloyvi for- longt, men eg fekk noktandi svar. Út á summarið 1997 hevði eg fund við fiskasølu- stjóran og segði hann tá, at teir komu ikki at gera meira við tunfisk fyribils. Við mikið strev og stríð, og eftir at hava lagt sakina fyri fleiri fólk, har ímillum onkran politikara, játtaði landsstýrismaðurin at enda tann 2. september 1997 at eg (Nancy) kundi sleppa at royndarveiða við tveimum japanskum skipum. Skipini vóru longu á Havnini eina viku seinni eftir observatør- um og fiskiskapurin gav sera gott úrslit beinanveg frá byrj- an. Sostatt var tað eg, sum fyrstur kom við hugskotinum um at royndarveiða við jap- anskum skipum í føroyskum sjógvi, og eg taki mær æruna av at hava fingið gongd á hendan fiskiskap. Um onkur kallar hetta at tiltuska sær loyvi, havi eg misskilt týdn- ingin av hesum orði. Eg havi barst fyri eini sak og havi fingið tað at bera til. Føroysk tunfiskaskip Tá eg fór at arbeiða við tun- fiski, var tað ikki við tí fyri eyga sjálvur at tjena nógvar pengar, men at fáa gongd á eina føroyska tunfiskaveiðu. Líka frá byrjan havi eg haft nógv samskifti við tey reið- arí, sum vildu sleppa at royna seg í tunfiskaveiðuni við før- oyskum skipum, og eg havi alla tíðina lagt doyin á at hjálpa teimum ígongd. Fyrsta árið japansku skipini royndu við Føroyar, skipaði eg so- leiðis fyri, at táverandi skip- arin/eigarin av línubátinum Skútunes, Trúgvi Kallsoy, saman við einum av sínum monnum, kom umborð fyri at síggja hvussu japanar ar- beiddu. Drúgt samskifti fór fram, harímillum fleiri fundir - og fyrireiking-arnar hjá Skútunes vóru komnar rættu- liga langt, men tíverri doyði Trúgvi alt ov ungur, og hesar ætlanir duttu niðurfyri. Eisini við menninar aftanfyri línu- skipið Ågot havi eg haft nógv samskiftið, bæði viðvíkjandi reiðskapi, viðgerð av fiski og marknaði, m.a. á fundi við mínar útlendsku samstarvs- partnarar. Ågot kom í gongd við tunfiskaveiðuni, men er fyribils hildin uppat orsakað av syndarligu vanlukkuni, sum kostaði lívið á unga skip- aran Pól Eyðfinni Poulsen. Eisini skipaði eg fyri, at skip- arin/eigarin av Leitisteini, Hans Andrias Joensen, kundi verða við einum japanskum skipi, áðrenn Leitisteinur fór á tunfiskaveiðu. Eisini fóru tveir av føroysku manningini, sum vóru umborð á japansk- um skipi, sum spf Nancy samstarvaði við í 1998, um- borð á Leitistein, tá hann byrjaði tunfiskiskap í 1999. Eisini á annan hátt havi eg roynt at stuðla og sett í gongd, m.a. við at samskipa vitjan hjá japanskum út- gerðar- og fiskakeyparafeløg- um í Føroyum, so hetta kom út til allar, sum høvdu áhuga í tunfiski. Fiskimálastýrið Sum nevnt omanfyri tók Fiskimálastýrið í fyrsta um- farið Fiskasøluna fram um Nancy, tá loyvi til royndar- fiskiskap varð givið, hóast Nancy hevði arbeitt longri við hesi ætlan og var fyrr at søkja. Eisini, tá loyvini fyri 1998 vórðu endurnýggjað, fekk Fiskasølan fyrimun; teirra loyvi varð beinanveg endurnýggjað, eftir leisti, sum Nancy hevði snikkað til, meðan Nancy ikki fekk svar fyrr enn langt út á várið. Eis- ini tók Fiski-málastýrið ann- að loyvið frá Nancy og gav einum nýggjum felag eitt loyvi. Fiskimálastýrið gjørdi eisini mismun, við tað at loyvið hjá Nancy hevði treyt- ir, sum ikki vóru lagdar á Fiskasøluna. Hetta kom sera illa við hjá Nancy, tí japansku samstarvsfelagarnir alla tíð- ina vístu á, at teir, sum høvdu byrja hendan fiskiskap, vórðu verri stillaðir enn sokallaðir “newcomers”. Sostatt kann ikki sigast, at Fiskimálastýrið hevur “forert” Nancy nakað, men hevur hinvegin givið Nancy verri umstøður at ar- beiða undir enn aðrir. Drúgt brævasamskiftið hevur verið millum Nancy og Fiskimálastýrið í samband við tun-fiskaroyndirnar. Í brævi 18/6-96 verður m.a. skrivað: „ Hetta kann gerast við at Føroya Landsstýri letur loyvi til spf Nancy (sum frammanundan rekur fiski- bát), so sum vanligt er aðra- staðni, ella at loyvi verður givið beinleiðis til útlendsku skipini“ og í brævi 27/8-97 verður skrivað: „Vit taka tað sum givið, at Landsstýrið skal góðkenna allar manna- gongdir og allar sáttmálar“ Fiskimálastýrið valdi tó at enda at geva tilsøgn um royn- darloyvi beinleiðis til Nancy og hevði ikki áhuga í, hvat var millum Nancy og japan- arar. Sostatt hevur Nancy ong- antíð krógvað nakað, men hevur alla tíðina arbeitt við opnum kortum við eittans endamáli - at fáa eina før- oyska vinnu eftir tunfiski í gongd. Fiskimálastýrið eigur rós fyri, at teir sóu tað rætta í at byrja tunfiskaroyndirnar. Alment — privat Nógv dømi kunnu nevnast, har alment sett hava virksemi við síðuna av og harvið fáa eyka inntøku. Í nógvum før- um brúka tey sín serliga kunnleika og royndir til frama fyri eitthvørt privat virksemi. Og sjálvandi er tað í lagi at hava fastar manna- gongdir og fyriskipanir hes- um viðvíkjandi. Tað er tó trupult at verja seg fyri øllum, sum kann henda hesum við- víkjandi. Tí hóast ein starvs- maður ikki luttekur í nøkrum felag, ella hevur annað privat virksemi, so kann hann gera fólki órætt, við serligari hjálp ella upplýsingum til onkrar fram um aðrar. Tað verður tí altíð í síðsta enda rættskafni og samvitskan hjá hvørjum einstøkum, sum avgerð hvat ein kann loyva sær. Eg eri í fleiri førum biðin um at seta pening í skip. Fleiri ferðir havi eg borið meg undan, ikki tí at eg ikki trúði uppá hesar verkætlanir, men tí at hetta kundi ávirka mítt almenna starv. Men í teimum førum, har eg havi mett, at hesin vandin ikki er til staðar, havi eg ikki hildið meg aftur. Politisk forfylging? Tað er sera “óbehagiligt” at verða spiltur út á tingsins røð- arapalli og síðan verða út- hongdur í føroysku fjølmiðl- unum. Álopið frá tjóðveldis- tingmanninum Torbjørn Jac- obsen kemur tó ikki heilt ó- vantað. Hann hevur brúk fyri at “gartera” viðhvørt, so velj- arin ikki gloymir hann, tí í dagliga arbeiðnum er hann ósjónligur. Eg skrivaði herfyri lesarabrøv ímóti fullveldi og tað er tí nærliggjandi at hugsa, at hetta eisini er ein roynd hjá Torbirni at berja alla mót- støðu niður í hesum sam- bandi. Landsstýrismaðurin í fiski- vinnumálum helt, at fram- ferðin hjá Torbirni minti um okkurt við eini sjúku. Hesi kenslu sat eg eisini við og hugsaði, at hatta er muran í monnum sum Torbjørn - teir fáa febur og gerast illa sjúkir, tá teir síggja at onkur fær okkurt at bera til og tjenar pening. Eftirmæli Ta viðferð, eg havi fingið í síðstu viku, havi eg tó ikki tikið so tungt, tí eg veit, at eg havi eina góða sak. Eg havi ongum gjørt órætt, men við nærlagni fingið glið á virk- semi, sum vónandi kemur øll- um føroya fólki til góða. Um hetta arbeiði ikki varð gjørt, hevði “ogn føroya fólks” helst svomið inn og út av Før- oyagrunninum, uttan at nakar gáðaði um tað. Nógvur peningur er brúktur, eisini úr almennum grunnum, í roynd- ini at fáa gongd á tunfiska- veiðu. Nú er gongd komin á. Eg havi onki fingið úr al- mennum køssum til hetta ar- beiðið, men harafturímóti goldið nógv inn. Tað eru stór- ar upphæddir, sum japanar hava lagt eftir seg í gjaldi fyri observatørar, føroyska mann- ing, provianti, olju og tílík- um. So heldur enn at verða út- spiltur haldi eg meg hava tøkk uppiborna. Eg rokni ikki við at fáa nakra umbering fyri grova útspilling, hvørki frá Torbirni Jacobsen í løgtingi- num ella Jóhann Mortensen í Útvarpinum, men ein uggi er tað, at nógvir reiðarar og fisk- imenn heilsa mær við orðu- num — drív á. Bjarti Thomsen, Argir Tunfiskur í føroyskum sjógvi Bjarki Thomsen saman við japanarum, sum veiða eftir tunfiski