fríggjadagur 23. apríl 2010síða 6

nr. 72 · 23. apríl 2010 6 VIKUSKIFTI komin eitt ár seinni nívdi tað hann, at prógvið í Hoydølum ongantíð fekst til høldar, og so gekk leiðin inn á stjóra­ kontórið hjá Heðini Samuelsen á Føroya Handilsskúla. – Eg vildi taka HH, sum vanliga tek ur tvey ár, men helt ikki, at eg átti at brúka meira enn eitt ár, tá eg hevði gingið nærum trý ár í studentaskúla. Hetta gjørdi eg Heðini greitt, og hann má hava hildið, at hesin ungi maðurin ógvu liga fegin vildi hava útbúgvingina, tí hann eftirlíkaði mínum ynski. Tað eri eg takksamur fyri enn. Og avgerðin var røtt, tí eg fekk prógvið, sigur hann. Seldi luft fyri Unilever Nú var tað, at Johannes ætlaði at fara í hotell vinnuna, men í 1985 vildi so illa til, at nýggja Hotel Føroyar, ið stóð lið ugt við Oyggjarvegin í 1983, fór á húsa gang. Tá hann leit seg í kring eftir øðrum avbjóðingum, festu eyguni seg skjótt við vinnuliga kókipottin Yviri við Strond í Havn, Føroya Fiskasølu. Har slapp hann innum og arbeiddi eitt ár á av skipingardeildini, áðrenn hann bað starvs fólkaleiðaran, Nils Sørensen, um at sleppa at lesa til akademiøkonom. – Eg fór at lesa á Niels Brock í Keyp­ mannahavn, og við hesi útbúgvingini byrjaði mín akademiski førleiki innan marknaðarføring og útflutning. Vit lærdu, hvussu ymiskar mentanir kunnu vera, og mentu okkara málsligu før­ leikar. Hetta var góður førningur at fáa, men mær longdist eftir at sleppa at royna meg í veruliga lívinum, tá árið har var av. Eftir lesturin fekk eg gjøgn­ um Fiskasøluna eitt praktikkpláss hjá Unilever í Týsklandi, og har slapp eg av álvara at royna meg, greiðir Johannes frá. Fyrst var hann á innkeypsdeildini fyri fisk hjá Unilever, men so hildu tey, at hann fekk ov nógv at vita um kapp­ ingarneytar hjá Fiskasøluni, og tí varð hann fluttur á deildina, sum fekst við at marknaðarføra ís. Tað var av sonnum læruríkt. Sølan av fiski hjá Unilever var onki gullnám, men tað var sølan av ísi. Tey seldu leskiligar ísar av alskyns slagi til allan tann innara marknaðin í EF, sum ES tá kallaðist. – Tá tú selur ís, selur tú eisini eina rúgvu av luft. Umleið helvtin av ein­ um ísi er luft, og fólk keypa tað. Tú kanst ætla, hvussu nógvir pengar eru at tjena at selja eina sovorðna vøru. Tey allar flestu keyptu vaniljuís, eini 75 pro sent, men kortini legði Unilever dent á at menna eini 15 ymisk sløg av ísi, tí strategiska hugsanin var, at fyrr ella seinni var marknaðurin búgvin til onn ur sløg av ísi.. Tey vóru alla tíðina framm an fyri sína tíð, sigur Johannes. Fiskasølan læruplássið Leiðin gekk síðan aftur til Føroya, og í 1988 gjørdist hann sølu­ og markn­ aðarleiðari á Føroya Fiskasølu, sum legði alsamt størri dent á at virðisøkja fiskin og selja hann í portiónum. Johannes var við til at selja fyrsta føroyska laksin sum portión á evropeiska marknaðinum, og fyri stuttum kom hann aftur á slóðina, tá hann gjørdist varanevndarformaður í milliardafyritøkuni Bakkafrost, sum nú er skrásett á virðisbrævamarknaðinum í Oslo. – Fiskasølan var mítt stóra lærupláss í 16 ár. Har arbeiddi eg undir Birgiri Danielsen, Bjarta Mohr, Nils Sørensen, Poul Michelsen og Hans Jóhannes á Brúgv. Eg skal ikki taka dagar ímillum teir sum stjórar, tí allir høvdu sítt. Men Birgir var tann fyrsti stjórin, og hann var ein stór persónmenska innan fiska­ sølu í øllum Norðurevropa. Hann var ógvuliga tilvitaður um góðsku og visti alt um marknaðin. Hann vildi bara hava tað besta, tí, sum hann segði, í niður gongd yvirlivir bara tað besta og ikki tað næstbesta og triðbesta. Hann lærdi meg nógv, staðfestir Johannes. Sølu­ og marknaðarleiðari var hann til 1994, tá hann flutti til Fraklands at standa fyri sølukontórinum hjá Fiska­ søluni har. Í Fraklandi var hann í trý ár. Haðani fór øll familjan til Lan caster í Onglandi, har hann fór undir leiðslu­ útbúgvingina MBA.. Hana tók hann í eitt ár saman við 54 øðrum næmingum úr 27 ymsum londum. Eisini her lærdi hann nógv av teimum, hann var saman við, eitt nú um tolsemi og at fata veru­ leikan av nýggjum. Eftir uppihaldini í Fraklandi og Onglandi gekk leiðin aftur á Fiska søl­ una, sum nú var umskipað til parta­ fel agið Faroe Seafood. Men stórtíðin hjá fyri tøkuni var av, og í 2001 endaði starvs leiðin har. Nú vildi hann sleppa at royna seg í oljuvinnuni. – Eg var í veruleikanum givin á Faroe Seafood og sat heima og hugs­ aði um olju, tá Óli Hammer ringdi av Smyril Line og spurdi, um eg hevði hug at gerast stjóri á Hotel Føroyum. Eg visti ikki. Eg tímdi ikki rættiliga, tí hotell ið hevði lítlan umsetning og ongi serlig úrslit, men tá eg so hugsaði nærri um tað, sá eg ymsar møguleikar at menna hotellið, og so tók eg av. Fyrsta árið høvdu vit eitt kanónúrslit við fimm millión um í avlopi, og síðan hava vit havt avlop hvørt ár. Ein skapandi sál Og mangt er komið á skaftið, síðan Óli Hammer sendi boð eftir honum fyri skjótt 10 árum síðan. Í 2005 keypti Johannes 40 prosent av parta brøv­ unum í Hotel Føroyum. Fleiri onnur starvsfólk keyptu seg eisini inn í hotell­ ið tá, og saman brenna tey øll fyri arbeiðsplássinum og megnaðu at fáa avlop í 2009, hóast gistingarnar mink­ aðu munandi. Avlopið stóðst sam bært Johannesi av, at starvsfólkini gjørdu eitt stórt arbeiði at spara og effektivisera raksturin. Hotel Føroyar er ikki einasta fyri­ tøkan, tey skulu fáa at bera seg. Vallara­ heimið Kerjalon, Hotel Tórshavn, Hvonn, Kafé Vágsbotn, Borðkrókur og Etika eru øll støð, ið krevja sítt, og onki er at taka seg aftur í, at Hvonn, Kafé Vágsbotn og Etika hava verið heppin átøk, ikki bara fyri Hotel Føroyar og Hotel Tórshavn, men fyri Havnina og alla ferðavinnuna, tí sera mong fólk vitja hesi støð. – Eg minnist, at vit stóðu og rok­ aðust í Vágsbotni við at stoypa og leggja flisar. Tá kom ein maður yvir og segði, at eg var ørur í høvdinum, tí hatta fór aldrin at ganga. Tá svaraði eg, at eg hevði ongantíð trúð so nógv upp á eitt tiltak sum Hvonn, og hann skuldi bara fáa at síggja. Í dag minnir hann meg ofta á hetta, og hann ásannar, at hann fór skeivur. Hvonn gongur sera væl, eisini eftir donskum mátistokki, sigur Johannes. Um summarið er Kafé Vágsbotn eis ini eitt av mest vitjaðu støðunum í Havn, og uppi á Áarvegnum hevur lands ins fyrsta sushibarr av álvara fing­ ið soyuna at renna og gongur betur enn upprunaliga væntað. Í Keypmannahavn hevur Hotel Føroyar so latið upp sína næstu sushibarr, og Johannes Jensen veit sum vera man ikki, hvussu har fer at gangast. – Eg geri ikki alt hetta, tí eg veit, at tað fer at rigga. Tað einasta, eg veit, er, at mín tíð er nú, og tað er nú, eg skal gera tað, eg droymi um at gera. Eg vil ikki sita sum 70 ára gamal og angra, at eg ikki gjørdi tað, eg droymdi um. Mær dámar væl at leiða, og kanska kemst tað av, at eg var gulur skóti í 10 ár. Eg var patruljuførari longu tá. Sum leiðari eri eg meira kreativur enn systematiskur, og tað haldi eg er í lagi, tí tað eru sjáldan tey, sum duga best við Excel­ ørk um, ið skapa størsta vøksturin, sigur Johannes Jensen. Eg geri ikki alt hetta, tí eg veit tað fer at rigga. Tað einasta eg veit, er at tað er nú, eg skal gera tað eg droymi um mynd: finnur justinussen – Eg geri ikki alt hetta, tí eg veit, at tað fer at rigga. Tað einasta, eg veit, er, at mín tíð er nú, og tað er nú, eg skal gera tað, eg droymi um at gera, sigur Johannes Jensen.