mikudagur 23. mars 2011síða 21

21 Mikudagur 23. mars 2011 · Nr. 35 Sosialurin Oyggjablaðið dámdi mær beinanvegin bæði land­ ið og fólkið. – Tað var sera spennandi at síggja, hvussu onnur fólk livdu. Og Havnin hon var nógvar ferðir minni, enn hvat hon er í dag, og tí var tað nógv lættari at finna runt í býnum, greiðir Martha frá. Hon var heppin og fekk arbeiði, og næstu fýra árini arbeiddi tann ídna Martha, og kom tá eisini at kenna aðrar kvinnur úr Grøn­ landi sum arbeiddu her. Tað var kortini eitt sum so líðandi kom at merkja hana: Longsulin eftir heim­ landinum. Hetta nevndi hon somu­ leiðis fyri Dánjali. – So sigur hann við meg ein dagin: – Altso, Martha, góða. Um tær leingist aftur til Grønland, so haldi eg at tú skalt fara heim aftur, greiðir hon frá. – Men so legði hann aftrat: Kom aftur um tvey ár. Dugdi ikki føroyskt Martha fór so aftur til Atammik, men tá hon hevði verið har gekk veruleikin upp fyri henni: Satt at siga vóru bæði hon og heimbygdin broytt so mikið nógv, at hon ikki rættiliga treivst her. – Ja, eg dugdi faktist ikki at vera her, sigur hon álvarsom. Í Nuuk vóru øðrvísi umstøður, og her fekk hon aftur arbeiði tey næstu tvey árini. Henda tíðin gekk skjótt, her hon millum annað arbeiddi á flakavirki og á eini mat­ stovu, meðan hon visti, at Dánjal sigldi úti í verðini. Tey bæði royndu samstundis at halda sambandið viðlíka, men tað var sjálvandi ikki so lætt fyri 50­60 árum síðani. So mikið glaðari gjørdist hon, tá hon ein dagin fekk eina hjartaliga uppringing frá Dánjal: – Martha, eg komi til Grøn­ lands eftir tær. Og so fara vit aftur til Føroyar. – Eg kom so til Føroyar, men segði so við Dánjal: Jamen, eg dugi ikki føroyskt og illa danskt. Hvat skal eg kunna gera, um eg ikki dugi málið? – Eg veit ikki rættiliga, men stutt eftir ringdi ein sum vit kendu, og segði seg hava brúk fyri míni hjálp í matstovuni hjá Magnusi Bærentsen, – tað er har sum Keypsamtøkan í bý num er í dag. Mátti velja Tað lá væl fyri hjá teirri arbeiðssomu Marthu at arbeiða og finna sær arbeiði. Tí áðrenn hon visti av, hevði hon eisini fingið arbeiði í mat stovuni Perluni: Her arbeiddi hon um dagin, með an hon um kvøldið arbeiddi á Bacalao, har teir turkaðu fisk. – Mær dámdi sera væl at arbeiða í fiski, og uppá eitt tíðspunkt mátti eg velja annað teirra. Eg kundi ikki arbeiða longur á báðum støðum samstundis. Eg valdi Bacalao, tí vit tjentu so væl, ikki minst tí at vit arbeiddu nógv yvir, um kvøldið og um náttina. – Seinni byrjaði eg at kílaskera, og frá 1. juni 1966 fekk eg fast á Bacalao. Martha var hepnari enn sum so, tí seinni vóru eisini boð eftir Dánjali, sum gjørdist formaður í saltfiskahúsinum. – Tað var nokkso skeg, tí vit vórðu eisini gift tá – og tá eg hevði arbeitt á virkinum í 25 ár, hildu vit bæði silvurbrúdleyp og 25 ára starvs dag mín ísenn. – Tað stuttliga var eisini, at tá bleiv flaggað á Bacalao. snorri@sosialurin.fo ARBEIÐSSEMI Martha Larsen hevur altíð verið í sving – bæði til verkligt arbeiði og tá tað snúði seg um handaligt arbeiði. – Eg dugi ikki at sita niðri og einki gera, sigur 72 ára gamla kvinnan, sum hevur búð meginpartin av lívi sínum í Føroyum. Í bakgrundini sæst maðurin, tann 79 ára gamli Dánjal Larsen