týsdagur 12. februar 1929síða 4

AFP FO ES pre —T hl UNNIN " ne i === Lýsingar —- SOLOMOTOREN Prisfald fra Januar 1929. — 6 HK. Motorer indbygget te kan leveres med Kædestart (Rearstart) indbygget mellem Motor og Bakslag. med —— NB! NYHED! NB! 39 Alle 4-takst Motorer forsynes med den nye svenske „Nife“-forgasser (konstrueret af Svenska Ackumulator Aktiebolag, Jungner). Denne Forgasser er forsynet med særligt Startmundstykke, hvorved Starten yderligere let- tes. I Tomgang kan Motoren faas meget længere ned i Omdrejningstal end med nogen anden Forgasser. For at faa denne Forgasser udbredt leveres den foreløbig uden noget Tillæg i Prisen. CARL J. BECH AAA W Sl 2 SS F: se si. Al i: 3 Í Í F; Bol E3 Høvindar og utgevarar, felog, Hava tit okkurt, ið tit vilja prenta, hvert tað so eru brævørk, navnamerkir, reikn- ingar, bøkur ella blød, størri ella smærri skriftir á føroyskum ella donskum máli, eiga til at fregnast eftir okkara prísum. Tað vil loysa seg afturat tí at tit fáa slík arbeiðir bæði væl gjørd og skjótt avgreidd. Annaðkvert skrivi ella ringið til pre ntsmidju »Føroya Social- Demokrat við Tinghús- vegin, Tórshavn, Telefon 143. einstakur maður ella kvinna. Ég SE 23 i K i He Alle bør bruge: „Rita“ Sæbespaaner. | Skrubbifon „R. A.“ „Tjaldur“ Sæben. „OKKARA“ Toiletsæber. De bedste. De drøjeste. | ÉT ll) mi SANNA iv 2 Tr A EÐKKOLVÍSHÆFKGA Et Parti svært, ubleget realiseres mindst 20 m. samme Kvalitet 125 cm. bred 96 Øre pr. stor 225 Øre, 100 Øre, svært ubl. Flonel 70 cm. bred 65 Øre pr. m i lille og middel Størrelse, HVORFOR IKKE bruge den udmærkede færøske Margarine. Ved at have de fleste Samlermærker derfra tjener De 1000 Kroner. AIS. THORSHAVNS MÆLKEFORSYNING á MARGARINEFABRIN 2 48 øre . Ubl. Skjorter 200 Øre svære uldne Herresokker . Viskestykker 36 Øre. Vaffelhaandklæder 48 Øre, kulørte Lommetorklæder. (5 x 45 cm. 325 Øre pr. Dus. Fuld Tilfredshed eller Pengene tilbage. Forlang illustreret Katalog. SÆKKELAGERET, Sct. Annæ Plads 10. København K. Allir id vilja hava ålitandi og hald- góð amboð til husa-, vega- bygging“ og veltingarar- beiði, verið ansnir og gerið einki keypslag fyrrenn tit hava fregnast eftir prísum mínum. Tey amboð eg selji hava staðið sína roynd her á landi, og kunna sigast at vera uttan brek. Tað hevur tikið mær áralanga leitan at finna framat teimum stakgóðu verk- smiðjum, sum eg nú óræddur tori at geva mína bestu vottan fyri. Eingin vil iðra seg um keypið av amboðum sínum, tá tey eru keypt hjá Tlf, 22. Tilgr. N y bess. Nyholm Debess, Torshavn. Galvaniseraðar tak- og húsaklædningsplátur keypast bíligast frá Telefon GÍ. Poul Hansens lleilsolu, Telegramadresse VERITAS. Tórshavn. Overalls Kr. 5,50, Benklæ- der 4,50, Jakker 4,75, Bluser 4,25, Overalls 8—10 Aar 3,60, Overalls 12—14 4,00, Ben- klæder (Vadmel) 13,00, Ben- klæder for Sømænd 18,00, Benklæder (Cheviot) 16,00, Arbejds-Skjorter fra 4 5 Kr, Huer (Caps) 180 3,40 Kr. Stort Udvalg i Strømper og Sokke for Damer, Herrer og Børn, bedste Kvalitet, Pris fra 1,35 til 3,50 Kr. Cigaretter, Cigarer, Tobak, Snus, billigste Dayspris. „Arnisan's“ Toilet- Artikler. Chocolade m. m. m. Renvasket Uld og Klude ta- ges i Bytte (strikkede færøske Klude). Udenbys Ordrer ekspederes omgaaende. J. P. Vang, Tlf. 58. Tveraa. Tf. 58. SKANDINAVIEN AL AMERIKA LINIE Eneste direkte Ruter fra København til Amerika og Kanada. Regelmæssig Afgang fra Kø- benhavn og Oslo flere Gange om Maaneden. Ingen Pasvisering til Kanada. Alle Oplysninger om Forhol- dene, Rejsen, hvorledes Ny- ankommende hjælpes til Arbejde etc. faas ved at skrive efter vore illustrerede Haandbøger, der gratis sendes overalt. Ved Ankomsten til Halifax og Winnipeg vil Liniens egne Re- præsentanter være til Stede for at modtage Passagererne og være dem behjælpelige. Skriv til Agenten: H. C. Miller, Thorshavn, eller Passager-Afdelingen, Kongens Nytorv 8, København K. — Skrubbifon ,,R. A.“ renser alt. Givið út av socialdemokratiskum felogum. Blaðstyrari: M. S. Viðstein. Prentsmiðja »Føroya Social-Demokrat«s, Tórshavn. til Íslands, tå eg var varðug við tað »rætta« numm- i so bangin fyri tær. arið. Men har ímillum var einki. Eitt av skipunum tyktist at likj- ast, og eftir seglunum at døma kundi tað væl vera tað, men nummarið segði frá, at so var ikki. Tí var hon so brá at koma frá húsum ímorgum, táið hon hevði lagt til merkis, at hog- frá vár til heystarstund, ættin ikki reiðuliga var givin enn sjálvt um hon nú. var eg við teim bestu vónum , J< nakað pr Men, er lotid aftanå, vid tær vil halda fund hvussu lítið tað enn er, so ber á hesi heystarstund. tað altíð frameftir — og heim- eftir. Hon sat og stærdi. Skipini nærkaðust og komu nærri og nærri landi, men ikki helt hon seg kenna »sitt« skip. So settist Eirika við hond undir kinn og hugsaði um alt, ið henni hevði borist fyri, og hvussu alt skuldi verða, túið hann, Brandur, hennara Brand- ur, kom heim aftur undan Is landi. Hann hevði nú verið til sjós í 7 ár, so tey áttu at kunna giftst, táið hann kom aftur. Og hon sang við darrandi rødd: Men sjómenn eru allir jú stæddir eins og tú, og ei ert tú ein trællur, um vit ei egið búð enn fingið hava nú. Og ferðast tú á sjónum Nú kemur tú jú aftur septembir úti er mín allarbesti skattur, tú gleði við tær ber, tá aftur tú ert her. Um dagarnir nú styttast og seinkast nú nógv fyrr, um kvøldini so hittast vit innan heimadyr og sita har so kvirr. Vit teska og vit tala um våra eydnutíð, og eydnusólin dala ei skal, men lýsa blíð og bjørt um alla tíð. Tá koma glaðir dagar, táið tú heima ert, eg sjálv eri til steðar, Tú sum í vár meg fevndi, táið tú fórst frá mær, og skipið við tær stevndi ið hvat ið tu so gert og fylgi har tú fert. Eirika reistist. Hon hevði sitið sum burtur í oðrum heimi, | bert hugsa og hugsa, men nú hugdi hon aftur vestur í hav. Skipini vóru nú so nær, at hon væl kundi skilja nummarið á summum. Og hon hugdi. Knapp- liga kom eitt skip við motori skúmandi norður við landinum, og hon kendi tað við tað sama: »hennara« skip. Meðan hevði sítið hond undir hetta skipið, ið gekk við motori, komið so langt eystur, at tað var aflur undir, har eyga við lað, tá hon reistisl. Men hetta var hennara skip, tað var einki at ivast í. Eiríka fór til gongu og hon gekk tað dýrasta hon var ment, Hon mátti í neytini áður enn hon fór til hús. Skjótt sat hon undir »reydu«, ið stóð so still meðan hon mjólkaði, hóast hon ikki hevdi lagt haflid um. Kvíguna, ið var meiri sprakin, var hon noydd at hefta, og var hon skjótt liðug at mjólka. So skinnið aftur á bidini, upp um herðarnar við teimum og so til gongu í skund. Leiðin gekk beint oman mót tað var Eiríka kinn, var so hon ikki strondini. Hon vildi koma skipi- num so nær sum møguligt. Tað eydnaðist at vera niðri við sjógv- in beint sum skipið streyk fram við, har hon var oman- komin. Nú veitraði ein, fyrst við húgvuni, so við hálsatur- klæðinum, og tað var einki um at meta, tað mátti vera hann. Hon vildi svara aftur, men var so heft av dyllum, at hon ikki helt loysa seg at taka turru- klæðið av, og grýtti tí stokkar- nar frá sær og veitraði við bådum ormunum. Hon reiggj- aði armarnar upp og niður og hann svaraði aftur. Men nú fóru allir ið vóru á dekkinum at veitra, og so góðust tey bædi tey vildu vera einsamøll um tað, teirra var ímillum, eisini at heilsa. Lott um hjartað og glað í huga fór Eiríka til gongu eftir sjóarrásini, og heimeftir. Ofta heyði hon skundað sær, men aldri sum nú, og tað hevði sin- ar grundir. Brandur var komin aftur undan Íslandi, og hon var tann fyrsta, ið vitsti av lí og tey hovdu heilsast. Og so var hon farin av húsum so skundisliga í morgun, kanska nóg illa svara fólki aftur. Allar neytakonurnar vóru væl langt síðani aftur- og tær høvdu ikki sæd at ivast í, komin á fólk — og kanska tey fóru at leita eftir henni, so hon mátti skunda sær. komnar, hana. Tað var einki at ótti var — Og hon royndi tað besta hon orkaði. Táið hon kom til bogarðarnar, sá hon hvussu fólkið stóð stúgvað í túninum, og oll hugdu niðan- eftir móti henni. Nú gjørdist hon heilt hjartkipt eina lotu. So tók hon ferð aflur á seg, og tað var eins og heilsan frá Brandi gav henni nýtt mót, og líka legði hon í hval fólk hildu um, at hon hevði verið so leingi burtur: Brandur var aftur- komin, og tað var tað besta, ið vera kundi. Eirika kom fúkandi sum eitt, harðveður beint fgjøgnum mann- amúgvuna. Fólk spurdu; men hon onti ikki aftur. Hon leyp inn um dyrnar, slongdi dyllurnar á borðið og tveitti seg, deyðagivin av ov- gongd, niður á grúgvubeinkin í tí hon næstan rópti av frødi: Brandur er afturkomin! Kárakkur. III