týsdagur 15. desember 2009síða 22

22 Nr. 240 - 15. desember 2009 Vinalag og blíðskapur í Modena landslutinum í Italia skaptu heimligar karmar fyri einari ógloymandi kórferð hjá Kórinum Sólarmagni fyrr í ár. uttanlandsferð Turið Kjølbro og John Dalsgarð Seint í august mánaði í 1982 trill­ ar ein ungur italiumaður á motor­ súkklu inn á ferjuleguna í Scrabster í Norðurskotlandi. Við kaj í Scrabster liggur Smyril, sum ger klárt at taka ímóti ferðafólki til Føroyar. Í bíðirøðini kemur ungi italiumaðurin at standa nak­ að aftan fyri ein føroyskan bil; úr bilinum stígur ein ungur maður við stórum, eldreyðum hári. ‘So ­ leiðis sær ein rættur føroyingur út,’ hugsar ungi italiumaðurin fyri seg sjálvan, tá ið hann eygleiðir reyðhærda føroyingin. Teir koma í prát, og hetta verður byrjanin til ferðahug til Føroya og eitt varandi vinalag, ið mangur føroyingur og italiumaður hava notið væl av. Ungi italiumaðurin er Gian­ franco Contri. Í styttri og longri tíðar skeið hevur hesin lítillátaði og fyrikomandi maðurin búð í Før oyum; og heima í landspart in­ um Emilia Romagna og heim­ bygdini Riolunato hevur hann við miklum blíðskapi tikið ímóti ferðaløgum úr Føroyum, stórum sum smáum. Eingin ivi er um, at Gianfranco telist millum størstu ambassadørar Føroyar eiga úti í heimi. Málhugaður, sum hann er, gjørdi hann fyrst ein føroyskan­ italskan parlør til ferðafólk, og síð an eina føroyska­italska orða­ bók í 2004, sum hann sama ár varð heiðraður við M.A. Jacobsen bókmentavirðisløn. Úr Vágum til Bologna 27 ár seinni, ein góðveðursdag tíð liga í mai 2009, fara 27 kór­ sangarar úr bygdunum Kirkjubø og Velbastað við Kórinum Sólar­ magni og Fróða Sandoy kórleiðara til Italia. Vit verða hjartaliga mót­ tikin á flogvøllinum í Bologna. Gianfranco er saman við vinmanni sínum og føroyavininum Argo komin úr Modena við bussi eftir okkum. Franco, sum hann oftast verður nevndur, er ikki bara er vert ur okkara henda túrin, men eisini fyriskipari og ‘ørindasvein­ ur’ – saman við góðum vinfólki og kenningum kring um í lands­ partinum. Í eitt gott ár hava fyrireikingarnar til túrin verið í gongd; drúgt sam­ skifti hevur verið millum Gian­ franco í Italiu og vinmann hansara í Føroyum, ið hann hitti á kajini í Scrabster á sinni, John Dalsgarð, sum er formaður í nevndini fyri Kórið Sólarmagn. Miðvíst hava vit valt at hava við okkum før­ oyskar sangir við nýggjum útset­ ingum, eftir nýtíðar føroysk tóna­ skøld umframt nøkur onnur norð­ urlendsk. Serliga er talan um løg og útsetingar eftir Bjarna Restorff, Paula í Sandagerði, Sunleif Ras­ mussen, Unn Patursson, Hera Eysturlíð og Kára Bæk. Hesi løg, fingu vit at ásanna, vóru heilt ólík teimum løgum, ið italsku kór vert­ irnir framførdu fyri okkum. Og tað var ikki sørt av forvitni og áhuga, ið víst vóru hesum før­ oysku tónasmiðum. Úr Bologna til Nonantola Longu fyrsta kvøldið, vit eru í Italia, skulu vit hava fyrstu kon­ sertina. Hon er í søguliga býnum Nonantola, skamt eystan fyri Mo dena, har vit skulu gista ta fyrstu náttina. Sólin sær, tá ið vit koma út úr komuhøllini á flog­ vøllinum, og lýðkan er fjálg og mild. Í Nonantola verða vit móttikin við opnum ørmum av fólki, ið eru knýtt at einari miðstøð fyri pen­ sjónistar. Her tekur Irne ímóti okkum, tá ið vit koma við buss­ inum úr Bologna. Irne syngur við í Corale Rossini í Modena. Vit fáa at eta, breyð við osti og pylsu, og frískligt lambrusco vín afturvið. Konsert skal vera um kvøldið, so hildið verður aftur við tí váta slagnum. Tað skilja italsku vertir okkara einki av. Syngja og ikki drekka vín? Tey standa spyrjandi. Konsertin er í einari sam komu­ høll, ið er bygd upp í hetta sama heim fyri pensjónistar. Vit fram­ føra saman við fýra øðrum kórum, millum øðrum Corale Rossini Giovane, sum er tey ungu í Corale Rossini, og Coro Di Redé, sum er eitt staðbundið fólkatónleikakór. Vertirnir vita sum er, at vit hava ferðast langa leið allan dagin, og teir vilja ikki pína okkum heilt, áðrenn túrurin hjá okkum í Italia er byrjaður. Men so mikið meira verður gjørt burturúr tí rungandi eftirgildinum, ið verður fyriskipað í forstovuni fyri øllum teimum luttakandi kórunum. Har fáa vit høvi at hoyra forkunnuga italska sangframførslu; vit svara aftur við at tríva í eitt av teimum lættaru kvæðunum, ið vit so dánt hava lært okkum, áðrenn vit fóru heimanífrá. Úr Nonantola til Modena Tað er við spenningi, vit fara spák andi eftir kringlutu gøtunum í Modena, av gistingarhúsinum til Pavarotti­leikhúsið annan dagin á ferðini. Ikki er sørt av virðingarótta á fólki, tá ið vit stíga inn á hetta kenda leikhúsið í heimbýi Pava­ rotti. At fólk í býnum eru errin av at hava fostrað ein so mætan sang­ ara, er skiljandi; vit fáa eina kenslu av, at Pavarotti, hóast hann hevur ferðast á øllum heimsins størstu pallum og telist millum bestu tenorar nakrantíð, var ein maður, ið hevði stóran alsk til heimstað sítt og íbúgvarnar har. Leikhúsið, sum er frá 1838, æt upprunaliga Teatro Comunale di Modena. Í 2007, beint eftir at Pavarotti var deyður, varð navnið á leikhúsinum broytt til Teatro Comunale Luciano Pavarotti. Vit eru so heppin at hoyra opera sang­ ara undir venjing saman við Tá Tú alfagra land mítt rungaði í Pavarotti høll í Modena Kórið Sólarmagn í Riolunato