fríggjadagur 25. juni 2010síða 18

nr. 99 · 25. juni 2010 18 VIKUSKIFTI hana og segði henni, at eg var blivin forelskað í ein um føroyingi, og at eg ætlaði at bú seta meg her í Hvalba. – Hon spurdi, um eg var blivin í ørviti. Um eg veruliga visti hvat eg gjørdi, og um eg mundi fara at trívast í ein um so lítlum plássi. »Og so kennir tú held ur ikki eitt menniskja har«, legði hon dent á. – Men eg visti faktiskt eitt lítið sindur um Føroyar - at tað er undir Dan mark, eins og Grønland. Og eg visti eisini, hvar Føroyar lógu, men fam- iljan hevði ikki ánilsi av, hvar tað var eg ætl aði mær at búseta meg, greiðir hon frá. Systirin var ikki liðug at seta spurn- ingar: Hon vildi eisini hava at vita, hvussu Arousiak var vís í, at hon kundi stóla uppá henda ógifta sjómannin. Tey høvdu jú bert hvørt annað á alnetinum og bert verið stutta tíð saman við hon- um í Keypmannahavn. Men Arousiak var vís í síni søk. Hetta kom av teirri einfaldu orsøk, at maðurin eisini var trúgvandi eins og hon. Tey høvdu eisini tað til felags, at tey kundu deila ta kristnu trúnna hvørt við annað. – Jú, eg fekk beinanvegin eitt gott inntrykk av honum. Hann er bara fittur, brosar hon. Í mars mánaði í 2004 blivu tey gift, og hava síðani verið fleiri ferðir í Kuwait og vitjað. – Og um tit koma aftur um ein mánað, so skal eg bjóða tykkum ein kaffi munn í okkara nýggju húsum her í Hvalba. Hvalba er himmalin Í arbeiði sínum innan ferðavinnuna hevur Arousiak altíð havt stóran áhuga fyri teim upplivingum, sum náttúran kundi geva teimum vitjandi. Í Føroyum varð hon ikki skuffað í so máta. Fyrsti túrurin til Føroyar stendur sum vera man fastur í minninum á Arousiak. Tá tey flugu inn yvir Føroyar var hon ovfarin av, hvussu vakurt alt var. Og myndatólið klikti óført út gjøgn um vindeygað. Tá hon so koyrdi við bussinum til Havnar, gjørdist hon ikki minni ovfarin av øll um vakurleikanum. – Eg bleiv við at siga: »Oh, my God. Hetta er sum Himm alin. Hetta er sum himmalin.« Eftir at hava steðgað eitt lítið bil í Havn, skuldi leiðin leggjast um Suður- oyarfjørð. Her slapp hon beinanvegin at royna, hvat tað vil siga at búgva í ein um oyggjalandi og »vejrgudernes tumleplads«, í mun til eitt heitt og veður gott fastland. Tey fóru av Havnini við tí undanfarna Smyrli í allarbestu líkindum at sigla, men tað vardi ikki leingi, fyrrenn sjó- verkurin hóast hetta byrjaði at gera seg galdandi. – Vit høvdu ikki siglt í meiri enn 15 minuttir, fyrrenn eg byrjaði at spýggja. Og eg spýði faktiskt allan vegin suður, sigur hon brosandi. – Mitt í allari rok- anini angraði eg eina lítla løtu at eg var komin her, og eg segði, at »Eg orki ikki hetta lívið. Eg orki ikki hetta lívið. Eg vil sleppa heim aftur til Kuwait!« Soleiðis kom kortini ikki at ganga, tí stutta tíð eftir hetta fekk Arousiak ar beiði – umborð á Smyrli. – Hetta er eitt sera gott arbeiðspláss, og vit hava tað sera gott saman, bæði umborð men eisini í landi. Arousiak, Agassi, Cher og tey Arousiak er fødd í Kuwait, men roknar Armenia sum heimland sítt, hóast hon ongatíð hevur búð her. Foreldur hennara, og foreldur teirra, eru ættað úr Armenia. Fyri sløkum 100 árum síðani var sera ófriðarligt í land- inum, orsakað av kríggi við Turkaland, so abbi og omma hennara flýddu haðani til gongu, til tað meiri friðarliga Sýria land. Gott var at tey gjørdu hetta, tí annars var vandi fyri at tey høvdu mist lívið, eins og 1,5 mió aðrir armenar gjørdu í sambandi við fyrsta fólkamorðið í farnu øld. Armenar fluttu – eins og jødarnir gjørdu tað undir nazi-tíðini – til lond kring allan heimin, og í dag sært tú fólk við ættarbondum haðani á nógv- um støðum. Arousiak er m.a. err in av kendu sjónleikara- og sjón varps stjørn- unum Kim Kardashian og Cher, tennis- stjørnuni Andre Agassi og sangaranum Charles Aznavour. – Men tey búgva øll uttanlands, og hava m.a. pass úr Fraklandi og USA, men eru armenar, akkurát sum eg, sigur hon við einum brosi. Fyrstu sjey árini í lívi sínum búðu Arousiak og familja hennara í Kuwait, har pápin fekk arbeiði, men vórðu seinni noydd at flyta til Sýrialands, tí móð ir hennara var so ring av astma. Veður lagið her var betri fyri eina, ið bar slíka sjúku. – Eftir at mamma mín doyði, tá eg var 19 ára, fluttu vit aftur til Kuwait. Og har var eg so heppin at fáa eitt arbeiði inn an ferðavinnuna, greiðir A frá. Hetta arbeiðið førdi við sær, at Arousiak fekk bjóðað í hópatali av ókeypis ferðaseðlum, og kom soleiðis at ferðast rættiliga nógv, saman við systir síni bæði í Europa og í USA. Stóri áhugi hennara fyri øðrum lond um gjørdi eisini sítt til at Arousiak, langt áðrenn hon kom í samband við mann sín, visti um bæði Føroyar, Grøn- land og Danmark. Arousiak var vís í síni søk. Hetta kom av teirri einfaldu orsøk, at maðurin eisini var trúgvandi eins og hon. Tey høvdu eisini tað til felags, at tey kundu deila ta kristnu trúnna hvørt við annað Vit avgjørdu at fara eina túr til Føroyar, og mær dámdi beinanvegin so væl her, at eg fór ongatíð heimaftur Bæði Arousiak og maðurin sigla – hon við Smyrli og hann sum kokkur við Steintór. – Tað er ikki nakar trupulleiki at hava ein sjómann. So er man so deiliga forelskað, tá teir koma heim, sigur hon við einum brosi. mynd: jens kristian vang