fríggjadagur 24. september 2010síða 13

nr. 137 · 24. september 2010 13 VIKUSKIFTI flogvanlukka Leo Poulsen leo@sosialurin.fo Fólk eru sera ósamd um tíð inda flutn­ ing in hjá Útvarpinum leygardagin 26. sep tem ber 1970. Útvarpsmaðurin var júst liðugur at lesa tíðindini, tá hann treiv aftur í aftur: »Vit hava júst frætt, at íslands­ flogfarið er dottið niður í Mykinesi. Øll eru sloppin frá vanlukkuni við lívi n um«. Hetta skuldi vísa seg at vera ein sann leiki »við modifikatiónum«. Tí sjálvt um tað var rætt, at flogfarið var dottið niður, so sluppu ikki øll frá vanlukkuni við lívinum. Átta av teim­ um 34 fólkunum umborð, mistu lívið. Kortini má hetta sigast at vera væl slop p ið av einari flogvanlukku at vera, tí heili 26 fólk sluppu við lívinum, eftir at Fokker Friendship F27 flogfarið hjá Icelandair rendi á undir Knúki í Myki­ nesi. Ein av teimum, sum slapp við lívi­ num, er Eyðbjørg Mikkelsen. Hon var gift kenda ítróttarmanninum Torbjørn Mikkelsen, sum gjørdist Kyndilsmaður um ein háls. Var sjálvur við til at stovna felag ið, og hóast hann helt fram í Neist­ a num eitt ár eftir, at Kyndil varð stovn­ að, gjørdist hann at kalla ímyndin av Kyndli. Tað var tí ikki heilt tilvildarligt, at Er hard Næs heitti á Torbjørn um at koma við sær til aðalfund hjá Altjóða Hond bólts sambandinum, sum í 1970 varð hildin í Madrid. Boðini vóru, at konur nar kundu koma við, tó treytað av, at tær sjálvar rindaðu fyri ferðina. ­ Soleiðis var eg við á ferðini. Vit hitt ust í Keypmannahavn við norska, danska og svenska ferðalagið, og síða­ ni varð kósin sett móti Mallorca, har vit vóru eina viku. So fóru Erhard og Torbjørn á aðalfund, meðan vit konur­ nar vórðu verandi á Mallorca, sigur Eyð bjørg Mikkelsen. Ring floglíkindi Afturkomin til Keypmannahavnar, vóru floglíkindini vánalig í Føroyum, og ferðalagið varð so flutt til Bergens at bíða, inntil lendandi var í Vágum. Har vóru fleiri onnur ferðafólk, ið eisini bíðaðu eftir líkindum at sleppa til Føroya, og øll vóru tey innkvarterað á Hotel Orion. Tíðin gekk við spáka í býn um, og um kvøldarnar styttu fleiri sær stundir við at spæla kort. ­ Eg minnist, at eg tók eina mynd, með an spælt varð kort, og tað var huga ligt fyri meg, seinni at kunna geva Oluffu og einkjuni eftir Ernst Peter sen avrit av hesi myndini, sum báð ir menninir vóru á, sigur Eyðbjørg Mikkel sen. Hon og Oluffa Durhuus fingu stór ar skaðar í beinini, og tær komu at liggja leingi á sjúkrahúsinum. Tær lógu á somu stovu, og hóast tær als ikki kendust, fyrr enn flogvanlukkan leid di tær saman, gjørdust tær bestu vin konur. Sjálv minnist Eyðbjørg Mikkelsen ikki so nógv frá hendingini, tí hon lá í óviti ein stóran part av tíðini. ­ Vit hoyrdu alla tíðina um, at flog­ lík ind ini í Føroyum vóru vánalig, men so tíðliga leygarmorgunin 26. sep tem­ ber komu boð um, at nú vóru líkindini í Vágum so fræg, at vit helst fingu lent, sig ur Eyðbjørg Mikkelsen. Fegin vóru tey um útlitini at sleppa heim aftur til børnini, og Eyðbjørg minn ist eisini, tá tey fóru frá Bergen og løgdu Noregi aftan fyri seg. ­ Annars minnist eg ikki so ógvuliga nógv frá sjálvum flúgvitúrinum, men tað stendur rimmar fast í minninum, at beint áðrenn vit brustu í vøllin, hoyrdi eg onkran siga: »Fara vit uppeftir ella niður eftir«. Síðani minnist eg einki uttan brot, sigur Eyðbjørg Mikkelsen. Torbjørn heilaskjálvta Eitt av brotunum, hon minnist, er, með an hon liggur á vøllinum uttan fyri flogfarið. ­ Eg kendi sjáldan til mín, so onkur hev ur borið meg út úr flúgvaranum. Men eg haldi meg kortini minnast, með an eg lá á vøllinum uttan fyri, at eg helt um stumparnar í lærinum. Eg hevði fingið opið lærbrot, og bein­ stump ar stungu út gjøgnum brotið, sig­ ur Eyðbjørg Mikkelsen. Maður hennara, Torbjørn Mikkelsen, hevði fingið heilaskjálvta og gekk púra í ørviti og mól. Sambært øðrum ferða­ fólk um bað hann fleiri ferðir Eyðbjørg koma inn í flogfarið at seta seg, tí har var nógv heitari. Hann hevði ikki fatað, at Eyðbjørg var so mikið illa til skaða komin, at ikki var hugsingur um hjá henni at flyta seg. ­ Tíbetur eru vit menniskju soleiðis inn rættað, at vit falla í óvit, og harvið verða vit spard fyri nógva pínu. Tað hendi fyri meg, so eg minnist einki til pínu og kulda, so sum mong onnur upp livdu hendan dagin, sigur Eyðbjørg Mikkelsen. Eitt, sum tey allarflestu umborð á flogfarinum kendu, var pínu í ryggi­ num. Bert heilt fá sluppu undan tí snudd i num, og umframt heilaskjálvta fekk eisini Torbjørn Mikkelsen snudd í rygg in. Hann lá á Landssjúkrahúsinum í einari 14 dagar, men tað var einki aftur ímóti tíðini, ið Eyðbjørg skuldi verða seingjarliggjandi eftir skaðarnar, hon fekk, tá flogfarið datt niður. Í øðrum brotum minnist Eyðbjørg, tá hon varð borin oman av Knúki í ein­ um sildagarni. ­ Eg minnist, tá vit koma oman í bygd ina í Mykinesi, at eg síggi Maju, sum eg kendi eitt sindur, við einum bar­ ni á arminum. Eg spyrji, hvussu gamal drong urin er, og hon svarar níggju mán að ir. So eri eg burtur aftur, sigur Eyð bjørg Mikkelsen. Hon hómar eisini okkurt brot, tá hon varð flutt umborð á Hvidbjørnen og aftur, tá tey koma til Havnar. Drúgv sjúkralega Lærbrotið skuldi vísa seg at vera ógvu­ liga álvarsamt. Hon varð eftir einari tíð send niður á Ríkissjúkrahúsið í Keyp­ man na havn, og har tóku teir burt ur úr mjødn ini at seta í millum í lær broti­ num. Men hetta skuldi vísa seg ikki at ganga eftir vild. Tað fekst ikki at grógva saman, og stórur partur av musklunum í vinstra læri vóru burtur. Eitt annað av ferðafólkunum, Oluffa Dur huus úr Klaksvík, hevði eisini fing­ ið stóran skaða í beinini, og tær báðar skuldu liggja saman á sjúkrahúsi í langa tíð. Tær gjørdust eisini bestu vin konur, og familjurnar runnu meira ella minni saman í eitt. Tá onkur kom at vitja Eyðbjørg, vitjaðu tey samstundis eisini Oluffu og umvent. ­ Oluffa hevði brotið bæði armar og bein, og so illa var vinstra bein farið, at læknarnir valdu at amputera tað beint undir knænum, sigur Eyðbjørg Mikkel sen. Tær hjálptust at við at binda og gera annað hondarbeiði, og tað stytti væl um stundir hjá teimum báðum. Men so hendi tað, at læknarnir stað festu staffylokokkar hjá Eyðbjørg, og hetta hevði við sær, at sjúkralegan gjørd ist so ógvuliga drúgv. ­ Eg bleiv gipsað frá miðjuni og niður, og soleiðis lá og sat eg í 14 mán­ að ir , sigur Eyðbjørg Mikkelsen. Hon slapp heim av og á, til dømis á pásk um, men var sum nevnt inngipsað, og tí var tað ógvuliga avmarkað, hvat hon fekk flutt seg. Tilsamans lá hon á sjúkra húsi í tvey og eitt hálvt ár. ­ Hevði tað ikki verið so heppið, at mam ma Torbjørn kundi tikið sær av børn unum, høvdu vit verið noydd at sent tey av húsunum, sigur Eyðbjørg Mikkel sen. Losjan helt teimum uppi Ein frágreiðing upp á, at Eyðbjørg einki minn ist er helst tann, at hon hevur verið í sjokk. ­ Eg havi seinni tosað við myki nes­ mann, sum var við til at bera meg oman í bygdina, og hann segði, at eg tosaði bæði nógv og leingi, og at teir hildu, at eg var við fult vit, sigur Eyðbjørg Mikkel sen. Eftir hálvttriðja ára sjúkralegu, kun­ di Eyð bjørg Mikkelsen endiliga standa uppi, men tað var við fleiri fyrivarnum. ­ Eg fekk eitt stativ um beinið, tí tað mátti ikki koma niðurá. Haraftrat varð lagt undir høgra bein, so vinstra lættari kundi hanga frítt. Soleiðis gekk eg á høkjum í eitt gott ár, áðrenn eg aftur kundi stíga vinstra bein til, sigur Eyð­ bjørg Mikkelsen. Hetta vóru tungar tíðir at koma ígjøg num, serliga tá hugsað verður um, at hon hevði tvey børn, tá vanlukkan hendi, gentan seks og eitt hálvt, drong­ ur in bert 23 mánaðir. ­ Eitt, sum hjálpti okkum ógvuliga væl eftir at vit bæði vóru komin fyri okkum, var Losjan. Vit høvdu ung­ dóms arbeiði í Losjuni, og tað hjálpti okkum gjøgnum truplu tíðina eftir van lukk una, sigur Eyðbjørg Mikkelsen. Tað var ikki tá sum nú, at sálar frøð­ ingar verða settir at hjálpa fólki burt ur úr sálarligum trega. Tey mátti gjøgn­ um ar beiða alt sjálvi. ­ Vit vóru ógvuliga nógv saman, Oluffa og eg. Vit gjørdust vinkonur fyri lívið og hava alla tíðina stuðlað og hjálpt hvørj ari aðrari, og vit hava javn­ an sam band enn í dag, sigur Eyðbjørg Mikkel sen. Sunnudagin eru so liðin 40 ár síðani lagnu dagin undir Knúki, og børn hjá teim um, ið doyðu hendan syndarliga dag, skipa fyri hátíðarhaldi í Mykinesi, har millum annað ein minnispláta verð ur reist yvir tey, ið fórust við flog­ farinum. Maður Eyðbjørg, Torbjørn Mikkel­ sen, fór herfrá fyri tveimum ár um síðani, men tey, ið fyriskipa há tí ð ar­ haldi, hava spurt Eyðbjørg, um hon hev u r hug at verða við til staðar í Myki­ nesi sunnudagin. Og tað ætlar hon sær. ­ Tað var jú har, at vit fingu okkara nýggja føðingardag, leygardagin 26. september 1970, sigur Eyðbjørg Mikkel­ sen. - Vit burdu ikki Verið her. Vit burdu øll Verið faRin. Í staðin gjørdist 26. september 1970 okkara nýggi føðingaRDaguR, sigur eyðbjørg mikkelsen, ið Var ein aV teimum 26, sum sluppu frá fLogvanLukkuni Í mykinesi Við lÍVinum gjan føðingardag