fríggjadagur 4. juli 2008síða 11

Nr. 127 - 4. juli 2008 11 tíðindi Elisabeth Pike sýnir í Klaksvík Elisabeth Pike búði síni fyrstu barnaár í Klaksvík. Hon er dóttir Niels Joensen úr Hvannasundi. Hon flutti síðani til Havnar og seinni út í heim. Mest partin av lívinum hevur hon búð í Kanada. Har hevur hon tikið listarliga útbúgving á universitetinum í Toronto. Hon hevur havt nógvar framsýningar m.a. í Toronto, Danmark, Íslandi og í Føroyum. Elisabeth Pike fer at hava framsýning í Miðlan við átta litføgrum akrylmálningum. Myndevnini eru føroysk – m.a. dansur, dansinátt og kvøld – og eisini meiri almenn evni. Málningarnir hanga í Miðlan til 20. juli, og er framsýningin opin gerandisdagar frá 10.00 til 16.00. rap mammu og pápa Mamman var deyð, áðr­ enn hon var koyrd í sjúkra­ bilin, men hetta vistu børn­ ini ikki. Og eingin kunnaði tey um tað. – Eingin kundi siga okk­ um nakað, og vit fingu ikki loyvi at fara úr lítla rúmi­ num, leggur Anna afturat. Í tveir tímar vistu tey einki, uttan tað at pápin var deyður. Tey vistu ikki, um tað stóð um lív hjá hinum, og tey vistu ikki, um tað var pápin, sum hevði skyldina av vanlukkuni. Tørv á hjálp Hóast tær hava havt hvørja aðra og hini systkini, so eru tær tríggjar systrarnar samd­ ar um, at fólk, sum uppliva so brádligan og ógvusligan miss, hava brúk fyri sálar­ ligari hjálp. – Tá vit hugsa aftur á dag­ in úti á Landssjúkrahúsinum, undra vit okkum á ta ráð­ geving og hjálp, vit sum avvarðandi fingu, sigur Elisabeth. Tá familjan endiliga slapp úr rúminum, var tað løgreglan, sum stóð klár at taka yvir. Løgreglan greiddi teimum frá, hvat var hent, og systrarnar eru samdar um, at kunningin frá løgregl­ uni var framúr. ­ Men tá løgreglan kom, slepti Landssjúkrahúsið, og starvsfólkini trektu seg aft­ ur, sigur Rita. Eingin segði nakað um sálarliga kreppu­ hjálp. Sjálvt ommu­ og abbason­ urin, Jann, fekk einki tilboð um sálarliga hjálp. Tá ið tað var staðfest, at hann ongan likamligan løst hevði fing­ ið, var hann útskrivaður sama dag. – Hann, sum hevði upp­ livað og sæð ommu og abba sín lata lív á ein so skila­ leysan hátt, var bara sendur heim, sigur Anna hugsunar­ som. – Beint tá hugsaðu vit ikki um tað, vit royndu bara at klára tað praktiska, sigur Elisabeth. – Men professionel heilsu­ starvsfólk áttu at sæð og kunna okkum um tørvin á sálarligari hjálp, staðfestir hon. Systrarnar nikka. Endi Nógv fólk vóru til jarðar­ ferðina, og nógv hava sýnt sína samkenslu. Rosa og Ditleif vóru avhildin fólk. Men tey eru farin. Húsini í Fuglafirði eru nú ruddað, og hálvtómi kaffikoppurin við reyðari varrastift á, sum stóð á borð­ inum í køkinum sum sein­ asta heilsan frá mammuni, er tømdur og vaskaður. Sein­ asta bókin, sum pápin las, 90 Minutter i Himmelen, er eisini niðurpakkað. Hon minnir á vónina, men eisini á veruleikan. Tey eru ikki her. – Fólk siga so nógv løgið, tá tey royna at vísa sam­ kenslu. Onkur hevur sagt, at tað var Guds vilji, og onk­ ur hevur sagt, at tá tú hevur gudstrúgv, hevur tú ikki tørv á sálarligari hjálp. Men hetta er fullkomiliga mis­ skiltur uggi, sigur Elisa­ beth. Tær nikka allar. Kanska kundu tær funnið upp á at hugsa okkurt líknandi fyri tveimum árum síðani. Men í dag vita tær betur. Ferðslu­ deyðin rakar hart. Elisabeth Eldevig, Rita Syderbø og Anna Háberg greiða í greinini frá, hvussu tað var, tá foreldrini doyðu í ferðsluvanlukku. Og tær undrast á ta hjálp og viðgerð, sum tey avvarðandi fingu á Landssjúkrahúsinum. – Eingin tosaði um sálarliga kreppuhjálp. Sjálvt ommu- og abbasonurin, sum hevði verið við í bilinum fekk einki tilboð um sálarliga hjálp. Tá ið tað var staðfest, at hann ongan likamligan løst hevði fingið, var hann útskrivaður sama dag, greiðir Anna Háberg frá