mánadagur 18. mai 2009síða 29

Nr. 93 - 18. mai 2009 29 F øroyingum dámar enn sum áður væl at syngja saman. Helst hava tað verið eldri sangir úr teirri dygdargóðu sangkeldu, sum Songbók Føroya Fólks er ímyndin av, ið hava verið sungnir. Men nýggja tíðin hevur so sanniliga eisini givið sítt íkast til okkara sangsamleika. Til tess at vekja ans og kunnleika til slík av hesum nýggju løgum, ið eisini fella væl til felagssang, hevur Kringvarpið nú her í vár gjørt upptøkur við stim­ brandi íblástri til føroyskan samsang fyri eyga. Gjørdar verða nú í fyrsta umfari tvær sendingar burtur úr hesum tilfari, tann fyrra nú Kristi himmalsferðar­ dag kl. 14.15, og tann seinna verður á hvítusunnu. Blaðleiðslurnar hava verið beinasamar at seta tekstirnar til sangirnar í bløðini. Ætlan­ in og vónin við hesum tiltaki er tá, at fólk víða um landið, einsæris ella í felagsskapi við tekstunum fyri sær seta seg við útvarpstólið at fylgja við ella helst eisini syngja við. Ólavur Hátún 1. Morgun 1 Morgun og nýføddur grátur. "Vælkomin, lítli, stíg inn í henda heimin sum gestur, kanska tú dvølur eitt bil. 2 Um tú vilt korini vita? - Best at eg sigi sum minst. Tó eingin veit, um júst títt lív skapt er til eydnu og ljós. Ábyrgdin á tínum herðum, gáva frá okkum til tín. Byrða, ið tung er at bera, ber hana betur enn vit. 3 Heimurin fyri tær opin kannar teg gjølla og væl, merktur av ringastu royndum, býður tær kortini sess. 4 Men tú eigur dagin og ljósið, tú eigur náttina við, tú eigur stjørnurnar allar, tú eigur rættin til frið. 5 Viljin er sterkasta svørðið, bítur á harðasta stál. Vónin er bjartasti brandur, lýsir tær veg fram á mál. Ábyrgdin á tínum herðum, gáva frá okkum til tín, byrða, ið tung er at bera, ber hana betur enn vit." 6 Ah............. 7 Ah............. Martin Joensen (f. 1953). Yrktur 1985. H: Morgun. Á bandinum "Morgun" v/ Martin Joensen 1985. L: Martin Joensen. 2. Ró 1 Sólskinstøgn yvir okkum nú, luftin fevnandi mjúk, einsamøll, livandi, eg og tú, ósøgdu orðini siga mær alt. Jørðin okkara, himinin við, døggváta grasið lær, áin lokkar og teskar um frið, alla tíð verð hjá mær. 2 Sirmið sorgblíða silkibleytt svalir rodnandi húð, signað vit og av gleði mett, aldri var heimur so sannur sum nú. 3 Dagmett sól søkir niðublund, klokkan bíðandi slær, skýmingstrøll seta friðarfund, hoyrdi tú hamranna suðandi svar? 4 Máni, vøkuljós ver í nátt, mjørki, dýna ver tú, stíga vit so um dreymagátt, gandaði heimur, verð altíð sum nú. 5 Morgun, bíða tú kanst eitt bil, sov tær megi í nátt. Vøkumaðurin verja vil, teskar í tøgnini: Alt vil tær gott, alt vil tær gott. Martin Joensen (f. 1953). H: "Ró". Vann yrkingakapping í Útvarpi Føroya 1982. Pr: "14.september" febr.1983. L: Martin Joensen 3. Vár 1 Vit hoyrdu várið kalla og viltust bæði burtur úr bygd og mannaeygum eitt lognarkvøld í mai og gingu tætt tilsamans ígjøgnum grønar dalir og eftir brúnum høvdum so langt, so langt av leið. 2 So rúsandi ein rørsla í øllum heimsins lutum, í luft og mold og vatni og mannasálum rann, tað var sum túsund nálir við mjúkum silkibløðum í okkar' blóði spruttu við villum vakstrarlag. 3 Á vegnum lomb og blómur og brostin egg í reiðri, tað leikaði og livdi á vølli og í mold. Við ungum, spentum sonsum vit numu vársins undur, hvørt bragd av lívi boðan um lukku og um ást. 4 Tú ikki meir enn átjan von sum eitt fagurt landslag, so mjúkar likams-lægdir og bróst so túgvurund, títt hár sum gras í bjørgum, ið floymir út av torvu, og hold á hálsi tínum av mold og vætu reyk. 5 Og varrar mínar trýstar ímóti hálsi tínum tær kendu blóðið spæla títt heita hjartaslag, tá gjørdust hendur mínar sum leysar frá mær sjálvum og leitaðu í blindum at søtum loyndum fram. 6 So runnu sálir saman, í bráðum leiki brustu og róku út í rúmið inniliga í eind sum sirm og summarlýkka og tungur blómuangi - ein flóð úr teirri keldu, sum lívið streymar úr. Karsten Hoydal (1912-1990). H: "Vár". Yrktur uml. 1940. Pr: Jól Uttanlendis 1943. L: Lars Ewertz 1987. Knút Olsen. Hanus G. Johansen 4. Um eg kundi kvøðið 1 Um eg kundi kvøðið hjartalongsil mín, allar duldar sangir, elskaða, til tín. 2 Um eg kundi grátið eina náttarstund, meðan blíðir andar tær veittu sælan blund. 3 Grátið kvirt og leingi – vakna ikki, fljóð, yvir fornar fannir vil eg gráta slóð. 4 Gráta fram tær blómur, horvnar undir snjó, elskaða, tær anga – tær nørdu hjartablóð. 5 Um eg kundi teskað: vakna, álvan mín, summarblómur fríðar græt eg fram til tín. 6 Tá mær vildi bleika sorgarbrosið títt – ljósnandi umsíðir – lovað summar nýtt. J. H. O. Djurhuus (1881-1948). H: "Tvey ástarkvæði" (saman við "Eg sovi mær megi"). Pr: Jóla- og nýársbók 1904. L: Peter Alberg. Stanley Samuelsen, 1988 5. Súrligar nætur í Keypmannahavn 1 Vaknandi húsafasadur nú náttin er deyð spyrja hvønn annan hvar fáa vit nú morgunbreyð morgunin legði sína perlandi døgg á tín kinn vit turkaðu brillurnar væl áðrenn vit fóru inn 2 í tómligu tøgnini hittast av og á eygnabrá lunkaði rundstykkir hvat skal tú nú hava uppá ein lítlan til tín ein til mín ja tað riggar so væl tá ein skal biðja teg lova sær at sova sær hjá tær 3 og Langabrúgv leingist av longsli har yvir ein skal á tínum kamari kunnu vit helst sova væl ein byrjandi býur bjóðar tær ein góðan dag tú svarar takk fyri meg men mítt ríki er ei av í dag 4 eg elski teg tak mín seinasti rest í tín favn so gloyma vit súrligar nætur í Keypmannahavn og meðan tú elskar meg hómi eg dalar og fjøll hómi angandi bø mjúkar sátur og spælandi børn Kári P. (Leivsson) (f. 1950) 6. Mítt land 1 Eg var føddur í hesum landi her stormarnir herja títt úr einum reinum og ríkum havi hevja tindar og fjøll seg frítt her syngi eg mínar sangir um nætur í gleði og ró um sorgarfullar dagar hjá okkum og hesari tjóð. Eg vil liva fyri kærleikan eg fái frá tær eg vil liva sum ein spurningur sum krevur eitt svar. 2 Eg vaks upp í hesum landi her tað mangan er kalt og grátt og prát sum okkum dámar tað er ongantíð ov smátt tey sum einki eiga skulu ikki hava meir hóast byrðan altíð lætnar um vit bera hana fleir Eg vil liva fyri kærleikan eg fái frá tær eg vil liva sum ein spurningur sum krevur eitt svar. 3 Eg havi búð í hesum landi tá tað sprettir á hvørjari ong og skip leggja tung at landi eg fagni væl teirra fong mær kenslur í barminum brenna Føroyar og fólkið her býr: Má frælsi vera tín arvur Ein gáva ómetalig dýr. Eg vil liva fyri kærleikan eg fái frá tær eg vil liva sum ein spurningur sum krevur eitt svar.. Eyðun Nolsøe (f. 1965) H: Mítt land Pr.: Mítt land, 1992, Frændur L: Eyðun Nolsøe Syngja nýggjan song