fríggjadagur 18. juni 2010síða 17

nr. 96 · 18. juni 2010 17 VIKUSKIFTI og sum vildu eiga nakrar dagar í Keyp mannahavn saman. Vit spýttu í pulj una so frægt, at fjarskotna hetjan slapp at bumla longu leiðina í toki til høvuðsstaðin fyri at vera saman við okk um. Og brátt ljómaði Hans Jacob Glerfoss millum parcellhúsini í Søborg, drykki vísurnar hjá Cæsari á vertshúsi og Leonard Cohen allan vegin gjøgnum býin og náttina. T á tú vart í velmaktini, vardu tínir bý túrur oftani í fleiri dagar. Tað er ikki ov nógv fyri vanlig deyðilig menniskju. Og mangur við mær hevur undr ast, hvussu væl tú orkaði at halda tørn, at vera uppi, at syngja nátt ina fulla og liva mitt í verðini. Men tú yvir livdi tað harða lívið, og hevði tú ikki bremsað upp í tøkum tíma, eri eg bang in fyri, at títt kraftarverk var brent út. T ú hevur orkað og hildið leingi. Við tínum gittara og tónastiga ert tú komin víða. Tú hevur sungið fyri inn bodnum í roykstovuni í Kirkjubø, framført millum vísuvinir í Íslandi, hug tikið inuittar í Grønlandi, ferðast á vestlandinum í Noregi, yndað tað svenska og flent saman við hugnaligum dønum. Tú eigur vøgguvísuna til barnið og troystarkvæði til seinasta gestin. Tú syngur fegin, um bert fá eru, sum lurta, og tú syngur frítt, um tað eru fleiri túsund áhoyrarar. At vera nærverandi í tínum sangi er tín styrki. Tí minnast vit á magiskar løtur saman við tær. T ú hevur válað gjøgnum lívið og eisini verið heimleysur í egnum landi. Tú fekst ein einvegis ferðaseðil aftur til Føroya í 1983. Men, sum umstøðurnar vóru, so kundi tú eins væl sett teg aftur í flogfarið og veittrað oyggjunum eitt endaligt farvæl. Tó vil eg halda, at hetta var point of no return í tínum lívi. At ein meining var við øllum. Tú skuldi, sum tann burturvilsti sonurin, koma heimaftur. Ikki til familjuna ella nak að netverk av týdningi. Men tað bíðaðu uppgávur eftir tær. Tú vart tann saknaða røddin í samfelagnum. Tann djarvi og speirekandi vísusangarin, sum fór at grava upp gomul skøld og gera tey livandi. Maðurin, sum skuldi fáa fólk at steðga upp og lýða á. Ein samfelagsrevsari og eitt sendiboð hjá kær leikanum. Tú skuldi fáa tjóðina at flenna eftir fananum og kasta akker á eydnunar tíðarhavi. Tú skuldi flyta mørk og flyta inn í fólkasálina. H anus! Tú hevur skrivað, sagt, hug­ tikið og gjørt so nógv spennandi, at tað vildi verið váðaverk at skrivað lívs­ søgu her. Men eg veit, at títt nærlagni er stórt, og í tínum yrki at goyma og niðurskriva løg er ein ómissandi partur av Hanusar søgu longu skrivaður. Eg kann bara undrast yvir ein vakran og stóran sangskatt, sum varð tín gáva til lívið. T að er so lætt at unna teimum deyðu heiður og uppreisn, men tess størri er tað, at vit framvegis eiga og hava teg millum okkum sum ta skapandi og livandi menniskju, tú ert. G óður skaldskapur sker inn á bein og vendur ranguna út á fólki. Í ein­ um landi, sum stríðist fyri at yvirliva sum tjóð og at varðveita egið mál og mentan, hevur rødd tín týdning. Men í okkara vanahugsan skal Hanus G. Johansen upp úr songini klokkan sjey. Hann skal hava borgarligt arbeiði, keypa hús og seta seg fyri stórum lán­ um. Hetta at liva sum einabúgvi og vála sum eitt syngjandi landastrok øll vaksna mannaárini gera einans ser­ skøltar og droymarar. Og hvørjum skulu bankastjórarnir koma við, um mað urin hinumegin borðið syngur og smíðar løg? Einum yvirberandi smíli? M en í dag átti hvør Hanus og Janus at hugsað, at í Føroyum eigur tað ikki longur at vera ein spurn­ ingur, hvørjum vit liva av, men heldur hvørjum vit liva fyri! Hanus, sum menta maður og sendiharrin heima og úti hevur títt tilfeingi stórt virði fyri alla tjóðina. Tú hevur livað fyri tón leikin, ta góðu yrkingina, tað vakra lagið og ta sterku framførsluna. Eg veit, at tað eisini finnast aðrir dýrgripir í tín um lívi. Tú eigur jú ein son og eina dóttir og góðar vinir kring landið og landa mørk. At gera burturúr høgtíðum og føð ingar­ døgum hevur ikki verið tín stílur. Men kortini plagar at vera eitt ávíst samsvar og góðar timingar í tínum gonguverki. At tú á degnum eisini laðar ein varða eftir listarmannin Hans Jacob Glerfoss, er stórfingið. G óði Hanus! Eg verði ikki heima og tískil ikki millum gestirnar á føð ingardegnum. Men vit fáa vónandi fleiri ríkar løtur í framtíðini. Og hjart aliga til lukku við 60 vøkrum og livaðum árum! Vinmenninir Steintór Rasmussen og Hanus G. Johansen í Perluni í Havn í 1980. eigari: steintór rasmussen