fríggjadagur 11. juni 2010síða 4

Sosialurin nr. 93 · 11. juni 2010 4 samrøða Uni Arge uniarge@gmail.com Mikumorgun. Á Garðavegi 2 í Hoyvík andar alt av friðsælu. Sólin skínur, og lýkka er í luftini. Ringdi til Sigurd Simon sen á Hoyvíking Tours í gjár at biðja um eina samrøðu. Nei, tað visti hann ikki rættiliga. Tveir minuttir seinni var avtalan í hús, og kl. 10.00 skuldu vit so hittast. Sigurd tekur fryntligur ímóti og bjóðar kaffi og rundstykkir. Á stovu­ borðinum liggur ein snotilig bók um 293 metrar langa og 13 hæddir høga ferða­ mannaskipið, Poesia, sum skuggaði fyri Havnini mánadagin. Sigurd stóð sjálv­ ur fyri vitjanini og fegnast um, at alt gekk so væl, sum tað gjørdi. – Veðrið var sera gott mánadagin, og tí kundi skipið leggja at á Molanum. Hevði skipið komið týsdagin, tá væl av vindi var eystaneftir, hevði skiparin ikki lagt at, og helst hevði hann heldur ikki sett bátarnar út. Vit vóru ótrúliga heppin, sigur Sigurd og brosar um alt andlitið. Sjónligt er, at hann framvegis brenn­ ir nógv fyri móttøkum sum henni mána dagin. Heilt síðan í mai 1956, tá Føroya Ferða mannafelag setti hann sum leiðara á Ferðamannastovuni undir Hotel Hafnia, hevur hann verið virkin í ferða vinnuni. Í teirri tíðini vóru ikki so nógv fremmand ferðafólk í Føroyum sum nú, og ferðamannaskipini, ið vitjaðu oyggj arnar, vóru ongi. Fyri seinna heims bardaga komu eini 4­5 skip til Før oya um árið, men so kom kríggið, og stóru skipini sóust ikki aftur fyrr enn í 1959, minnist hann. Leitaði eftir soninum Á Ferðamannastovuni var tó nógv at gera. Tjaldrið hjá Skipafelagnum, Hekla hjá Skipaútgerð Ríkisins og Dronning Alexandrine hjá DFDS sigldu í fastari rutu upp á Føroyar, og nógv fólk stukku inn á gólvið á Ferðamannastovnuni, ið seinni flutti oman á Kongabrúnna. – Tá vóru so fáir vegir í Føroyum, at vit gjørdu næstan bert útferðir til Kirkjubøar, sigur Sigurd og leggur á borðið ferðaætlanirnar fyri skip, bátar og flogfør, ið hann gjørdi hvørt ár og sendi øllum ferðaskrivstovunum í Norður londum. Tær vóru góð reklama fyri Før oyar. Í ferðaætlanunum vóru nógv ar lýs­ ingar. Føroya Banki, Sjóvinnu bankin, Tryggingarsambandið og aðrar stórar fyritøkur hildu allar, at hetta var rætta staðið at lýsa. Eisini Auto, Óli Arge og Tórs havnar Svimjihylur lógu framvið at gera vart við seg. Sigurd minnist, at fyrstu fólk ini, ið stukku inn á gólvið á Ferðamanna­ stovuni, tá hann byrjaði í mai 1956, vóru tvær kanadiskar kvinnur. Onn ur var móðir og hin systir ein av monn­ unum, sum doyðu við kanadiska flúgv­ aranum, ið rendi á inni á Viðvík 23. apríl í 1943. – Tær vóru komnar til Føroya at síggja grøvina, og mín uppgáva tann dagin var at skipa so fyri, at tær sluppu at síggja allar gravirnar í kirkju­ garð inum við Velbastaðvegin, sigur Sigurd. Tað løgna var, at samstundis sum flúgvarin datt niður, var Sigurd sjálv ur staddur á Viðareiði. Hann og syst kina­ barnið, John í Mykinesi, vóru farnir til Viðareiðis skírisdag, og langafríggjadag høvdu tey í húsunum hoyrt dun frá flogfari. Veðrið hendan morgunin var frálíka gott, men tokan lá niður um miðj una av Malinsfjalli. Ikki fyrrenn Sigurd var komin aftur til Klaksvíkar, frætti hann um sorgarleikin. Vildi síggja lunda At Sigurd Simonsen tíðliga hevur verið hugtikin av stórum skipum, sæst á mynd unum, hann vísir fram. Ein mynd er tik in 17. mai í 1937 av Smirli, sum er á veg til Suðuroyar. Við síðuna av Smirli sæst franska marinuskipið, Jeanne d'Arc, sum hevði lítið flogfar við sær, ið fleyg yvir Havnini. Hóast sín høgA aldur er Hann frAmvegis virkin hvønn dag í ferðAvinnUni. í sUmmAr skal sigUrd simonsen í Hoyvík taka ímóti 23 ferðAmAnnAskipUm, ið koma til føroyA, og Hvørja ferð er nógv at gera, tí ferðafólkini vilja sleppa útferðir kring landið. – eg skuldi langt síðan verið givin við Hesum, men eg kAnn ikki lata vera, tí tað er so spennAndi, sigur Hann 90 ára gamal og rokast enn í ferðavinnuni Norðuratlantshavið er trygg farleið, tí her gera ongir sjórænarar ónáðir. Helst koma fleiri ferðamannaskip tí hendan vegin