fríggjadagur 11. februar 2011síða 2
‹ fyrra síða allar 64 síður næsta síða ›
Tekstur á síðuni
Fríggjadagur 11. februar 2011 · Nr. 18
vikuskiftisblaðið
Dagsins redaktørur: Eirikur Lindenskov
Stovnaður: 1927
Ábyrgdarblaðstjóri: Eirikur Lindenskov
eirikur@sosialurin.fo
Útgevari: Sp/f Sosialurin
Uppseting: Sosialurin
Prent: Prentmiðstøðin
Avgreiðsla: mán - frí
kl. 08.00 - 16.00
Marknaðardeild
lysing@sosialurin.fo
Tórshavn Tórsgøta 1, Postboks 76, 100 Tórshavn
tel. 341800, fax 341801, post@sosialurin.fo
Norðoyggjar Nólsoyar Pálsgøta 1, 700 Klaksvík
tel. 458686 fax 458687, klaksvik@sosialurin.fo
Suðuroy tel. 375364, fax 375464, tel. 228814,
aki@sosialurin.fo, dagfinn@sosialurin.fo
Haldarar, sum ikki hava fingið blaðið, kunnu ringja
tel. 341818 frá kl. 8.00 til 20.00 og boða frá.
Tel. 341800
www.sosialurin.fo
Oddagrein
Eirikur Lindenskov
eirikur@sosialurin.fo
Eirikur Lindenskov
eirikur@sosialurin.fo
Kári á Rógvi, løgtingsaður, kundi rætt
iliga fingið oyrini í maskinuna fyri
Holocaust-teldupostin, hann sendi
einum týskum fanatiskum umhvørv
isaktivisti.
Vit kunnu skjótt verða samd um,
at tað ikki er serliga smart, at ein løg
tingsmaður sendir slíkar insinuerandi
mailar til umhvørvisaktivistar.
Men. Og her er eitt stórt MEN. Hví
kunnu vit ikki skjóta aftur, tá vit vit
fáa so nógvar so ljótar og so niðrandi
mailar um okkum, sum ikki virða
hvala-mannarættindi? Vit her á redak
tiónini fáa helst allar teir mailar, sum
Kári á Rógvi og uttan iva øll hini ting
fólkini fáa. Tá Miðlahúsið hevði Lars
Løkke Rasmussen á vitjan í februar í
fjør segði hann, at forsætismálaráðið
hvønn einasta dag fær fleiri grinda
mótmæli - og at grindamótmæli eru
tað, sum fyllir mest í forsætisráðnum
viðvíkjandi Føroyum. So onkustaðni
hava hesi grindamótmæli týdning,
hóast hesi fólk tykjast rættiliga marg
inaliserað - at tey helst næstan onga
staðni verða tikin fyri fult.
Vit upplivdu tað her á redaktiónini
í summar, at hesin sami týski »um
hvørvisfelagsskapurin«
ringdi
til
blaðstjóran og spurdi, um tað passaði,
at sandingar høvdu hildið eini grind
um náttina, og ikki dripið hana fyrr
enn morgunin eftir. Jú, tað passaði,
kundu vit vátta. So varð spurt, um tað
passaði, at hvalirnir vórðu bundnir
til bátarnar alla náttina? Tá fór blað
stjórin at flenna, og royndi at greiða
frá, at tað hevði verið ein ómøgulig
uppgáva...
Tað er á slíkum støði, tað gongur
fyri seg. Vit hava eisini fleiri ferðir -
mest sum til stuttleika speirikið týsk
arar og onglendingar við, at tá teirra
lond eru hildin uppat við at drepa fólk,
so kunnu tey koma aftur at diskutera
við okkum um grind. Tá verða tey fá
mælt, tí hetta kann ikki samanber
ast. Nei, tað kann ikki samanberast,
at onglendingar og týskarar drepa
fólk, meðan almennu Føroyar, sum
ikki hava dripið fólk síðani skælings
systkini vórðu avrættað á Krákusteini
í 1706 – við at drepa grind...
Danmark sendir eisini sína lands
menn í deyðan. Higartil eru eini 40
ungir danir sendir í deyðan í Afghan
istan, og gongst sum ætlað, so verða
eini 40 ungir danir afturat sendir í
deyðan har. Altso danska stjórnini
ætlar, at kríggið í Afghanistan skal
kosta umleið 80 ungum dønum lívið.
Jú, onkur mótmælir. Vit vildu sæð
ein umhvørvisfelagsskap ella manna
rættindafelagsskap, sum setti lond
sum Danmark, Týskland, Ongland og
onnur lond, sum drepa fólk, á svarta
lista. Tá manndrápið er steðgað, so
kunnu vit diskutera grindadrápið.
Ókey, tað er ikki rætt at arga við
Holocaust. Men tað so avgjørt rætt at
seta lond, sum ganga inn fyri fólka
drápi upp ímóti londum, sum tildømis
drepa grind og ikki hava dripið fólk í
yvir 300 ár!
Komið aftur, tá tykkara
lond ikki drepa fólk meira!
Telduposturin hjá Kára á
Rógvi,
løgtingsmanni
og
doktara í lóg, sigur okkum
nógv um føroyska kjakment
an.
Á Rás2 í gjár vildi Rigmor
Dam vera við, at slíkar argu
mentatiónir vísa, hvørja av
skeplaða mynd føroyingar
hava av okkum sjálvum og
okkara søgu. Hon vísti á, at
vit hava tað best og síggja
best okkara samleika, tá vit
hava onkran, sum er ímóti
okkum. Er tað ikki Danmark,
so er tað onkur annar, sum til
dømis onkur
umhvørv
isfelags
skapur.
– Vit
eru best,
vit duga
best, vit eru
klókari,
og vit
lesa
s ø g u r
um rask
ar skip
arar og um menn, sum tóku
land og um matar bøndur og
so víðari, segði hon.
Eirikur Lindenskov vísti
á, at vit eru faktiskt beinleið
is handikappað, tá tað kemur
til at argumentera og at lut
taka í einum sakligum kjaki.
– Fakliga eru vit heldur
ikki nóg búgvin. Fyri at siga
tað bart út, so hava vit ikki
nóg nógvan kunnleika, tí
føroyska samfelagið hevur
ikki prioriterað til dømis eitt
so gott skúlaverk, at einhvør
føroyingur klárar at skriva
eina A4 síðu á enskum ella
týskum máli, sum greiðir
evropearum frá um okkara
hugsan um grindadráp.
Vit hava stórar mentanar
ligar trupulleikar í so máta,
sum vit eiga at taka í nógv
størri álvara, enn at lesa um
gamlar garpar og hetjur og
fosturlandssangir. Hetta eiga
tey, sum ráða fyri borgum at
gera nakað við.
Vánaligu
Pisa-úrslitini
siga í veruleikanum nokso
nógv. Tí skulu vit prioritera
skúlaverkið nógv hægri og
geva skúlanum nógv betri
umstøður.
Vitan og lærdómur hava
so ómetaligan týdning fyri
okkara samleika og fyri at
yvirliva sum tjóð!
Veika kjakmentan
Fólkadráp ella grindadráp
Stóra søgan hjá Dimmalætt
ing hesa vikuna er, at blaðið
heldur, at vit gjalda listarfólki
alt ov nógvar pengar fyri
einki at gera.
Tað var annars tann ber
søgni javnaðartingmaðurin,
Gerhard Lognberg, sum var
úti við líggjanum og segði, at
starvslønir til listarfólk eiga
at verða avtiknar.
Dimmalætting heldur eft
ir øllum at døma, at tað líkist
ongum, at Jóanis Nielsen og
Carl
Johan
Jensen
kunnu
nassa sær almennar
milliónir fyri at hugna
sær – uttan at nøkur
krøv verða sett.
Spurningurin er so,
um
Dimmalætt
ing og Gerhard
Lognberg hava
rætt,
og um Løgtingið eigur at av
taka starvslønirnar, soleiðis
at listarfólkini mugu út at
»gera okkurt ordiligt arbeiði«,
ella um kanska blaðstjórarnir
á Dimmalætting og Gerhard
Lognberg ikki eru nóg ment
að til at skilja týdningin av at
nøra um mentanina.
Vit skulu ikki á hesum
stað skera ígjønum, men lata
spurningin standa opnan...
Dimma gjørdi ein Gerhard
Meira
um krakka
veldið
Thomas Arabo
kjak á síðu 24
Ágang
ur móti
fiskavirk
isskipan
Ingeborg vinther
kjak á síðu 17