fríggjadagur 4. september 2009síða 22

Nr. 168 • 4. september 2009 Vikuskifti 22 ”Føroyar eru vakrari um summarið enn um veturin”. Soleiðis sigur Andrei, táið hann verður spurdur um, hvat hann heldur um Føroyar. Í januar mánaði 1999 var Andrei fyri fyrstu ferð í Føroyum í 10 dag ar. Í juli mánaði 2009 tíggju ár sein ni var hann og vitjaði okkum aðru ferð. ”Hetta hevur verið ein heilt ótrúliga góður túrur,” sigur Andrei á flótandi føroyskum. Róligt at vaksa upp undir kommunismuni ”Tað var ein rólig og friðarlig tíð at vaksa upp í,” sigur Andrei um at vaksa upp undir kommun ismu­ ni. ”Øll tey keðiligu viðurskiftini, sum vesturlendingar nevna um Sov jet, havi eg sum so ikki merkt nak að til. Tó skal sigast, at tað ikki vóru eins nógvar vørur at velja ímillum á handilshillunum. Men tá høvdu fólkini so ráð til at keypa tær vørurnar, ið hóast alt vóru. Tað hava tey ikki á sama hátt í dag.” ”Eg minnist í 80­unum, at fólk máttu bíða í nakrar vikur at ogna sær eitt nú ein bil. Men tað var ikki nakað, sum varð hugsað so nógv um,” sigur Andrei. Fekk áhuga fyri Íslandi sum smádrongur Tað eru yvir 3.000 km millum Ís land og Moskva. Málini líkjast einki, mentaninar eru sera ólíkar, og politiskt samband landanna mill um hevur heldur ikki verið tað stóra. Ein kann tí av røttum undrast yvir, at ein russiskur drong ur fær ein tílíkan tokka til granna land okkara fyri norðan. ”Sum 8­9 ára gamal byrjaði eg so smátt at fáa eyguni upp fyri Ís landi. Eg veit ikki rættuliga, hvat tað var heilt ítøkiliga, sum elvdi til hendan áhuga, tí hann var bara har. Ein av orsøkunum kann møguliga hava verið, at eg gjørd ist bitin av teimum íslendsku víking unum, sum eg helt vera ógvu liga stórslignar,” sigur Andrei. Lærdi seg íslendskt sum 13 ára gamal Ikki er óvanligt, at børn hava mong og eisini serlig áhugamál. Men sum oftast fána hesi áhuga­ mál ini, sum man eldist. Hjá Andrei var tað tó øðrvísi. ”Eg fekk meira og meira at vita um Ísland, og áhugin bara vaks við vitanini,” sigur Andrei. ”Sum 13 ára gamal tók eg so tað stóra stigið, at eg skuldi fara at læra meg íslendskt. Tað var ikki bara sum at siga tað. Eitt er at læra seg málið, men ein annar trupulleiki var, at íslendskt tilfar var ógvuliga avmarkað í Moskva. Eg var tó so heppin, at pápi til ein vinmann hjá mær átti eina íslendska­russiska orðabók, sum eg slapp at læna. Nakað hava teir hugsað, tí eg bað so ofta um at læna orðabókina, at til endan slapp eg bara at eiga hana,” sigur Andrei smáflennandi. ”Sum við øllum øðrum so var tað í tíðarskeiðum, at eg lærdi. Onkun tíð kundi tað ganga vikur, ja, ella kanska mánaðir, har eg ikki skoytti í orðabókina. Aðrar tíð ir kundi tað so vera, at eg ikki gjørdi annað enn at lesa ís­ lendskt,” sigur Andrei. Lærdi seg fyrst grammatikkina ”At læra seg íslendskt var ikki løtu verk. Eg byrjaði við at læra meg ta íslendsku grammatikkina. Bara at læra hana tók mær fleiri ár. Størsta forðingin hjá mær var, at eg hevði onga atgongd til íslendskar tekstir. Tí fekk eg ikki ordiliga vant mítt íslendska,” sig ur Andrei. Eitt er at lesa, eitt annað er tosa. Av góðum grundum fekk Andrei ikki ment tann munnliga partin av íslendskum. Hetta kom ikki, fyrr enn hann flutti til Ís lands. ”Í 1998 táið eg var 21 ára gamal, tók eg avgerðina at fara at taka ein part av útbúgvingini í Íslandi. Eg fekk bara stuðul tað eina árið, so eg fór yvir aftur til Rus lands árið eftir. Tað var serliga hetta tíðarskeiðið, at eg fekk vant mítt íslendska. Í 2002 flutti eg so yvir aftur til Íslands at arbeiða á tí russ isku sendistovuni í Reykjavík, og búði eg har fram til 2005. Tá flutti eg yvir aftur til Moskva, men í 2008 flutti eg so aftur til Ís­ lands,” sigur Andrei. Las William Heinesen og lærdi seg føroyskt At ein ungur maður í Moskva fær áhuga fyri lítla Íslandi kann tykjast løgið. Men enn løgnari er, at sami ungi maðurin eisini fekk áhuga fyri pinkalítlu Føroyum. ”Sum eg útvegaði mær upp­ lýsn ingar um Ísland, kom eg eisini fram á lítla oyggjalandið fyri sunnan, Føroyar. Hetta lítla land ið fangaði eisini beinanvegin mín áhuga. Tað var ikki nakað heilt serligt, sum orsakaði mín áhuga. Hann var bara har. Hóast eg ikki eri so fótbóltsáhugaður, so hevði dysturin millum Eysturríki og Føroyar kanska eisini sín lítla leik­ lut,” sigur Andrei og smílkast. ”Eftir at hava hoyrt um Før­ oyar, valdi eg so at fara at læra meg føroyskt. Eg fekk fatur á tí føroysku lærubókini hjá Lock­ wood. Hon var sera góð, tí hon hevði føroyskar tekstir og hevði eisini frágreiðingar um føroyska mál ið.” Óneyðugt er at siga, at tilfarið á føroyskum í Ruslandi hevur ver ið ógvuliga avmarkað. Tó so at verkini av okkara størsta rit høvun­ di nakrantíð, William Heinesen, vóru eisini at finna í Moskva – tó bert á russiskum. ”Sum 15 ára gamal las eg De for tab te spillemænd, og seinni las eg Den sorte gryde. Tær vóru ógvuliga væl skrivaðar, og mær dámdi tær sera væl. Tær góvu mær eisini eina aðra mynd av Føroyum enn teir vanligu tekstir­ nir um Føroyar,” sigur Andrei. Ferðandi Óli Jákup Jacobsen post@sosialurin.fo Langabbin var í bardaganum um Stalingrad 32 ára gamli Andrei Melnikov er russari, býr í Íslandi og tosar flótandi føroyskt. Í juli mánaði var Andrei og ferðaðist í Føroyum aðru ferð. Vit fingu orðið á henda áhugaverda mannin, og greiðir hann her frá sínum lívi og hansara tilknýti til Føroya Andrei niðri í lendingini í Mikladali. Hann var ein av haldarunum av FF-blaðnum í síni tíð