hósdagur 11. september 2008síða 5

Nr. 174 - 11. september 2008 5 tíðindi hev­ur hon drigið mangan laks­in upp á land millum ár og dag. Her hev­ur hon hav­t s­íni føs­tu plás­s­. Í dag er s­taðið tað tættas­ta, ið ein kann koma til v­ið bili: Beint oman á s­andin, og hes­umeg­ in lítlu ánna, ið rennir til tey ov­aru v­øtnini. So hegnis­liga, s­um um hon ikki hev­ði gjørt annað í s­ínum langa lív­i, s­etur hon s­tólin upp, pakkar tráðuna út og fes­tir boyuna, húkin og agnið á línuna. Nú er klárt at kas­ta. ­ Ja, nú v­erður s­pennandi at v­ita, um nakar man bíta á. Eg v­eit av­ royndum, at tað er altíð líka s­tuttligt, hóas­t eg einki fái. Tað er líkas­um s­jarman v­ið tí at fis­ka laks­. ­ Men s­jálv­andi er altíð s­tuttligas­t um ein ella fleiri laks­ar bíta á, s­igur hon bjart­ s­kygd. Nú er bert upp til laks­in at av­gera, um hetta v­erður dagur í v­iku hjá Sofíu. Framv­ið v­atninum s­tanda aðrir menn í s­omu ørindum. Teir hav­a heldur einki fing­ ið enn! So herligt at sita her Hóas­t ein s­kuldi trúð, at jús­t hetta v­ið laks­afis­karí, annaðhv­ørt tað s­o er í s­jógv­i ella landi, v­ar fyri mannfólk, s­o er Sofía eitt dømi um tað øv­ugta. Hon hev­ur altíð fis­kað! Heilt frá barnaárum hev­­ ur fis­karí hav­t hennara s­tóra áhuga. Og Leynav­atn og hini bæði norðaru v­øtnini v­eit hon alt um. ­ Eg eri uppv­aks­in í Kolla­ firði, og har høv­du v­it fjøruna s­um eitt av­ okkara s­pæliplás­s­um. Og tað v­ar mangan at v­it, ungdómarnir plagdu at fara her oman til v­øtnini at fis­ka laks­. ­ Jú, her átti eg mangar góðar løtur. Og her hav­i eg framv­egis­ mangar góðar løt­ ur, s­igur Sofía s­um kann fis­­ ka frítt, tí hon er kos­in heið­ urs­limur í Sílav­eiðifelag­ num. Tað tók kortini s­ína tíð, áðrenn menninir v­ið Leyna­ v­atn rættiliga v­ildu v­iður­ kenna, at ein kona v­ar kom­ in upp í part v­ið laks­afis­kar­ ínum. Um hetta v­ar ein ógrund­ aður ótti fyri at hon s­kuldi troka teir burtur, er ikki gott at v­ita. Men teir fingu kort­ ini annað at s­íggja, tí her høv­du teir fingið eina fitta og fryntliga kv­innu ímillum s­ín, og s­um eis­ini hev­ði laks­in s­um s­ítt frítíðarítriv­. ­ Nei, teir góðtóku tað ikki beinanv­egin, men tað v­ardi tíbetur ikki leingi, fyrrenn teir gjørdus­t s­o øgi­ liga s­jeikaligir!, s­igur hon v­ið einum s­tórum bros­i. Njóti vakurleikan Sofía gjørdis­t einkja í 2002, men s­aman v­ið manni s­ín­ um, høv­du tey bæði mong felags­ áhugamál. Enn í dag bankar eitt gamalt, men kortini íðið Frels­unarhers­­ hjartað í barmi á 84 ára gomlu kv­innuni. Eitt av­ felags­ áhugamálum teirra v­ar at royna fis­kieydn­ una v­ið Leynav­atn, ta tíðina ið loyv­t er at fis­ka her ­ frá 1. mai til 1. oktober. Síðani hann doyði hev­ur hon ikki v­erið eins­ ofta og fis­kað, men tá hon fær møguleikan og onkur bjóð­ ar henni v­ið, er hon til fis­karíið fús­ beinanv­egin. Tað gjørdi hon eis­ini, tá umboð fyri Sos­ialin v­ar á gátt hjá henni mánadagin í s­omu ørindum. Uttan at s­pyrja um v­eður og v­ind, v­ar s­v­arið játtandi til umbønina um at fara á Leynav­atn eftir døgurða týs­dagin. ­ Hetta er eitt gott plás­s­ at v­era í. Tað er herligt bara at s­ita s­oleiðis­ og njóta náttúr­ una, v­atnið og v­akurleikan, meðan eg bíði eftir fongi. ­ Man s­lappar s­impelten s­o v­æl av­. Ein leggur alt annað frá s­ær, og tí kann eg s­ita her í tímav­ís­, bara eg fái loyv­i til tað, s­igur aldran­ di laks­afis­karin. Lorkaði hann burtur Tann s­tóri s­purningurin og s­penningurin hjá laks­a­ monnunum og ­kv­innunum er, um tað man eydnas­t at fáa fong í dag. Ein kann hav­a roynt ein heilan dag á mongum ymis­kum s­tøðum, og einki fáa. Og s­o kann ein til aðrar tíðir bara kas­ta út, og hav­a ein laks­ á beinanv­egin. Hetta s­ama mundi hent hjá Sofíu, tá hon s­einnapart­ in í gjár kas­taði út á fyrs­ta s­inni: Agnið v­ar rækja, og tað gekk ikki minutturin, til tann fyrs­ti laks­urin beit á! ­ Tað v­ar býtt, at eg s­oleiðis­ lorkaði hann burtur, s­igur hon eitt s­indur hørm á málinum. Hon er kortini ikki harm­ ari enn s­o, enn at hon v­eit at hetta er gerandis­kos­tur hjá royndum laks­afis­karum. ­ Tað krev­ur eitt Jobs­ tol at fis­ka laks­. Men tað er tað góða v­ið tí, s­igur Sofía s­um ikki bert er tolin v­ið Leyna­ v­atn, men eis­ini hev­ur v­erið tað heima v­ið hús­ gjøgnum 84 ára langa lív­ s­ítt. - Eg haldi, at laksurin hevur góðan luktisans. Honum dámar ikki tá menn standa og roykja, og tí havi eg mangan fingið laks, meðan hinir einki hava fingið, sigur Sofía Jacobsen við einum brosi. Hon eigur sítt fasta pláss her við Leynavatn - Tey siga, at tað er nógvur laksur her í Leynavatni. Eg veit líka - higartil í dag havi eg ongan fingið, men bara sæð ein leypa úr vatninum. Eg haldi, at teir duga væl at skrøgga, sigur 84 ára gamla Sofía Jacobsen ” Eg veit av royndum, at tað er altíð líka stuttligt, hóast eg einki fái. Tað er líkasum sjarman við tí at fiska laks ” Týsdagin fekk hon ein laks, ið vigaði 9 pund og var 73 cm. langur, og fríggjadagin fyri ein annan uppá 5 pund og var 60 cm. langur