mikudagur 17. desember 2008síða 28

MIÐvIkan 28 nr. 243 • 17. des. 2008 John var við Skálabergi í 11 mánaðir út í eitt. Teir veiddu undir Íslandi og fóru niður at landa. Teir merktu lítið til kríggið. Tað var bert eitt álop eina ferð, tá ið teir vóru niðri og landaðu. Tá kemur ein flúgvari og kastaði tríggj­ar bumbur. Men tá komu bretsk j­agaraflogfør og sloppið var. Men tað var sj­álvsagt heilt serligt at sigla undir krígnum. Teir máttu ikki lata seg úr, heldur ikki tá tørnað varð inn. Teir ansaðu eftir minum, tá ið teir sigldu. Ein dagin skutu teir 12 minur og sigldu á ta 13, uttan at tað tó hendi nakað. John var eisini heima undir krígnum. Pápin var havnafúti, og hann var við at gerast gamal. Ofta var eisini buldrasligt, so John avloysti pápan við hvørt. Síðan hendir tað, at Fugloyggin 10. oktober 1941 verður bumbað av týskum flogfari á Klaksvík og søkkur. Hon verður tikin uppá land og fær eina rættiliga umvæling t.d. nýggj­an motor og verður gj­ørd um til trolara. Tað var heldur ikki so nógv trolfólk at fáa. So John fór við her. Skipari var Jógvan Jacobsen, sonur Jóan Jacob á Viðareiði. Har fór John við í 1943 um heystið. Hann var við har 1944-1946. Annars var tað pussiga, at á fyrsta túrinum vóru 10 navigatørar við, men teir mundu ikki funnið Ísland! Av ”Fugloynni” fór John um- borð á ”Elsu”. Skipari var Hans Jacobsen av Toftum, sum seinni førdi ”Brimnes”. Teir veiddu eisin við troli. Men sum frá er liðið, man trolingin við teimum smærru skipunum ikki hava givið nóg mikið, tí tá skuldu so væl Elsa sum onnur skip riggast um til línu at veiða undir Grønlandi. Men hetta bar eisini til, og teir fingu nógvan fisk. Síðan fór John umborð í Kross- stein hj­á Haraldsen í Fuglafirði, og var har 11 mánaðir umborð út í eitt. Lassi Johansen á Strondum var skipari og Adolf Olsen í Søldafirði var stýrimaður. Seinni varð John 2. stýrimaður við Krosssteini. Tað gekk hampiliga at byrj­a við, men sum frá leið, fóru allir á húsagang, og vórðu seldir sum gamalt j­arn. ”Ansaði eftir soninum” Men í 1964 keypti sonurin Jóannes, sum bert var 19 ára gamal, ein gamlan motorbát ”Knúkur” úr Gøtu. Jóannes hevði j­úst lært til skipasmið. So hann gj­ørdi bátin í stand og fór at rógva út. So John fór at rógva út við Jóannes. Jóannes fór so at læra til skipara. Hetta var ein tíð, tá illa gekst at fáa fólk til tey stóru línuskipini. Tá Jóannes hevði lært, varð hann biðin um at føra Jákup B. Tað var eitt stórt lop. Men stuðlaður allastaðni frá tók hann bátin uppá seg. Jóannes var bert 24 ára gamal, so John fór við, líka sum fyri at ”passað upppá” sonin. Tað gekk ikki so væl at fáa fólk at byrj­a við. Men tað gekk væl hj­á Jóannesi at fiska. So hann hevði sum frá leið altíð nokk av fólki. John var við har í nokkso nógv ár. Hann var 71 ár, tá hann gj­ørdi seinasta túrin, men hann var altíð tøkur sum avloysari. So sigast kann at John hevur tænt sína ”vernaplikt” á sj­ónum. Framvegis eru báðir synirnir sj­ómenn, so John kann sigast at hava sett við. Giftist við Onnu úr Norðragøtu John giftist við Onnu, sum er úr Norðragøtu, dóttir Anniku og Jóannes á Fløtti. Tað skal sigast, at tað hevur verið nógv samband millum Gøtu og Klaksvík og hevur hetta ført til, at nógv gøtufólk eru flutt til Klaksvíkar og hava stóra ætt har. Hugsa bert um Gøtu-Jákup, sum kom úr grannahúsinum hj­á teimum á Fløtti, Tj­ørnustovu. Úr næstu húsunum aftur, hj­á Ísaki, fóru eisini fleiri til Klaksvíkar. Enn sitandi borgarstj­óri og varaborgar- stj­óri í Klaksvík eru ættaðir úr hesum tveimum húsum, meðan ein nýggj­ur býráðslimur, Auðunn Konráðsson, er ættaður av Fløtti! Anna hevði lært at seyma hj­á Mariannu systur síni. Marianna hevði lært í Havn hj­á Debes skræddara. Men Marianna doyði heilt ung. Anna kom sostatt til Klaksvíkar at seyma hj­á Doreus Hvidbro, sum var granni hj­á teimum hj­á John. Seymingin her var ”fínari skræddarí”. Millum annað vóru seymaðir klædningar. Tað var seymað fyri fólk, og ikki minst fyri tað “fínara” slagið í Klaksvík. Tað rann saman millum Onnu og John, og tey gistust 22. desember 1943 í Gøtu kirkj­u. Men seymingina tók Anna við sær í hj­únarlagið. Hon hevur, sum rímiligt er, seymað uppá børnini, og hon hevur seymað fyri fólk. Nógv var seymað burtur úr gomlum. Serliga kom hetta væl við undir krígnum. Tey bæði Anna og John eldast væl. Anna er 97 og John er 91. Anna skemtar framvegis um sín unga mann! Systir Onnu, Sunneva, giftist eisini til Klaksvíkar við Mikk Thomassen. Tað vóru altíð góð viðurskifti teirra millum, og ann- ars eisini millum systkini yvirhøv- ur. Børnini hj­á Onnu taka framveg- is til, hvussu stuttligt tað var at koma til Norðragøtu at ferðast. Onnur systkin hj­á Onnu vóru Dorthea, Johan og Eyði, sum búðu í Norðragøtu. Beiggin Jóan Magnus doyði undir krígnum í sigling úti í heimi. Nú er Anna so einsamøll eftir. Framvegis minnist Anna ta gomlu Norðagøtu. Eisini húsið heima á Fløtti, har omman og abbin Jóan Magnus og Mari- anna búðu millum húsini á Fløtti og Tj­ørnustovu. Tann sum skrivar hesar reglur er annars gamal granni hj­á teim- um á Fløtti í Norðragøtu. Sigast kann um tey, at tey eru friðar- og skilafólk, sum hava verið av bestu grannum. Anna og John eiga fýra børn. Tey eru Jóannes, Ásmund, Magna og Svanhild. Tey eiga so 11 barnabørn og fyribils 19 langabba- og langommubørn. Frálík sperra Tá John fylti 85 ár, skrivaði hann niður nøkur orð til sínar eftirkom- arar. Hetta eru vísdómsorð. John sigur millum annað: “Í “Søgur og skemt av Sandi” lesa vit um ein prest, sum vígdi eitt par. Drongurin varð eyknevnd- ur ”sperran”, tí presturin skuldi siga: ”Ægteskabet er som en spærre, det er to dele som støtter hinanden”. Eg fekk ein góðan sperrulut at stiðj­a meg við. Við hesum góða luti at stiðj­a meg við, kom eg um mj­óðan og út á slætt. Nú eru vit gomul. Vit hava havt nøkur góð ellisár. Vit liva væl og hava nógv at frøðast um. Eg havi fingið mínar dreingj­adreymar til veruleika. Eg havi nørt um ogn okkara og kann røkj­a hana sj­álvur. Eg koyri í egnum bili. Dreymurin um bát og neyst varð eisini verunleiki. Sj­álvt um eg bleiv 80 ár, áðrenn eg fekk hann undir tak og brúki hann lítið sj­álvur, so kann eg frøðast um, at hann er har, so eftirkomararnir kunnu brúka hann. Nú kann eg takka mínum børnum og abbabørnum, og ikki minst mínum góða sperriluti fyri stuðul og hj­álp og siga við skaldinum: Tøkk havi Gud fyri lívið. Tú eina kann veita mær styrki.” Vakrari kann tað ikki sigast. Anna hevur verið John ein góður stuðul øll hesi árini eins og John eisini hevur verið góður stuðul hj­á Onnu. Sum sagt dugur John væl at greiða frá. Hann eigur nógva meira tilfar enn tað, sum kann rúmast í eini slíkari grein. Verður heilsan fara vit at frætta meira frá honum í komandi Miðvikum. Men í hesum umfari verður ynskt tykkum báðum hj­artaliga tillukku við tykkara stóra degi. Tit hava verið eini megnarhj­ún! Børnini hjá Onnu og John. F.v. Jóannes, Magna, Svanhild og Ásmundur John saman við abbasoninum, Auðunn Konráðsson, formaður í Meginfelag Útróðrarmanna og nývaldur býráðslimur í Klaksvík John saman við sínum systrum. F.v. Lucia, g. Jensen, búði í Roskilde, Korinta g. Højgaard, John sjálvur, Jens g. Hjorth, búði í Hellereup og Sanna Malena g. Ziska. John er einsamallur eftir Komandi partur Teir komandi tveir mikudagarnar er j­ólaaftan og nýggársaftan. Tá kemur blaðið ikki út. Næsta regluliga Miðvika verður tískil 7. j­anuar