týsdagur 23. desember 1930síða 1

| | * Á FRÆLSI -FØROYA- SOCIAL DEMOKRAT Lýsingaprísur fyri petitreglu: 30 oyr. á forsíðuni, oyr. á 3. og 4. SÍðU. Við størri lýsingum fæst JAVNAÐUR <00111TCOLNROT 23 MANN 23 I 23 KNR Tandlæge BREND 8 Telf. 114. = F træffes 11-—5. ÞRI JAUNNERN €3 TINDA El w ynskir øllum lesarum sínum Ýr x eini gleðilig jól og gott og K X eydnuríkt nyttår ! X á 3 Toni Ofir ir FTUR HAVA VIT JOL. Aftur ljóða jólaklokk- urnar, sum so mangan áður. Aftur berast friðarboðini á yms- um málum um allan heim, friðarboðini, ið fyrstu ferð ljóð- fold 2000 úrum síðani. aðu á fyri nærum Ung og gomul, víða hvar um heimin, halda jól, til áminn- ingar um friðarboðarin mikla, og friðarboðini ljóða í teim størstu hollum og í teim minstu smáltum. Jólini eru håtfO hátíð- árinnar. Jólaboðini hava eisini nú í / mong ár verið borin út ímillum manna herheima í Føroyum. Eisini Forovyingar kenna seg drignan av hálíð hátíðarinnar. Við friðarboðunum ljóðaðu eis- ini gledisbodini: >Gleði tykkum! Gleðisboðið borið út millum fólkið, longu í advent- verður uni. Men í Førovuam hevur lagnan mangan skákast soleiðis, at adventsdagar ikki hava verið gledisdagar áleina. Adventsdagar hava eisini verið sorgardagar, daprari enn mong heim tola. Eisini henda adventan, ið nú er at enda, hevði sínar sorgar- dagar. Menn slóknaðu í havsins kulda føvningi í stríðnum fyri heimið. Í teim heimum, ið mistu sínar kæru beint í adventstíðini ti á tí misskunnarleysa havið, har verður tað sorgin, ið tekur håsætissessin um jólini. Gleðilig joll« verður sungið og sagt. ljós brennur, so vil sorgin tid Men so leingi lívsins til aðra vitja menniskjuni, sjálvt í adventuni, sjålvt upp undir jól. BRÓÐURSKAPUR og skrivstovuni. „Barnahjartað allarmest gleðir seg til jólafest.“ FAÐIR OG SONUR LEYSLIGA OG STYTT SØGA EFTIR J. F.-R. Tað var tidliga um várið. Allastaðni úti á bonum fólk, id fekkst við at fáa eplini í jorðina. Gomul fólk og små- born, kvinnur og menn, oll vóru komin í arbeiði fyri at fáa eplini frá hondum. Abbin setti eplini niður í foyruna, meðan konan sást varðisliga rætti honum hvort dýrabara = setepli. Teir ungu høvdu latið seg úr kotið og troyggju og skumpaðu upp ax fullum huga. Faðir og sonur vóru lidnir við eina slóra veltu og høvdu nú sett seg niður á vøllin, líka- sum at hvíla seg eitt sindur. Faðirin slyðjaði seg fram á albogan og leit har sólin speglaði sær, og niðan móti „svarta henda várdag sýndist sum ein yvir tjørnina, hamri«, har áin hvít strika, ið rist var í hin svarta hamarin. Faðirin breyt tøgnina. Hann vendi sær mólti soninum og ———— spurdi heldur hardliga: >Hvar var tú í nått?« Sonurin svaraði ikki, men tveiv eflir einum græsstrá, sum hann stakk inn ímillum tenninar. Tú skal vita, at eg ikki vil tad,« segði faðirin heldur býsk- liga. Togn var nú aflur eina lotu. Men so lågmæltur: segði sonurin heldur »Hon er ógviliga dugnalig,« >Ég veil lað,< svaraði faðirin, eisini at hon er vokur og lig, men eg vil tað íkki.c So tagdi sonurin. góðs Táið leið út á summarið kom vælan. Tað regnaði og regnaði, so einki gjørdist ultandura í langa tíð. So ein morgun sleit hann í. »Tad er best, at tå fær onkran vid tær og fer inn á »Valnsendn« at beina fyri tí neydars torvi- num, sum nakað dugur!< segði faðirin við sonin. »Henda vætan man lava forkomið tí mesta av okkara vetrarbrenni.c »Torvid er komið undir tak,« svaraði sonurin. >Torvhúsið við »Vatnsenda« stendur fullt.« »Nær tað? spurdi faðirin heldur illskin. hevur tú gjørt >Táið tygum vóru fyri eystan teir trýggjar dagarnar,« >Regnaði tað ikki tá?“ >Jú! men ikki so illa. Eg helt tað áðrenn samregnið forkom fí.“ tad vera betur at fáa inn, >Tað hevði eingin bíðið teg,« segði faðirin og rymdi. So var tað summarid brált at enda, og hoyggið var borið inn. Tað, sum ikki slapp í hovggj- húsið, var sett í des í hoy- garðinum. Nakrar dagar aftaná, fláið hoyggið var nakað niðursokkið, var farið at tingast um, hvussu nógv fóður tað mundi vera, Kostar kr. 1,50 fjórðingsárið verður bilagt á posthusinum, brævsavnarstødum Telf, Porto. Blaðið 4. árg. 143. fødast vet- hvussu nógv skuldi urin yvir o. s. fr. Faðirin hugsaði í tveir dagar um hella. So ein dagin fell av- gerðin inni í roykstovuni: 8 kýr og 2 kvígur, umframt heima- lambið, var avgerð faðirsins, tað væl inni, so tað skal foðast kundi fáast fekst undir tonnina til páskir. Tað var nógv fólk í rovkstov- uni, táið henda avgerðin fell. Tað dalt at endunum soninum úl av munninum vlað er on nogv.« Faðirin gjørdist bæði bylsin og heitur, men smílkaðist so kortini og segði: »Hvat sigur lú, sonur min? Sonurin reisli seg og byrjaði at greiða faðrinum frá, al hoyg- gid ikki vildi rokka til so nóg ikki lag >Leggið í al hava heimalambið inni, so er tað hoyggið sparl,< endaði hann sína frágreiðu. Eitt heimalamb! hvønn mun ger tað? Nei! tað skal foðast inni í vetur. Tú kann seta tað oman í húsið niðri á >langan um“ Tað má lívgast væl, so móðir tín kann laluð okkum fáa ferskt á páskum, vit skulu ikki hålvsvølta um hátíðina.“ Do varð ikki meira talað um hesa avgerð faðirsins. Nakrar dagar kvoldið aftanå, seint á sonurin seg Ul 5 snykti um bøgardarnar vid heimalamb- å nakkanum. inum Her lovsti lað síð- hann tað niður og rak sevoin, Hetta ani nidan ímillum tann ið hann hevði í røkt. måtti eingin vita. Hvønn dag, ið hann gav nevt- unum, bar hann nakað a hovggi oman húsið á tanga- num — til heimalumbið. So leið velurin, og komið var út um jól, og tað var hávetur. Faðir og sonur fóru so ein dagin burlur í haga. Tað var froslveður, og hann lotadi a ”» landnordingi og av og å kavadi tad eitt ad at fáa seyðin til sindur. ráddi um stødis, tí tey svørtu skýggini, ið róku í loft- inum, frá stórkava. leir ringast slætta, har skjól var mundi siga róku so lann seyðin, ið oman á ein fyri land- stóð fyri, norðinginum. Hann frysti alt meira, so at snjóflykrurnar meira og gjørdist til gler, so hvort tær bóru við jørðina. Tað var tí lítil vón um, at seyðurin kundi fáa nakað at eta her, lí hann var ikki av. menlur nt skava ísin oman »Eg verid her i nålt og ruddi burtur fyri teim kryatårum,« segði sonurin. ísin neyðars Faðirin stydjadi seg fram á móti soninum. So »Nei, tú stavin, bindi segði hann: kemur heim.“ A heimleiðini millum faðir og son. lítið tosað Var Táið oll vóru legst og sovnaði, smoygdi sonurin sær spækuliga út um dyrnar, og hundurin elli hann. Hann fór niðan til seyðin, ið ríkin var til slødis, at bjarga honum, lí tað frysti sum bein. Meðan landnorðingurin Ýldi, so lað brakaði í húsunum, har fólkini lógu og svóu, gekk son- urin alla náttina og traðkaði ísin