týsdagur 13. mai 2008síða 49

Nr. 89 - 13. mai 2008 49 tíðindi Forkunnugt kvøld - Hetta gjørdist eitt forkunn- ugt og heilt fantastiskt kvøld, har hesir seks donsku kokkarnir við stórum før- leika og nærlagni gjørdu seks ymiskar rættir – pri- mert úr føroyskum og út- lendskum rávørum, sum teir síðan borðreiddu fyri teimum mongu gestunum. Saman við matinum fingu fólk tilhoyrandi vín úr hágóðsku, sum føroyingurin og ein av eigarunum av kendu matstovuni Søllerød Kro, Jan Restorff, stóð fyri. Hann sigur, at Søllerød Kro hevur eina michelin- stjørnu, og tað eru bert tær bestu matstovurnar, sum hava hesar stjørnur. - Jan er sommelier – ella vínmaður - og hann er helst ein hin kendasti á sínum øki í allari Skandinaviu. Jóhan Mortensen sigur, at alt tiltakið, sum tað var, eydnaðist serstakliga væl, og hann heldur, at ungu og fryntligu starvsfólkini hjá Hotel Føroyum eiga stórt rós uppiborið fyri sítt dugna- semi. - Allar tær hendur, sum vóru í gongd á hotellinum hetta kvøldið, góvu sítt íkast til, at tiltakið gjørdist so stórfingið og forkunnugt. Alt gekk upp í eina hægri eind, sum hann tekur til. Eingin myndugleiki Tað undrar Jóhan almikið, at hvørki umboð fyri SamVit, sum er okkara and- lit úteftir á ferðavinnuøki- num, ei heldur myndugleikar innan vinnuøkið, vóru við til tiltakið á Hotel Føroy- um. - Eingin, sum alment varðar av okkara ferðavinnu ella høvuðsvinnu, var við, og hetta undrar meg stór- liga. Hann sigur, at kendu donsku kokkarnir vóru ov- farnir av dygdini í okkara rávørum, eitt nú hummara, kalva, toski, øðu og rabar- bum. - Teir vóru allir samdir um, at hetta er rávøra í heimsflokki, leggur hann aftrat. Jóhan ivast onga løtu í, at Føroyar eiga framúr góðar rávørur – bæði í havinum og uppi á landi, og saman við góðu kokkunum, vit eiga í Føroyum, kunnu vit saktans hevja okkum uppá altjóða støði innan mat- stovuvirksemi. - At okkara kokkar nú aftur fáa høvi at nema sær íblástur á kendum – og viðurkendum - matstovum uttanlands, er eisini við til at lyfta støðið, sigur hann. Jóhan, sum hevur stóran áhuga fyri føroyskum rá- vørum, vísir á, at rákið í Skandinaviu í dag er, at matstovur venda aftur til upprunakøkin, sum hann tekur til. Hann nevnir eitt nú kendu donsku matstovuna Nova, sum er á Norðuratlants- bryggjuni í Keypmannahavn og hevur tvær sonevndar michelin-stjørnur. - Henda matstovan verður roknað millum heimsins bestu, og eg ivist onga løtu í, at vit í Føroyum eisini kunnu skapa eina slíka, um vit eru nærløgd, hugsa um okkara egnu rávøru, leggja okkum eftir íblástri, sam- stundis sum vit hava upp- runa køkin í huganum, legg- ur hann aftrat. Gastronomi Jóhan heldur, at vit í Før- oyum gera alt ov lítið burtur úr tí, sum rópt verður gastro- nomi – og ikki minst er hetta galdandi í ferðavinnu- høpi, har møguleikarnir liggja púrasta opnir fyri okkum. - Vit gera ov lítið við at markera okkara sera dygd- argóðu rávøru, eitt nú umborð á Norrønu og Smyrli, ið bæði eru útgjørd sum hotelskip við øllum nútímans møguleikum til matgerð og borðreiðing. Hann heldur, at vit í nógv størri mun áttu at gjørt burtur úr føroysku rávørun- um, bæði úr havinum og landbúnaðinum. - Vit gera snøgt sagt einki fyri at seta hesar fram sum nakað serstakt, ið borgar fyri dygd og er ein partur av okkara samfelag og sam- leika. Jóhan heldur, at tað skuldi verið onkur stovnur, sum ferðaðist kring á matstov- urnar og kannaði støðið, legði lag á og kom við hug- skotum um, hvussu vit kunnu gera okkum betri, hvussu vit kunnu markn- aðarføra og selja okkum sum land við dygdargóðari rávøru úr reinum umhvørvi sum okkara skjaldramerki. Eitt hjartasuff Jóhan sigur, at á ferðini hjá donsku kokkunum í Føroy- um, var hann saman við øðr- um í Listaskálanum og vísti teimum permanentu fram- sýningina, sum hongur í okkara tjóðarsavni. - Tað sló meg, at eingin málningur er á permanentu framsýningini, sum ímyndar okkara høvuðsvinnu – fiski- vinnuna - hvørki á sjógvi ella landi. Har er ikki so frægt sum myndir av fiski, fiskimonnum, fiskavirki ella fólki, sum fáast við fisk – hvørki í gamlari ella nýggjari tíð. Ei heldur sært tú nakað til landbúnað, hvørki seyð ella eplaveltu. Hetta haldi eg er ov vánaligt í einum tjóðarsavni í einum landi, sum er og hevur verið so nær tengt at tí, sum upp úr havinum og jørðini kem- ur. Hann heldur, at framsýn- ingin lýsir, hvussu fremm- andar Føroyar eru gjørdar í dag frá øllum tí, sum hevur við okkara lívsgrundarlag at gera. - Hvat bagir okkum í Før- oyum, og duga vit ikki eins og onnur at seta okkum fram, sum tað, ið vit eru? Duga vit ikki at síggja, at samleikin hjá tjóðunum kring um heimin vinnur meira og meira á tilvildini – og ger munin, spyr Jóhan Mortensen, sum at enda vísir á, at uttan okkara tjóð- areyðkenni og samleika menna vit okkum ongantíð í ferðavinnuhøpi. av føroyskum rávørum Pál Weihe og Jóhan Mortensen vóru dómarar við galladøgurðan, og í hesi greinini hava vit prátað við Jóhan um, hvussu hann upplivdi tiltakið