mánadagur 9. august 2010síða 34

Mánadagur 9. august · Nr. 117 34 Sosialurin Shu-Bi-Dua duga – Har Hittini Hittast Ein sonn fólkslig løta var tað, tá Shubidua fór á pall á Vágsbø fríggjakvøldið Dagfinn Olsen Har komu øll hittini síðani fyrst í sjeytiárunum og til dagin í dag. Tónleikurin rigg­ aði væl, svingaði og pall­ framførslan var sum hon skuldi vera . Væl kryddrað við humøri allan vegin, og ikki minst rock’n roll. Tað riggaði og swingaði. Lagt var út beinan­ vegin við vælsvingandi rock­ tónum og so komu løg sum Vuffelivov, Minus til Plus og Folkevogn. Guitar og urga vóru í hásæti, meðan rock­ maskinan koyrdi við fullari ferð. Steðgað varð ikki á millum løgini og tað so at siga koyrdi bara. Keks Stundin var so komin til sang­ in Hvalborg. Ferðin bleiv tik­ in eitt sindur av framførsluni og ljóðið var so gott sum sjáldan. Og sjálvsagt var løtan so komin til at kasta keks upp á pallin, sum siður er, tá hesin sangur verður spældur. Og so setti Bundesen tíð av til beinleiðis samband við fólkið. Saman var sungið “halelujah”, meðan armar og hendir veitraðu til høgru og vinstru. Ja, fólksligt og huga­ ligt, at stúgvandi fullur Vágs­ bøur samdur lat Shubidua leiða seg hesa tónleikaligu hugnaløtu. Bert tveir eru eftir av upp­ runamanningini, men hinir eru eisini dygdargóðir tónleik­ arar, og bólkurin er tí sera góður á palli. Tað kom eisini fram, tá guitarleikarin og ljómborðleikarin fóru í ein tónleikadyst, eina duel, har teir fingu víst sínar dygdir. Dámur á pall Og Bundesen smæddist ikki við at bjóða vøkrum føroysk­ um konufólkum á pallin. Og so kom sangurin um Kære Lone. Harnæst McArine og so Den Røde Trad, har fjøldin slapp at byrja. Samspalið við fjøldina var ein sonn fragd alla tíðina. Full ferð kom aftur á við Stærk Tobak, og guitarrock­ urin rullaði aftur. Tá stílfulla og trygga fram­ førslan hjá Bundesen & Co. var av, kravdust eykanumm­ ur, og endað var við Sex­ chikane, har lagið jú er av afrikanskum uppruna, og tískil swingaði eyka væl. Frásøgumaðurin Sjúrður Skaale tók kenda tjóðskapar­ hugaða figurin hjá sær fram og staðfesti, at hetta var ússaligt danskt pjatt, men máti sanna, at hetta var ikki so galið viðhvørt. Shu­Bi­Dua fingu Vágsbø at svinga og synja við. Hetta ar undirhald, væl spældur tónleikur, og hugni. Teir duga!!! Shubidua duga! Einsamallur stórur maður á stórum palli Fólkasangari nummar eitt í Føroy­ um, Hanus Johansen stóð einsa­ mallur á stóra pallinum á Vágsbøi kl. 20.45 fríggjakvøldið. Sissal Kampmann Pallurin tóktist óendaliga stórur, og mitt á honum stóð maðurin við guitarinum, sum hvørt mannsbarn í landinum kennir tónleikin hjá. Hanus megnar altíð at undirhalda og fylla rúmið, hvar hann enn er við sínum tónleiki og sínum framferðarhátti, sum tey flestu av okkum hava eina meining um, kenslur fyri og seta í samband við okkurt serstakt. Hanus í nýggjum hami Serliga eru tað løgini frá útgávuni, “Gaman og Álvara”, sum eru tey mest populeru, eins og “Fagra blóma” er tað. Men tað, ið var tað besta við konsertini hjá Hanusi í ár var tá hann framførdi lagið “So long Marianne”, hjá Leonard Cohen fyri einum nærum fullum Vágsbøi. Hanus kom ótrúliga væl frá síni útgávu av sanginum, og vísti eina aðra síðu av sær sjálvum í hesi framførslu Hetta var ein stór uppliving, sum gav kenslu av onkrum heilt serligum. Eisini vóru løg sum “Vónsvikin” og “Fagra blóma” sjálvsagt væl móttikin av áskoðarunum, sum eiga at vera glað og takksom fyri, at vit eiga ein so ótúligan listarmann sum Hanus í Føroyum. Festligi Robert Robert McBirnie hevði eina undirhaldandi og stuttliga framførslu á Føroya tele pallinum Óli Jákup Jacobsen Maðurin hevur staðið á palli fyrr. Tað var eingin ivi um tað. Hóast fólkið stóð langt burtur frá pallinum, so fram­ førdi Robert hegnisliga og professionelt – og undir­ haldandi. Styrkin hjá gamla V4 manninum er uttan iva hans­ ara eginleiki at tosa millum sangirnar. Hvør sangur fekk eina ’søgu’, sum Robert for­ taldi á ein humoristiskan hátt. Eitt nú tá Robert sang kenda sangin hjá Gerry Mars­ den Ferry cross the Mersey, innleiddi hann við at greiða frá, hvussu hann altíð hugsar um gomlu ferjuna, ið sigldi tvørtur um báðar armarnar í Klaksvíkini, tá hann sang henda sangin. Í stuttum hevði Robert eina stak góða framførslu, har hann á besta hátt megn­ aði at undirhalda áskoðarnar.