fríggjadagur 20. november 2009síða 2

nr. 223 · 20. november 2009 2 VIKUSKIFTI Báðir kliktu í senn Tann grái dagurin Redaktørar: Inna Törnroos og Eyðun Klakstein Útgevari: Sosialurin, www.sosialurin.fo Umbróting: Sosialurin · Høvuðssniðgevi: Pætur Jensen Forsíðumynd: Jóhanna í Króki / Jens Kristian Vang 4 REPoRTaSJa: Samgongan StríðiSt fyri at yvirliva 6 TIPS: JólaSøla hJá vardu verkStøðunum 7 90 SEKund: høgni mohr Svarar 10 GREInaRøð: frá deyða í grøv 11 10 TInG um: liSa lentS 12 TIl aRbEIðIS: tænarin linda midJord 14 REPoRTaSJa: tí tatovera vit okkum 16 TónlEIKuR: frændur við neiStum 19 umafTuRafTuRumafTuR: høgni dJurhuuS 20 REPoRTaSJa: SoleiðiS Búgva tey í ChriStiania 23 TónlEIKuR: ChriStel - kroppur og poppur 24 SPyRST So lIVST: rigmor Svarar 27 mín bESTa uPPSKRIfT: SukurlátamouSSe 31 Tað hEnduR: konSertir, Bøkur, Sendingar osfr. 32 VIKumyndIn: BeSta myndin í vikuni Tað er ikki alTíð, aT munurin millum lokalpressuna og høvuðstaðarpressuna er so sTórur Tað er allahalgannadagur, og klokkan er tríggjar minuttir í hálvgum fýra. Staðið er ítróttarhøllin í Vestmanna, har kvinnuliðini hjá VÍF og Stjørnuni dystast í Sunsetkappingini. Heilt fitt av áskoðarum eru til staðar henda seinnapartin, og teirra millum eru eisini tveir myndamenn, annar frá Norðlýsinum og hin frá Sosialinum. At blaðstjórin á Norðlýsinum, Oliver Joensen, er til hondbóltsdyst í Vest manna, er ikki á hvørjum degi, men hesin sunnudagurin er eitt sind ur øðrvísi, tí bæði tey fremstu hond bólts­ liðini hjá klaksvíkingum vitja, og tað er nakað, Norðlýsið fegið vil doku­ menterað fyri norðoyingum. Mill um áskoðararnar eru eisini nógvir norð­ oyingar, tí nakað eftir kvinnudystin skal fyrsta manslið hjá Team Klaksvík spæla ímóti næstbesta mansliðnum hjá VÍF. Men aftur til kvinnudystin, sum ríður um snarið, tí ungu vest manna­ kvinn urnar vilja ikki sleppa teimum royndu úr Klaksvík, men tá ið 19 min­ uttir eru farnir av seinna hálvleiki, ger spælskiparin hjá Stjørnuni, Joan Mid­ jord Djordjevic, tvey mál, sum skulu vísa seg at verða rættiliga avgerandi fyri endaliga úrslitið. Støðan er tann, at Stjørnan er á odda 20­17, tá Joan skjýtur Stjørnuna fram um 22­17, og VÍF kemur ongantíð afturíaftur í dystinum. Splittsekund á muni Myndamaðurin hjá Norðlýsinum hevur gjøgnum tað nógva av dystinum hildið til við innara málið, sum er beint við dyrn ar, meðan myndamaðurin hjá Sosial inum hevði hug at vála eitt sindur meira inni í høllini. Men júst hesa løtuna, tá Joan setti alt upp á pláss í dyst inum, vóru báðir í sama enda. Oliver stóð nakað úti í horninum høgrumegin, meðan Hilmar Jan stóð beint við síðuna av málinum, somuleiðis høgrumegin. Um tað so var fyrra ella seinna málið, ið fekk báðar at klikkja í senn, vita vit ikki, men í øllum førum endaði tað við, at teir tóku mynd av sama máli, men bert við splittsekundi ímill um! Suðuri í Havn hevur Hilmar Jan júst valt sær eina mynd út, sum skal koyr­ ast í Sosialin dagin eftir, tá hann fer inn á heimasíðuna hjá Norðlýsinum at forvitnast eftir, hvat Oliver hevði um dystin. Tá sær hann myndina av Joan, sum er tikin í júst somu løtu sum myndin, hann hevur valt sær út til blaðið. Hvør moralurin so er í hesi søgu, kann hvør einstakur gera sær sínar tank­ ar um, men hetta man í øllum førum vera prógv fyri, at viðhvørt kunnu høvuðs staðarpressan og lokalpressan í Norð oyggjum – hóast alt – vera so samdar, at bara eitt lítið splittsekund ger munin … KlUmma eyðun klakstein eydun@sosialurin.fo Hvar er tín útlongsul og tín ævintýrhugur, heimføðingur? Jú, vandin er, at onkur sleingir tann spurningin í fjesið á mær, nú eg vil pástanda, at hesin grái føroyski gerandisdagurin er fínasta slag, og at eg trívist við tað, eg geri her og nú her. Eg føli ikki, at eg forsømi nakað, nú eg siti og skrivi hesa klummuna. Eg droymi meg ikki burtur til fremmand lond, har eg kundi upplivað aðra mentan, mál og mat, sóla mær, dippa tærnar í heitt hav og skolda ryggin av søtari sól. Eg angri meg ikki grønan av, at eg ikki sitið á café í Hamburg og havi lært meg týskt, so tað minnir um týskt. Og í grundini kemur tað mær ikki ein gongd í huga, at eg kundi tikið eitt ár úr kalendaranum og ar­ beitt í fiski – tunfiski – uttanfyri Marsascala á Malta. Men nógv av okkum leingjast. Ikki hvønn dag og kanska ikki altíð so langt, men burtur. Og vit leggja planir um, hvussu vit skulu sleppa úr gerandisdegnum, og hvussu alt tá verður betur. Danski yrkjarin Benny Andersen skrivar í yrkingini De rigtige mennesker um okkum norðurlendingar, sum vilja sleppa burtur: at rejse / bort fra varmedunk og medisterpølse / rejse ud til de rigtige steder /hvor de rigtige mennesker spiser rigtig mad / bor i rigtige huse med rigtige balkoner (...) i norden har man snue, kræft, misundelse /i norden går man udenom pytterne /uden om statuerne / uden om hinanden. Og skrekkurin er sjálvandi borgarliga lív­ ið í grannalagnum. Hús, hundur og Honda. Klokkan er farin av fimm, bilurin er paralell­ parkeraður, eplini farin út á, radio stendur frá, og eftir døgurðan verður tað antin ein fótbóltsdystur ella ein sjónvarpsrøð. Stóri spurningurin er kanska, hvat mann vil hava burtur úr lívinum. Og í grundini er tað upp til okkum sjálvi. Vit kunnu liva lukkulig í grannalagnum, um vit tola ljósini frá lyktapelunum á gøtuni. Men vit kunnu eisini royna at fevna allan heimin – uppliva so nógv, at vit minnast ikki helvtina – men ongantíð støðast. Sum Bjørn Afzelius svii hug leiðir: Sæð hálvan heimin kanst tú ong­ antíð temjast, besti vinur mín. Og apropos vinir, so segði ein, at tað er í fínasta lagi at fara út í heim og royna at røkka stjørnunum. Tú skalt bara vita, at tú kanst smekka heysin í mánan. Og hetta vóru tankarnir í dag. Í morgin er ein nýggjur dagur. Myndir: Hilmar Jan Hansen & Oliver Joensen InnIhalD sosialurin norðlýsið