fríggjadagur 23. desember 1932síða 1

FRÆLSI -FØROYA- JAVNADUR CIAL DEMOKRAT BRODURSKAPUR 20 ovr. á á. OR | Lysingaprisur fyri petitreglu: 30 ovr. á 1 á i. síðu. avsláttur í prísinum. forsíðuni, Við stórri lysingum fæst | Friggjaday hin 23. decembir 1932. Kostar kr. 1,50 fjóðringsárið og SKYIVSLOVYUNI verður bilagt á posthúsinum, bræn savnarstødum Telf Porto. Blaðið 143 6. árg. Foroya Social-Demokrat ynskir øllum lesarum sínum eini gleðilig jól. Jolabilæti. Tað hevði kavað allan dagin; duttu flykrurnar niður kavalungu luft. Tó, tað tað kavaði av bygdin tungar úr tí hevði verið stilt, møkum. Still lá tælt undir leim høgu fjøllunum Niðri undir bakkanum, líka omanfyri har, ! oman móti sjónum. OU n» sandin, stóðu neystini við bål- unum heilt inndrignum, lí tað kavaði, og so visli eingin nær ódn kundi bresta á, veðrið sá so ut, [20 var jólaaflan. Menn høvdu verið á heiði, einki annað gjord- ísl, og lað ráddi um at hava væl av torvi heima, nú inn undir hoglíðina. Hvussu skuldi verið vorðið, um eldkall kom at verða á hesi stóru høg- líð at siga lá ein átti nóg mikið al brenna. Nú var farið at skyma, og vid og við sást ljós al skiggja út úr teim nógvu húsum, sum stóðu við lekjuni tungari av nylagstum kava, hvílum, glitrandi i glam- uni månanum, ið nú var komin fram. Tað var hildið upp nú tað tynti í luft- fra og ina, lýsti månin út yvir bygdina, oll húsini og kirkjuna tekju ið móti al kava, yvir tey smáu við kavahvílari lítla lingur sínum klokkulorni, DO - sum ein peikaði himli. Vant var her í bygdini at fara í kirkju jólaaflan, og í presla- hinum unga garðinum, hjá prestinum, stóð jólatræið mill á solvinum í lí betru stovuni. Tey áttu eingi børn at gleða enn men hvussu skuldi al stýa eini donsk hjún hugsa sær al halda jólaaflan, um einkið træið Tað jú sið- | og eisini her í Varð lendrað Var urin heimanifrå, (í lítlu bygdini, uppi á hesum | úti í tí stóra måu ovggjum havi, málti sidurin fylgjasl Men fyrr uttan jólaltræ. ikki lað enn prestur kom aftur úr kirkju, Vingi jól skuldi tendrasl, og nálturðin var etin. Tá skuldu ley bæði, báðar arbeiðskonur- nar og húskallurin inn og halda hoglíð, hesa somu høgtid, sum ongantíð verður gomul og kann falla burtur, høgtidina fyri hon- um sum kom at bera tey boð til mannaheimin, sum enn ikki eru vorðin fylød, boðini um frið á jørd og kærleikan, hini | einastu gudsboð, til menniskjans born. HåtiOsfult ljóðaði kirkju- | klokkan hetta stilla jólaaflans- | kvold út yvir bygdina, og út leim ymsu húsum fóru fólk so við og við til gongu út í kirkju. lítla kirkjurúminum gomlu Inni Í ff ljóðaðu leir sålmarnir, leir verða, um, hvussu gamlir ultíð eru nýggir at hoyra, og | ongantíð á árinum ljóðar sálma- | songurin so hjarlaliga innarligur sum á jólum. Og lunn stutta rødan varð borin av tí somu innarligu trúnni uppá hann, sum hevur givið so mangari sál frið, í neyð og í deyðans stund, ollum leimum sum einfalt hildu seg lil orð hans: >Komið til mín, oll tit sum slíta og hava tað lrupult, og í mínum føvn- ingi er friður at finna.c Tað var sum hesi boð, jóla- boðini um barnið í fátæka her berginum í Bethlehem, har suð uri í Jødalandi, løgdu seg sum ein lekjandi hond á ley sáru hjørtu, og sum ley tóku tað lunga okið av herðum fleirra, armóðsokið ið nívdi sál teirra, og lótu ley hóma eina glamu i lí stóra myrkri komið til mín oll til sum slíta og hava tað teupull hyggið, eg rætti armar mínar feynandi móli tykkum — komið til mín, hjá mær er rúmd fyri tykkum ollum hjá mær, sum her í heiminum ikki ålli tað, eg kundi leggja høvur mitt al. Ko havi kærleikan, hann sum fevnir øll og ongun koyrur frá sær, sum vil at einaferð oll, eisini her á jørd, skulu finna lukkuna. (gø einglasangin fyri monnunum á sálmarnir ljómaðu, um Bethlehems flølum, um jóla- klokkurnar, um urlagarðin, par- sjálvur sum jola-harrin fyri adísið, letur upp bornunum sínum. Við oyrunum »Gle0dilig jól, ljóðandi i kirkjufólkið. eðilig jól!< ljóðar jólatónunum reistist øl tað millum vinir og skyldfólk, og so við og við skillist fólkið og hvor fór til sín, heim til nátlurðan og ta jólagleði, hvor á sín hátt var forur fyri at gera sær. Anna í Búð var farin í kirkju við lítlu dóttur síni. Tad va fyrsta ferð hon var í kirkju síðan maður hennara doyði; nú var hon farin við lítlu Maria al tað var so huglakandi í lí ljósa, vísa henni ley nógvu ljósini, vakra og jóla kirkjusalinum, fullu hennara súlmarnir sum leskandi go á såru sál. do Tey høvdu verið so góð hvort við unnað, tey bæði ungu hjún tað tungt hevði Ou ini, stora lapið og verið so al bera. tungt og trovstasleyst var lað al korum, eftir í trongum lítlu sum nú ongan pápa átti, hann sila einsamoll við genlu síni, sum var eilt og alt hjá teimum báðum. Presturin og unga kona hans ara steðgaðu í forkirkjuni, har sum Anna og lítla Maria stóðu. jól, Anna lítla gentan,« søgdu tey, hava til ikki »Gledilig g hug at koma heim vid okkum ?« Prestakonan streyk lítlu Maríu eymliga um kjálkan, og eitt tår lindraði í hennara. Har vóru ley so lveyeini heima, og eyga her vóru tvey menniskju, sum vóru mangar, mangar ferðir meira tveycini; og hovdu ikki beint nú orðini ljóðað um jólu- barnið, sum einglar sungu um, hann við lí kærleikanum til allan heimin. sum kom stóra vkomið nú, nú fura vil, og so skal lilla Maria síggja jóla lræið, og so skulu vil oll vera glad, tí jólini eru gleði fyri okkum oll. Og har varð gleði. Sorgin var líkasum løgd aflur um bak fyri eina stund. Hesi jólini vóru byrjanin til líð sum í lí komandi tíð funnu eitt eina nýgyja fyri tær báðar, nylt heim í prestagnrdinum, og ongantíð gloymdu tær hesi væl- signaðu jól, lá sorgin stóð myrk fyri durum eingin Og - stjórna skein. I M. H. Hvitabjørnin. 28. februar 1920, Hella var fon sjevndi dagurin, síðani fóru frá húsum. ljóldini vóru reist, og hund- arnir loystir frá sleðunum. Iand- tók hana; ilsslýrarin byrsu sína og løddi hann var ósviliga byrsu síni rifla (il var hann errin ax ein ame- rikansk Nvliga Grønlands, skot. lil handilsslýrari lívuju komin hesin hvat ein best kundi ætla av lí, at hann hevdi bæði konu sína og sekslanårngomlu dóttur sína við sær á innlandsísinum, har hann ætlaði at:veiða bjarnir: væl hevði hann eisini áltu Skræ lingar við, og teir vóru góðir veiðimenn; men fað var kortini óforsvarligt at laka kvinnur við á slíka ferð. Handilsslýrarin vendi sær al hinum unga skrælinginum. 10 júst var afturkomin av njósn araferð við leim tidindum, al hann hevdi sæð eina bjørn við unga sínum bert eina góðu enska mil frá tjøldunum: Ein ungi segði lå, var hann stórur?“ »Minni onmalur,« » enn lveir mánaðar svaraði Skrælingurin. Hann mugu vit laka livandi,« hell handilsstýrarin og hugsaði um, hvussu miklan pening hann kundi fáa fyri ein livandi bjarnarunga: >Bið mennina vera seg til í skundi,« segði hann við Skrælingin, ið beinvegis aklaði hann og fór úl Dóttir handilsstýrurans rælti faðiri sínum ein kaffikopp: »Påpi lova mær vid,« bad hon. »Sjålvandi tað, dottirin,« svar aði hann, setti koppin al munn- inum og fekk sær ein stóran slurk, síðani vendi hann sær móli konuni: >Tú kemur væl eisini við, góðan ?< spurdi hann. Kona hansara, Guðrun æt hon, sal og hell við báðum hondum um kauffikopp sin; hon var lofnað og royndi at verma seg av kaffinum: »Heldur tå tað ikki verjuleysu kvinnum at vera við vera ovvágið av okkum í slíkari ferð?“ spurdi hon, tó al hon mundi hava góðan hug. »Tit eru so víst ikki verjuleis- helt »Hval ein neyðar hvitabjørn gera móli ar,« maðurin. kann nýggju vælvåpnadum monnum. Ii hevir so sanniliga einki al óllast.- va so seti eg lívi í Harrans hond og komi vid,« helt hon. Kopparnir vóru tomdir, og oll sólu ligandi eina lotu. Hin innar í tjaldið. leim ungi Skrælingurin kom Hann var hin átta, ið einasti av var að | | reinum Skræligablóði. Ógviliga | at gretta skotið. Hann skeyt, og vakur var hann, men bar hitt, | bjørnin gav eitt gleps frá sær, fyri ein Skræling merkiliga | reistist í síni fullu hædd og navnið Heindrikur: »Vit eru | vendi sær móli fíggjandum sín- lidnir,< segði hann. um, sum hon aldri hevdi gjørt Fey reistust. Kvinnurnar fóru nakað til meina. Fri búðum beinan vegin Gl; men handils- liðum komu nú Skrælingarnir, styrarin tók nakrar kúlur úr | 98 bjørnin mundi kenna á sær, einum kassa og stak tær í kota- | at her batti einki al Imlda ímóti lumman, so vendi hann sær hon stóð still. Men handils- móli durunum. Jú tær vóru | Slýrarin, ið nú var komin reið útfarnar. Kviklign tók hann eina | Higa nær henni, so nær, at hann » . il F fars nm P 1 lummaflosku úr kassanum, rykti | tordi ikki at fara nærri, 161 . Í í . . proppin av henni og drakk byr: fna 0: « ørnin ah, Fløskan gleið niður í bak- ýldi eitt illsinur. 4. Af N . . Í An í i R ) ri lumman, maðurin treiv byrsung | fill skot og eitt yl Bjornin og skundaði sær út. | sloðraði sum ein drukkin maður, } . Á . ” , . Uttanfyri millum tjóldinislóðu | og blóðið frá sårunum litaði ir átt. ; inn hennara reytt "yri al hinir átta Skrælingarnit illir | skir a Fed! : alvopnaðir; flestir við byrsum, | stedga hlóðinum dróg hon nú ; "| skinnið ålvvir tey bæði sárim, men einstakir við løngum spjol- | ; Á a. Í hon heyrði í bringunt; hilt um. Kvinnurnar slóðu og tosaðu | — My i ; víð Heindrik. sum var ein av | triðja sárið, millum herðablað í LY ti « CI « | , . i …” Í . at NON CHKI í Vi VIG. leimum fáu, ið onga hyrsu høv- | ni, kund Io mk rr SV Á du, men bert eitt spjót | Aftur helt bjørnin undan, og tað . ; t VII SPØJU | . Latid okkun oe fara il | VO slikari ferð, at ungin heyrði »I í KK l NS ari I | . 89 . . ilt vid al fylgja henni. congu,< segði handilsstýrarin. | 0 VK Men best er | tveir tekkara | Handilsstyrarin helt aftaná vera eflir og ansa efti hundu | bjørnina og kona hansara og num. Tú leindrikur. ber tú Heindrikur við honum; men | . CI KN . i bvrsg. mína tey dragnaðu alt meir og meir ti id, « | Á . : . L | „. |frá. lá så Danin sær eingi Skrælingarnir gjørdu av síná- | ; su onnur ráð, um honum skuldi millum, hvorjir eftir skuldu vera | i j ! evdnast at fella bjørnina, enn og hinir fóru so til gongu. Heind- | 7 ; mir 4. | at skjóta bjarnarungan, ti hann ríkur visti leiðina. | ma Í vilsti, at hin gamla aldri vildi Fey gingu eina góða stund í | (ýma undan barni sínum. Hann landnor« ing. — Sum tey sneiða | skjeyt. og við einum hjarlasker- yr 41 Ss . um hornið á. einum stórum i Í andi snjøllum gnísli stedgaði aka, led: ndrik . | - Í : - flaka, stedgar Heindrikur brádd hjarnarungin. ; enistinum lign og peikar norður eftir Har, ikki tjúgu farnar frá teim stóra hvíta- um, soutlev einn bjorn spæla sær við ungan. vildi sjálvur lað so logið, tí hann hevdi ongantíc Handilsslýrarin skjólu bjørnina, og var ikki áður skotið eina bjørn. Hann bad nú NSNkrælingarnar gera manngarð um bjornina, so henni ikki um hann ikki fekk lívið av henni eydnast at flyggji skuldi i, við leim fyrstu skólunum, hval væl kundi hent. Hetta dámdi Skrælingum lítið; leir høvdu bestan hug at herja á alt í ein um, men leir gjørdu ló efli boðum handilsstyrarans. Teil sníktu seg frum við háðar síður, fyri al ísa ein heilan ring um bjørnina; bert Feindrikur varð verandi eftir hjá handilsstýrara num og kvinnunum. Men Saman áðrenn ringurin val al móli drigin, fór bjørnini Hon loftinum og ul inum. Heindrikur rætli handilsstyra órógvasl. snoddadi fór so við unga sín um olu norður eflir ís- seg ranum byrsuna og segði“ at um hann ætlaði al fella bjørnina, so måtli hann skunda sæl hasa sær al halda aftaná henni. Handilsslýrarin = miðaði við byrsu síni eftir bjørnini og skjeyt; men bjørnin lætst ikki um von, Hann mundi helst ikki hava rakt hana målid var heldur langt. Hann tók nú at: ganga uflaná henni, kona hansara og Heindrikur við hon- um; men dóttirin varð stand- andi eflir, henni dámdi lítið henda leik, nú hon sjálv var mill í honum Umsíðir var hin djarvi byrsu maðurin nl bjørnini, al nú mundi ikki fara komin so nær stedgaði hin nia og vendi sær móti barni snúum, nóg skjult ál at síggja tað dovggjandi fella til jarðar. Men um handilsstyr- arin hevði sæð ley eygu, ungin í deyðastundini sendi móðir hann heyrði so vist SIN, so full av góðsku skammað seg, kærleika vóru ley og sam- og stundis so sorgarfull yvir skiln- Men hert ein bjarnarunga noin handilsslýrarin sá liggja fyri skoli og móðir hansara standa Uppi Yvil uldi hann eisini vita nakað um (la sørge, ið bvlødist Í b rim ent ara í einum djørabarmi! Við sigursbrosi á varrum nærkaðist hann bjørnini; mer ið einum ræðuligum vli leyp hon ímóti honum hann skjevt, men hendur hansara skulvu, og hann rakti ikki. Tá vilsti hand- ilsstýrarin sær einki annað til ráða at flaka enn at flýggja hann lveitti byrsuna frá sær, lreiv um annan skøvningin á konu síni og rann við henni tað dýrasta, hann var mentur, vvir móli Skrælingunum fyri vestan Men har var ein, íð ikki flyddi Tað var Heindrikur. Væl vitandi hvussu lítið tað nyltadi at renna undun hesum øgiliga beisli, leyp hann ímóli bjørnini, reiggjaði spjólið og stakk eftir henni; men áðr- enn oddurin náddi hin ládna kroppin, sló bjernin spjótið úr hondum hansara, og alt í einum langaði hon honum ein undir vangan, so hann blóðsoraður fór stíklundi eflir ísinum. — Hon sló bert eitt slag; men har nýttist heldur ikki meir. Heindr- ikur var steindevdur. beint var suður ment; rann tað hon Bjørnin eftir, all