fríggjadagur 18. februar 2011síða 6

nr. 21 · 18. februar 2011 6 VIKUSKIFTI bannað! Jóla frokostar halda vit altíð á mat stov um ella hotellum kring í býnum, og tá vit fingu heiðurin sum heimsins besta metro í fjør, skálaðu vit við alko holfríari sjampagnu, sigur Suni Skylv Reinert. Komin til arbeiðis fáa starvsfólkini eina stutta frágreiðing um, hvussu støð­ an er og so er annars bara at fara til verka. Hjá Suna merkir tað, at hann setir seg við borðið, har tíggju telduskíggjar eru. Her eygleiðir hann so, hvussu metrotokini skikka sær og flyta seg í mun til hvørt annað, umframt at hann eisini hevur eyguni við tí, sum fyriferst á støð unum. Hendir eitthvørt við tokunum, fer ein alarmur í gongd á skrivstovuni. Við øðr um orðum gerast Suni og teir beinan vegin varugir við tað, eisini hóast eyguni kanska eru á einum øðr­ um skermi. – Ofta kunnu vit staðfesta og loysa trupulleikan umvegis upptøkutólini og teldurnar. Eydnast tað ikki, senda vit fólk á staðið, greiðir Suni frá. Metrotokini í Keypmannahavn eru teldustýrd, so har er eingin førari. Steðgar eitt tok, so steðga øll á sama spori. Við øðrum orðum ber tað ikki til, at tvey tok renna saman. Hesum syrgir teldu skipanin fyri. Fjarstøðan millum tokini skal vera longri enn eitt vist. Er hon ikki tað, steðgar tokið og fer ikki víð ari fyrr enn fjarstøðan er komin í rætt lag aftur. Trygdin í hásæti Bæði toksporini og sjálv metrotokini, eru eisini ógvuliga følin. Liggur eitt­ hvørt á sporinum, so steðgar toki. Hetta kann vera ein avís, sum er fokin á sporið ella ein fuglur, sum pikkar í eitt pitsa stykki, onkur hevur tveitt á sporið. Tað kann tað tykjast høpisleyst, at tokið steðg ar fyri slíkum. Suni vísir tó á, at trygdin skal vera í lagi. – Har skal ikki vera nakar ivi. Eing­ in! Í slíkum førum er tað tó hent, at vit kunnu kanna málið við okkara upp­ tøkutólum og siga, at tokið skal koyra víðari. Henda skipanin tryggjar eisini, at tað er so at siga ógjørligt at leypa út fyri eitt tok, um onkur ynskir at gera av við seg, tí tað steðgar í somu løtu okk urt óregluligt er á sporunum, greiðir Suni frá. Tíbetur kemur tað næstan ikki fyri, at fólk leypa út fyri metrotok. Hinvegin hendir tað seg meiri enn so, at eitt tok steðgar av øðrum orsøkum. Eydnast tað ikki, at loysa trupulleikan beinanvegin, er upp gávan hjá Suna og teimum, at fáa hini tokini aftur í gongd. – Tokið, sum steðgaði, royna vit sjálv andi at fáa í gongd skjótast gjørligt. Men við hvørt tekur tað eitt sindur av tí, og tá hava vit so eisini eina uppgávu í at fáa rest ina av tokunum í gongd aftur. Tá gera vit tað, vit venda hinum tokum og syrgja fyri, at tey koyra millum enda­ støð ina og støðina, sum er áðrenn har hitt tokið stendur, sigur Suni. Herverk og bumbuhóttanir Tíverri eru eisini onnur ting enn fuglar og avísir, sum órógva arbeiðsdagin hjá Suna og starvsfeløgunum. Nógv her­ verk verður framt á metrotokini. Serliga grafitimálarar eru herviligir. – Hesir kunnu finna upp á at steðga tokini við neyðbremsunum umborð, og so mála tokið frá enda í annan, sam­ stundis sum teir vita av, at vit síggja teir við upp tøkutólunum. Tveir minuttir seinni er tokið ikki til at kenna aftur, og all ir eru horvnir, greiðir Suni frá. Tokini, sum verða málað ella rakt av øðr um herverki, verða tikin út skipan­ ini beinanvegin og eitt annað sett í staðin. Áðrenn tokin verða fingin í stand aftur, verða tey avmyndað. Tað vís ir seg nevniliga, at tað ofta eru somu fólk ini, sum gera herverk. – Tað er forargiligt við slíkum, men nøkur kunnu ikki bara sær. Tíbetur hendir tað seg viðhvørt, at onkur verður fang aður. Herfyri fekk ein grafitimálari eina bót á fleiri hundraðtúsund krónur, tí hans ara signatur var síggja á nógvum tokum, vit høvdu avmyndað, fortelur Suni, sum verður nakað álvarsamari á mál inum, tá hann skal greiða frá ein­ um øðrum, sum tíbetur ikki hendir ofta, men kortini er ein veruleiki, hann og hin ir á Metromiðstøðini á Amager mugu fyrihalda seg til. – Tað hendir seg, tíverri, viðhvørt, at bumbuhóttanir koma. Tá er tað løg­ reglan, sum hevur fingið frænir av onkr um og berir okkum boðini víðari. Oftast er tað hóttanir um at spreingja støð ina á Nørreport. Tíbetur er einki hent enn, men hóttanir sum hesar eru tí verri ein partur av arbeiði okkara og eis ini gerandisdegnum hjá nógvum danum, sigur Suni, sum ikki er einasti før oy ingurin, sum hevur við metroinar at gera. Fleri føroyingar Tvær føroyskar kvinnur arbeiða nevn­ iliga úti á støðunum við at hjápa og leið beina fólkum, umframt at tryggja, at fólk hava ferðaseðil. Og tá tað kemur til viðlíkahald av tokunum, er ein føroy­ ingur eisini at finna millum teirra, sum standa fyri hesum. Men hóast nakrir føroyingar sostatt eru við til at reka metroina í danska høv uðs staðnum, eru tað lítið í mun til talið av før oyingum, sum ferðast við metro ini dagliga. Um onkur teirra hev­ ur gjørt annað, á metrostøðunum ella tok unum, sigur søgan tó einki um. myndir: Rólant Waag Dam Fakta: Suni Skylv Reinert er 39 ára gamal og býr á Frederiksberg í Keypmannahavn. Hann er havnamaður um ein háls, men fluttið til Danmarkar fyri 18 árum síðani, har hann í høvuðsheitum hevur bú síðani. Suni hevur nomið sær skrivstovulæru og hevur virkað sum bókhaldari hjá donsku løgregluni, umframt at hann er kendur sum náttklubbaeigari – bæði í Føroyum og Danmark. – 0,0 alkohol í blóðinum er eitt krav. Tá vit fingu heiðurin sum heimsins besta metro í fjør, skálaðu vit við alko holfríari sjampagnu, sigur Suni Skylv Reinert Metrotokini í Keypmannahavn eru teldustýrd, so har er eingin førari. Steðgar eitt tok, so steðga øll á sama spori