hósdagur 22. desember 1927síða 1

FRÆLSI Nr. 32. JOLARØDA av J. DAHL. Jólini eru ljósins hátíð, jólini Tað ljóðar kannska undarligt at tala um eru friðar fest. — ljós og ljósins hátíð nú, meðan dagarnir eru stuttir og dimmir og náttin so long og myrk, og sólin so sjaldan kemur til sýnis; men alíkavæl er tað nú ein ljós- fara ins hátíð; vit vita, at nú dagarnir aftur at dragna og ljósna, sólin hækkar og ljósið vinnur valdið, meðan myrkrið má dvína. Vit vita, at forfedrar okkara her uppi í norði, meðan Få teir enn vóru heidnir menn, á hesi tíð hildu størstu hátíð teirra, og tað var ein ljósins hátíð á miðum vetri, tí tá ið teir av ovarstu — fjallatindum kundu merkja, at sólin tók aftur at hækka, so hildu teir eina gleði- hátíð fyri teirri komandi ljósu tíð, fyri teirri sigrandi sól og tí komandi summari. Av rættum er tí tann kristna hátíðin jólini, tann størsta og besta hátíð, sum menniskjan eigir, av rættum er hon løgd til hesa tíð, til minnis um hin ævinliga ljóskongin av sum tendradi himli, lívsljós í mannasálum, til minnis um hann, id talað hevur orðini: >Ég eri heimsins ljós, hann, ið fylg- ist við mær, skal ikki ganga í myrkri, men hava livsins ljós.< friðar fest. Jólini eru eisini Vit síggja tað, hvussu tað er sum tað stravna, friðleysa, harða, ødismikla og villa mannalfvid líkasum saktnar og stilnar og verður meiri friðsamt um jólini; tað er sum fellur friður og hvíld og samljóð yvir oll lívsins við- urskifti; tað er súm heyur menniskjan ein umvara og eina at nå um kenslu jólini kann tað tó ikki bera til, um, kann tað ikki vera hóskandi og søm- uligt at klandrast og deila, at vera hørd og kensluleys og ein- ans hugsa um sjálvan seg og ikki leggja lag í hini; nú vil ein tó bera eitt sindur umsorgan fyri hinum og gera teimum nakað gott. Eina stutta stund spretta soleiðis teir bestu lívs- spfrar fram í mannahjartanum, teir sum ofta verða køvdir av verðsligum sliti og sjålvgjørdum Sorgum, Men eitt slíkt friðar lag yvir menniskjuni, antin tey so eru kristin ella ikki, er ein frukt av tí stóra gleðifulla jólaboði: Friður á jørdt« Tí halda vit á jólum eina friðarfest til minnis um hann, sum heilsaði læru- sveinum sínum við orðunum: friður verði við tykkum, og sum segði við teir: »frid lati eg eftir hjá tykkum, frið gevi eg tykkum, eg gevi tykkum íkki soleiðis verðin sum gevur,« -FØROYA- SOCIAL DEMOKRAT BRODURSKAPUR JAVNADUR PRT IT SEE Rn | Hósdag hin 22. decembir 1927. avslåttur i prísinum. ve i Við sjóarmálan við oyrasund. a re (— A ni A NA ENN Eg líti út á oyrasund, nú nærkast jól hátíðarstund um ein bert kundi trinið inn um gátt í tí heimi, ein fyrr hevur átt. Oh, lítla smátta, tú mítt heim: fremst mær í huga er av teim sum enn eg havi gist á mínu ferð, í tí marglittu, baldrutu verð. Um bert eg kundi komið inn á gátt, har heima, jolasálmar ljóma hátt, har mími systkin stákast nátt og dag: Jóladag skulu oll verða glað. Friðarfest til ið tók allan ófrið, alla sorg og > allan sålarvanda burt, og førdi frid og frælsi vid sær, hvar hann kom; hann, sum enn kann | id talaði við mátt veita hverjum einasta manna- | allir vísmenn máttu hjarta, sum er sjúkt, sorgar- | gjørdi væl og hjálpti, bundið og syndartyngt, frið og | fótur steig; aldri sæla hvíld. Vit eiga at vera takk- | víst slíkan friðarboð- heimin, | og a som fyri at hesin skapur er komin til fríum vilja elur til at oll broður, eru hvar so mangt er, sum strid, — at orðini um, kundi bjarga teim; menniskjur eru kunngjørd á jørd, hvar ósemja og øvund so ofta øsa upp mann móti manni og fólk móti fólki. | og ollum Tað ofta haft á tann stóri maður hevur livað tá ímilium manna | hann, ið talað verður máli, at tann og og tå, og hevur gjørt so og so nógv fyri mannaheimin og flytt | hevur nakar givið menniskjans hann fram eftir og lyft hann | lívi slíkt ómetuligt virði og sett upp eftir; og tað er beint, og tað eiga vit at vera takksom | talaði orðini: »hvat Men gloyma, men altíð og serliga nú fyri. latum okkum aldri tað heilu verð, men um jólini minnast, at eina ferð við sål sinil« hevur livad ein maður, Jesus Alt umfatar hann Kristus; og fyri honum má allur | eyga og kærleika mannastórleiki og allur manna- vísdómur og oll stórmenni dvína tí aldri, so leingi heimurin hev- ur staðið, hevur nakar talað og virkað soleiðis sum hann, hann, og megi, so havur kærleika iskjur sum hann, ið sjålvbodin | orð hans gav seg I deyða fyri teim, til tess at hann aldri nakar sýnt slíka virðing og slíkt umfatandi skil og slíkt samlyndi fyri ollum menniskjaligum lívi lívsviðurskiflum sum hevur strevast og tyngd eru, veita tykkum hvild;« tí slíkt høgt mål sum gagnar tað einum menniskja, um tað vann målti bota við sínum sínum, líka frá teirri lítlu jarðablómu til tað allardjúpasta og innsta í mans- < a NIDRKS KS O, eg sum fór til fremmand lond, mær leingist nú til heimastrond at halda jól ímillum mini har tey nú samlast, nú jól eru nær; sum flytufuglur eri eg, má aftur halda fram á veg til onnur fólk og burt til onnur lond, so er lagnan, eg má, men tó bond duld draga meg í huga til tað heim, har eg sum piltur spældi mær við gleim — Eg sendi ynskir heim — nú setur sól — : Guds friður og gleðilig jól! Hin fjarskotni. A TARO AAA TUNNU AAA AA AAA AO minnis um hann, | og falla á knæ til jarðar niður; | ins sál; og orð síni fram á slíkan hátt, at oll menn- bæði tey, íð roknast fyri stór og tey, iskjur, mann: lagna, og hvar hans nakar til menn- eldast ikki ið bundin eru av annans (liva so Ættarlið hevur | og stund. hava tey orðini: »komid higar til mín oll tit, id | og huga upp eftir, undir lívsins | og eg vil 8 5 tungu byrðum. Orð og aldri | andi og lív. hann, ið tíðindi, glaðari boð jólanátt, Kostar kr. 1,50 fjórðingsárið verður bilagt á posthúsinum, brævsavnarstødum og skrivstovuni. Telf. 143. hann millum | sum smá eru og ongan góðan hava, í orðum hans kunna finna hjálp og troyst fyri sálum teirra; og orð hans kunna finna hjálp og troyst fyri sálum teirra; og slítast ikki upp, sum annars mannaorð, stað eftir ljóðað, og mannfjøld eftir mannfjøld hevur í teimum | funnið sálarbót og hevur í teim- um fingið megi til at lyfta eygur hans eru Mong góð tíðindi og mong gleðiboð hava ljóðað | yvir mannaheimin á longu lívs- leið hans, men aldri hava betri sælari orð ljóðað yvir jørd enn hina tá ið varð sungið: Friður á jørd, tí tykkum er í dag ein frelsari foddur!c Vit, sum trúgva á Jesus sum Guds son og frelsara vára, vit halda av sonnum gleðihátíð um | tíma | skamma | ættarlið | | + Porto. Blaðið Í. árg. jólini, og vit syngja við frødi takkarsálmar fyri náði og kær- leika og miskunn hans, tí hann adlað hann hevur givið tí virði, vak- hevur menniskjalívið, urleika, innihald og mál; hann hevur fevnt øllum í sínum fjálg- andi kærleiksfavni, hann hevur givið okkum at liva við hopi, hann hevur brotið allar oyðandi kreftir, og víst leið út úr myrkrinum og spillandi okkum út í ljósið, úr deyða til lívs og frá jørð til himnaríkis, tí hann doyði fyri okkum og stóð upp frá deyðum fyri okkum honum Men øll tey, sum í einans síggja eitt 58 mugu tó av sonnum viðganga, menniskja, at slíkur maður sum hann aldrig hevur stigið á fold; og vilja tey fylgja teim ráðum, sum Jesus sjálvur hevur givið ollum, nevn- iliga í egnum persónligum lívi at royna læru hans, um hon orkar at bera eitt menniskjaliv trygt og sikkurt og veita lukku og frið, tá ið hann segði: »um eftir mínum nakar vil gera orðum, hann skal kenna, um lærdómurin er av gudi, ella um eg tali av mínum egna,< so skulu tey eisini sanna, at her er meir enn eitt menniskja, sjálvt tað allarstorsta og allarbesta, at her er meir enn ein lærari og profetur, og tey skulu læra at leita til hans sum frelsara og loysara teirra frá synd og neyð og kenna hann sum tann ein- asta, ið hjálpa kann, einasta til- hald og álit, tå id ell onnur og alt annað sviktar og víkur. — Gævi so, at vit av sonnum mega fáa eini gleðilig jól, so at vit kenna, at tað er fyri okkum sjálvum, at Jesus hevur borið tey sælu orð út yvir jørd, at vit menniskjur eiga ein algóðan, miskunsaman, altvaldandi faðir í himli, sum ber umsorgan og kærleika til alt, sum rørir seg á foldum; so at vit sanna, at tað er fyri skyld okkara, at Jesus varð maður og gav seg í deyða fyri einans at bjarga okkum frá sálarneyð og tungum syndartrega; — so at vit merkja, at tað var fyri okkum sjálvum, hann tendraði sítt bjarta jóla- ljós, til tess at vit ikki liva í myrkri; skulu og so at vit kenna, at tað er til okkara, hann hevur talað orðini: veg eri veg- urin, sannleikin og lívið, eingin kemur til faðirsins utan við mær,“ so vit hava hann til ein- og einasta leidbeinara asta vin og gjøgnum livsins mongu og tungu gøtur; men so skulu vit eisini uppliva tað, at tað glampar ljós yvir lættir alla tyngd og rekur alla myrka lívsveginum, sum sorg burt, og at tað manna- hjarta, sum heilt gevur seg upp í hendur hans og eigir innarstu rl %