mánadagur 19. juli 2010síða 20

Mánadagur 19. juli · Nr. 109 20 Sosialurin Sissal Kampmann Myndir: Jens Kristian Vang Hósdagin sóust festivalgestir í gummi stivlum, regnklæðum og við fullum upppakningi ganga eftir veg num sum villfárilsi millum bilar og hús, leitandi eftir terra og nærri boð um um, hvussu leikur fór at fara við tiltakinum, sum tey høvdu glett seg til í fleiri mánaðir. Syðrugøta, ið vanliga er full av glað um fólki beinanvegin G! byrjar, var so at siga manntóm. Niðri á torginum stóðu allir básirnir tómir, sandurin var burtur, tann stóri pallurin stóð og sveiggjaði í nógva vindi num, síðurnar á pallinum á spæli­ plássi num skryktu seg leysar og áirnar stóðu fullar í vatni. Av og á hoyrdist, at alt var avlýst, fyri hareftir at verða avsannað aftur. Tað var tí ringt hjá teim flestu at halda tí góða lag num uppi á einum støði, ið kundi yvir vinna karmin og óvissuna um, hvussu leikur fór at fara, men tey fles tu megnaðu tó at halda stand, eftir at tey høvdu funnið okkurt stað at kroka, skifta klæði og turka teir vátu soviposarnar. Hóskvøldið byrjaði festi val­ ur in so endiliga av álvara, og hó ast kom a ndi dagarnir vóru eitt virvar av skrá um, ið javnan blivu broyttar, regni, sól, vindi, streym sliti osfr. bleiv G! 2010 ein uppliving, ið alt í alt verður verd at minnast. Ikki bert fyri tón­ leikin, men eisini fyri tann stem­ n ing in, gestablídni og viljan til at fáa tiltakið at eydnast, hóast nát­ t úr an vísti seg frá síni súru síðu. Skrá in var góð og fjølbroytt, og hó ast pallurin á sandinum mátti lúta fyri aldunum og takast nið­ ur, so allar stóru konsertirnar mát tu spæl ast á spæliplássinum, har ljóð út gerðin ikki var hin sama sum á stóra pallinum, spældi G! so væl av sum tað yvirhøvur kundi, so leið is sum umstøðurnar vóru. Úr kaos kemur ordan… G!-festivalurin G!festivalurin 2010 var ein heldur øðrvísi uppliving, enn tey flestu høvdu vónað, ætlað og roknað við. Vindurin ýldi, og himmalsins slúsir stóðu víðopnar allan hósdagin, og hóttu við at skola alt tiltakið á hav saman við tjøldunum, ið fuku av tjaldingarøkinum. Men tá alt kom til alt, gjørdist festivalurin ein góð uppliving, sum er verd at minnast Sissal Kampmann Myndir: Jens Kristian Vang Drottningin úr Syðrugøtu, Eivør Pálsdóttir, stóð ikki aftanfyri drottn ing ina av metalli, tá hon fór á pall á spæliplássinum í heimbygdini fríggjanáttina. Hóast Eivør og Angela Gossow í Arch Enemy, milt sagt eru sum nátt og dagur tónleikaliga, eru tær tó ikki heilt ólíkar. Líkheitirnar koma av, at tær báðar hava eina eina ót rú lig orku og útstráling. Ikki minst hava tær ein heilt ser liga n hátt at framføra uppá, sum ikki kann annað enn hugtaka áhoyr ar­ an, ið við hesum ótrúliga evna ríku kvinnum fær innlit í ein part av tónleikaheiminum, ið ikki er at fin­ na á hvørjum horni. Í Føroyum er og verður Eivør nakað heilt serligt. Hon er okkara egna superstar, sum vit eru so ótrúliga stolt av, og hon kann uttan iva sammetast við størstu sang­ kvinn urnar í heiminum. Hon hevur fing ið óteljandi stjørnur og bestu viðmæli úti í heimi, og tað tykist ikki, sum um tað er nakað øki av tón leikinum, hon ikki meistrar. Eivør hevur, síðan hon á fyrsta sinni gjørdi vart við seg sum blað­ ung, flutt seg frá genru til genru. Tey flestu okkara hava tó altíð funn ið okkurt, sum okkum dámar í hennara tónleiki og í hennara út­ gáv um og framførslum, líkamikið hvar hon hevur verið reint tón­ leika liga. Okkara serliga Eivør Eivør hevur nøkur heilt serstøk evni til at hugtaka og bergtaka, kanska serliga, tá hon spælir í føroyskum umstøðum, har hon er uppvaksin. Tað er, sum um henn­ ara rødd og háttur at framføra uppá, gongur upp í eina heilt serliga hægri eind, tá hon er undir føroyska himmal inum. Spæliplássið var tí sum væntað so at siga fult, tá Eivør fór á pall saman við bólki sínum, ið um framt Eivør telir Mikael Blak, Ben jam in Petersen, Høgna Lisberg og limir úr kórinum Empiri um mið­ nátt ar leitið fríggjakvøldið. Saman við hesum ótrúliga dynam iska bólki og Jens L. Thom­ sen, sum er maðurin, ið hevur fram­ leitt fløguna “Larva”, sum kom út í vár, er hon farin aftur til tann stílin, vit kenna frá tíðini í Clickhaze. Á nýggju fløguútgávuni leitar Eivør aft ur til tað meir ráa og villa ­ til tað meir rokkuta. Sum skrivað hevur verið, hevur samstarvið við Jens og við bólkin givið eitt úrslit, ið bæði er myrkt og innatvent, sam stundis sum tað er “in your face”. Mini mal­ ist iskt men tó stórt. Eisini hevur verið sagt, at huglagið á fløguni stundum er klass iskt, mytologiskt, tó eisini vanda mikið og ófrættakent. Ikki minst er samlaða ljóðmyndin hjá Eivør á nýggju útgávuni sera áhuga verd orsakað av skitna ljóði num, sum serliga Benjamin Peter sen og Høgni Lisberg eiga æruna av. Ljóðmyndin er samstundis samansett av streingj­ um, moogum, sythbassum og øðr­ um finurligheitum, og kórið ger sanniliga eisini sítt til, at heild­ ar myndin er sera væleydnað og gjøgn umførd. Á henda hátt ber til hjá Eivør at vísa sínar ótruligu sang gávur, uttan at tað gerst ov nógv. Hon fær loyvi at sveima, men verð ur alla tíðina tvungin niður aft ur á jørðina av tungu grundini í tón leikinum. Positiv tónleikaupliving Fríggjakvøldið tók endurnýggjaða Eivør pallin við eini stórari lívs gleði ­og ikki minst eini tón leika gleði, sum beinanvegin smittaði áhoyr­ ar ar nar, sum sungu og dansaðu sam an við henni frá byrjan til enda. Framførslan gjørdist betur av, at hon megnaði at taka støði í, at allar um støð ur nar fyri festivalin vóru broytt ar av veðrinum, og millum ann að ljóðgóðskan tí var ávirkað í ein mun, ið kundi verið óheppin. Tað týðningarmesta var, at Ei vør og bólkurin vistu, at tað, alt í veru­ leika num snúði seg um, var at geva áhoyr ar unum eina góða og positiva tón leik a uppliving, ið kundi flyta fokus frá teimum trupulleikum, festi val urin og gestirnir høvdu verið plágaðir av. Nú var nokk tosað og hugsað um regn og vind, og held ur tíð uppá at hava tað stuttligt og at njóta tónleikin, samveruna og lívið sum tað er. Tá hon fór á pall, vóru veður­ gud ar nir við henni. Regnið helt ein steðg eina løtu, vindurin var stil nað ur, gestirnir vóru í betri lag enn undanfarna dagin, og hýr­ u rin, ið hevði verið eitt sindur tung ur fyrr um dagin, var vorðin nógv betur enn hann hevði ver ið frammanundan. Eyðkendi G! stem­ n ingurin var akkurát, sum hann skuldi vera. Eivør gav áhoyrarunum tað, tey vóru komin eftir. Við grundarlagi í nýggju plátuni, Larva, var konsertin við Eivør ein vælsamanhangandi og vælspæld eind, har áhoyrararnir tó eisini fingu høvi til at hoyra fleiri av hittunum hjá Eivør og harvið møgu leikan at syngja við henni. Eitt Endur­ nýggjað gøtubarn G!-festivalurin Eivør gav áhoyrarunum tað, tey vóru komin eftir. Við grundarlagi í nýggju plátuni, Larva, var konsertin við Eivør ein vælsamanhangandi og vælspæld eind, har áhoyrararnir tó eisini fingu høvi at hoyra fleiri av hittunum hjá Eivør og harvið møguleikan at syngja við henni