mánadagur 3. januar 2011síða 12

Mánadagur 3. januar 2011 · Nr. 1 12 Sosialurin Nøvn Meinhardt varð føddur 30. juni í 1930 á Toftum. Foreldrini vóru Sigmund Olsen av Regni og Josefina Olsen av Dunga (f.Mikkelsen). Systkini vóru átta í tali. Jóhan (Hanni), Hans Mikal (Hassegei), Elsa Maria (Essemi), Jákup Mikal (Vinni), Meinhardt, Poula, Johan Christian (Giss) og Jens Reynhold. Av systk un­ um eru bert Hanni, Essemi og Poula á lívi. Sum uppvaksin í einum fiskimannaheimi í 30 `unum vóru lívskorini fátæk, men barnaárini vóru góð og trygg undir teimum umstøðunum sum nú einaferð ráddu. Meinhardt gjørdist sum unglingi hervuliga sjúkur av difteritus. Hann gjørdist eina tíð lammaður, og læknarnir spáddu at hetta kom at merkja hann alt lívið. Men so var ikki. Hansara ókúguligi lívsvilji sum sermerkti Mein­ hardt alt lívið, gjørdi at hann kom fyri seg aftur. Sum 19 ára gamal fór hann, til skips við línubátinum Oyra sker av Toftum. Tað lá væl fyri hjá Meinhardt at fiska og boð vóru ofta eftir honum at koma við ymiskum skipum. Ì fimti árunum valdi Meinhardt at fara til Ìslands at fiska, og var við íslendskum skipum tey næstu tíggju árini. Hesa tíðina var hann við nót­, línu, trol­ og garna­ skipum. Meinhardt var ógvu liga væl dámdur av ís lendsku skipsfeløgnum. Hann var m.a. við kenda rok­ skip aranum Siggi Magg úr Vest mannaoyggjunum við bátinum Viðir, og úrtøkan var sera góð. Fiskað var út­ frá bygdum á Eskifirði, Vest­ mannaoyggjunum, Horna­ firði og Ólafsvík. Meinhardt upplivdi mang­ ar baldrutar túrar á sjó num, men ongantíð var hann rædd ur. Hann var við trol ar­ an um Aust firð ingi av Eski­ firði í 1959 undir Eystur grøn­ landi, tá hervi ligt ódnarveður brast á, og onkur av íslendsku trolaranum sukku, tí teir ikki megnaðu at bera tann nógva ísin sum legðist á skipini. Eft­ ir tógvið stríð, eydnaðist Aust­ firð ingi at vinna upp havn, takk að verið m.a. góð um sjó­ mansskapi frá føroy ing unum sum vóru við trol ar anum. Saman vóru vit báðir í 2005 og vitjaðu støðini hann hevði fiskað útfrá. Tá sá eg, hvussu stóra virðing Meinhardt hevði frá sínum gomlu skipsfeløgum, sum ein sera dugnaligur og raskur fiski maður. Fíggjarliga úrtøkan av fiskiskapinum í Ìslandi var so góð, at tá hann bygdi sær sethúsini í Runavík í 1959, rindaði hann tey kontant. Meinhardt giftist í 1959 við Mariu Mortensen (Mia) av Argjum og fingu tey trý børn. Hertha, Jónstein og Josefina.. Tá Meinhardt gavst at fiska við íslendingum fór hann til skips við føroyskum skip um, bæði til ísfisk og salt fisk. Fyrst í 70'unum gjørdist Meinhardt sjálvstøðugur út­ róðrarmaður. Fekk sær bát sum fekk navnið Maria eftir konuni, og fekst við hetta yrkið heilt fram til 2007, tá hann sum 77 ára gamal gavst tí heilsan byrjaði at bila. Hesi 35 árini, hann var útroðrarmaður í Runavík, hevði hann fýra bátar sum allir bóru navnið Maria. Sera væl lá fyri at fiska, og var Meinhardt ein av allarbestu útróðramonnum hvat úrtøku viðvíkti. Farið var upp tíðliga á morgni. Stamparnir, sum hann sjálvur hevði egnt, fing nir innanborða og síðan av stað at fiska. Hann segði altíð, at best var at vera á fiskileið í lýsingini, og sum oftast var hann heima aftur tíðliga seinnapartin við góðari veiðu. Seinni fekk Mein hardt hummaraloyvi og hetta kombineraði hann við línu veiðu og væl lá fyri. Var onkuntið við Mein­ hardt og eg mátti ásannað, at kreftirnar vóru góðar, sjálvt um hann var komin væl til aldurs. Kvikur og bráður syfti hann teinirnar inn sum einki, og kvikur tók hann humm­ ararnir úr, og so at taka næstu teinu inn. Minnist eina ferð at sonurin Jónstein og eg skuldu draga teinirnar, tí Meinhardt hevði fingið skaðað í økslina. Nógvur mjørki var, og vit funnu ikki allar boyurnar. Komnir til lands bjóðaði Meinhardt at koma við, og skjótt fann hann boyurnar og so at draga. Hetta var hansara eyð­ kenni; ongantíð at geva upp, men vera grammur. Meinhardt var veiðu mað­ ur í orðsins sanna týdningi. Dámdi sera væl at skjóta harur og fugl og fjasaðist eis ini við seyð, og tað gekk nógv uppá at fáa góða vekt á seyðunum. Meinhardt var sera góður við konuna Miu, og dugdu tey væl at húsast. Lívið sum útróðrarmaður var eitt ser­ ligt yrki. Tað gevur frælsi, men úr tøkan er skiftandi, og hjúnini dugdu sera væl at húsast undir slíkum um­ støðum. Meinhardt var ógvuliga góður við síni børn, og var errin av teimum, at tey øll kláraðu seg væl. Meinhardt var eisini sera góður við abba­ børnin,i og var ógvuliga errin tá hann var uppkallaður av soninum hjá mær og Herthu. Meinhardt mundi kenna á sær at hansara síðsta løta á hesi fold var við at renna út, tá vit báðir vóru á veg til Havnar tveir dagar áðrenn hann andaðist. Hann kysti konuna farvæl í Runavík, ringdi sonin Jónstein upp og segði við meg, at hann ikki væntaði at koma heimaftur. Við takksemi og virðing fyri alt tað tú vart fyri okkum og við góðum minnum. Egil Minningarorð um Meinhardt Olsen f. 30.06.1930 - d. 24.10.2009 Tá eg síggi aftur á árið, sum er farið, so er tað tann eini dagurin, sum stend ur oman fyri allar aðrar føðingardagurin 22. juni ­ tá eg helt mín 60 ára dag. Fyrst vil eg takka sam komuni og leiðsluni í Kelduni í Skálabotni fyri ta stóru vælvild, tit vístu mær og konuni, at vit fingu brúkt tykk ara hølir, sum gjørdi føð­ ingardagin til eina góða og ríka sang uppliving. Eg hugsi um tykkum mongu, sum gleddu meg við at møta so fjølment við blómum, gávum, tal­ um, blíðum heilsanum og nógvari praktiskari hjálp. Eg hugsi um tykkum, sum vóru í køkinum og gjørdu matin til og settu út á borðini, og tit, sum gingu millum borðini, so einki tørvaði har. Eg hugsi um míni kæru børn, svigarbørn og abba børn, sum bæði spældu, und irhildu, pynt aðu høl ini og bóru fram eina ómeta liga vakra heilsan bæði í mynd um og orðum. Eg hugsi um Ebene­ zer kórið, Vitan úr Betesda, kvinnurnar úr Nebo, og tykkum, sum sungu solo og duet – tit lyftu løtuna upp á eitt fjølbroytt og serligt sangupplivilsi. Eg hugsi um tykkum, sum talaðu tær nógvu og góðu talurnar. Eg hugsi um tykkum, sum meistarliga leiddu skránna og frálíka fe­ lags sangin. Eg hugsi um tykkum, sum so blídliga tóku ímóti gestunum og vístu teimum pláss. Eg hugsi um mammu mína, sum eisini dyggi­ liga tók sítt tak; bara spell at pápi ikki upplivdi hendan dagin. Til seinast, men ikki minst, so hugsi eg um elskaðu konu mína, sum einaferð enn vísti sítt av­ bera góða hegni at skipa fyri og hava yvirblikkið, og sum einsamøll gjørdi skránna fyri alt kvøldið. Tá eg hugsi um tykk ­ um øll, so kann eg ikki annað enn takka Harr­ anum fyri ta stóru sign­ ing, Hann gav mær hetta kvøldið, tá eg rund aði tey 60. Takk øll somul við nógv um ynskjum um eitt eydnu samt 2011 fyri tykk um øll. Poul Jóhan Ein takkar- og ein nýggjárs kvøða