týsdagur 7. mars 1933síða 1

i SOCIALDE FRÆLSI Nr. 10. | 20 ovr. á 3. og 4. Býráðið og skatturin. »Hæleren og Stjæleren faar begge lige Løn« ljóðar eitt orðalak, og soleiðis má hetta býráðið bera lær ábreiðslur, sum hitt farna ráðið hevur for- skylt at fáa á sín synduga kropp. Men at hetta halda seg vera pliktað til at seta i verk ráðið skal alt tað, sum hitt gamla hevur ásett, er ikki lætt at fata — uttan so er, at hesir eru samsintir við hinar. Og hví hava vil tá verið so steinbýttir ikki at lata hinar friði??! Tí gamla, fráfarna bYrådsins bind- lað púra ert sila I eru vidløkur andi fyri helta, er at velja nytt! Er ikki skatturin, sum Havnar borgarar rinda, nóg høgur, um ikki skal verða álogd renta, um ein maður ikki hevur pening um hendi neyvt åsettan dag at rinda skatt við? Er tað ikki ein blóðug synd móti fólki her í okkara býi at hava gjørl hetta, og vistu teir menn, sum ásettu hesa = ekstra-byrðu, hvat teir gjørdu?! Vistu hesir menn ikki, at teir vóru valdir av borgaru- num til at gera tað besta fyri okkum oll? Meintu teir seg al vera einaveldugar »diktatorar«, sum høvdu rætt til at gera eftir egnum tykki á ein hvonn hátt? antíð fingið eyguni upp og sæð, og Teir høvdu vissiliga ong- at teir vóru okkara tænarar, men hildu seg at vera veldis- harrar. — Og sum teir, so hesir — letur tað til! Henda vidtøka um rentu vjord fyri nýggjár, veður sett í gildi av hesum byarstyri, sum soleiðis má bera ábyrgdina — Nú er tað ikki eitt sambandsbyråd alt tað sleppa teir ikki frá. seta skyldina á, nú eru bæði sjályvslýrismenn og socialdemo- annað verið kratur, nú skuldi socialdemo- eilt at væntad, vil og kratar vilja vóna og vænla annað skil hjá teimum !! Moguligt er tað at henda álagda renta ikki hjá tí stóra þartinum av okkum borgarum verður so nívandi, men prin- cippinum muga vit koma til lívs tað døgum, tað er ikki demokratiskt. lad er skeivt, må fåast av Okkurt um 3000 sålir bågva her í Havn, og ein skattur, sum all er uppi á 200.000 krónum, átti alt í uttan grundaskutt — al verið nóg stórur at rinda. Á leim nýggju skattakortunum sum nú ein dagin vórðu útsend stendur: í! 0 »Renten udgør '/;'„ maa- nedlig, beregnet fra Forfalds- maanedens Slutning, og der regnes kun med hele Maane- der. Lýsingaprísur fyri petitreglu: ho síðu. avslåttur í prísinum. -FØROYA- 30 oyr. á forsiduni, størri lýsingum fæst Við og býráðið eigur al geva fólki greidligari frúsogu, lí fáur fatar hetta reiðiliga. Er rentan roknað av lí ein skal rinda fyri hvert hvørjum? 100 fjórðingsár, ella av Hevur soleiðis ein maður kr. at lala fyri eill fjórðingsár, av 100 Býráðið skal hann tá lata '/2%% kr., ella hvussuleiðis? má gera so væl í bloðunum her at greiða frá hesum. Í hesum sama korti stendur: »Skatten forfalder til Betaling saaledes: Januar Kvartat: 1. Februar fr. 0. S. Hvussu kann ein madur rinda lið- ugt er at ásela skat, og áðurenn skatt Ista februar, áðurenn skattaklagur eru sendar og av- gjørt er, um hann fær lættilsi i skatti? Hetta sær heldur undar- ligt ål, og tað må rættast. Annars vóna vit, at okkara áheilan á byrådid verður væl undirtikin, og skatturin komandi ár verður æntin 10 ella 12, tf tað vil verða til stórt kravdur í »ratum« non gagn fyri allar partar. Kríggj — óhugsandi ræðuligheit. Vit hoyra í radio, vit lesa í ávísum, útlendskum og heim- ligum, at »nå er Japan farið úl úr Folkenes Forbund« NÚ stendur kriggid úti í Eystasiu fyri durum, væntandi eitt hitt mest blóðiga, verðin enn hevur sæð ella hoyrt um«. — At tala ella skriva um og ímóti kriggi er tápuligt, tí tann stund fer neyvan at renna upp her á jorð, tá menniskjan verður so sinnað, at hon sigur „stopp“! Lat fólkið lat tað tað heidningar ella vera kristið, so vera socialdemokralar, vera konservativt, lat vera skjótt sum boðið ljóðar: »Kri 9 so er alt burtur. So leggur seg eitt blóðlúm fyri eygu, so letur menniskjadjórið seg úr haminum tað veiviliseraða< eftir við hinum og stendur lodna djórið hvøssum kløum á øllum fyra beinum, vid spiskum høggtonnum út úr tí gapandi kjafti. Ræðuligt sær tað út. Men so verður tað latið í til grýlu. Í reyð — blóðreyð — blá ella á lað áseym- grá við aðum gyltum snórum um ermu, klæði fer um háls og á øksl. Við vápnum lið og í mest við hendi, við ollum teim djevulsku våpnum, sum hin óndi og hansara verstu hitt upp, stuð, yvir hav ella yvir um lond fer alt hetta ræðuliga „at verja hús einglar í mannalíki hava fer djóra-grýlan av og heim og fedranaland“. „Din sak er Guds, gakk í ditt kall, Hetta er alt annað enn skiligt, | och í hans hond dig anbefall“, Tirsdag hin 7. mars 1933. JAVNAÐUR Aðalfundur | SUÐURSTREYMOYAR JAVNADARFELAG verður sunnudagin nakað soleiðis ljóðar enn fyri teimum, sum fara, teimum sum fóru og hugsaðu, at teir vóru menniskju, men brátt máttu sanna, at leir vóru djór og einki annað. Les hvat teir skriva og hoyl teir siga frá, teir sum hava verið við! Og fært tú hovi til tað, so bilæti, visa få tær fætur i sum tær sannleikan um kríggið!! So ræðuligt er tað alt, at ein skal hava sterkar nervar, um ein skal ikki verða sjúkur av al hoyra og síggja frá kríggi. Vit fingu nú ein dagin eina lítla bílætabók, sum eitur: >Ong antíð aftur kríggja. Hon er út- send, í seks málum, av einum felagi, »Den internationale fag lige Central« og er ætlað al verða eilt vápn í teirra hondum, sum vilja fáa alt sum eitur kríggj av dogum. Viljin er góður, ætlanin er at verða eitt lið í Lí tev nevna »Fredens Liga, eitt fyri at gera (il lið í arbeiðinum sannheit einglasangin jólanátt, Henda átta sangin um frið á jorð. bók er so ræðulig, at hon at fingið steinar at grálið, men ella nakað annað fær nakra ávirkan neyvan hendir tað, at hon nakrantíð. >Folkenes Forbund«, vAfrust nings-Konferenser«, hvussu og tað alt eitur, einki tjenar, {í enn hevur tuð stóra fólkið ikki sæð, at tað nær og tá tað vil er ført fyri at steðga ollum hesum ræð- uliga, enn letur tað seg senda avstad, tó bara eitt nei var nóg mikið, eitt samfelt nei, meira nýtist ikki. Tó tann slundin tennur neyvan nakrantíð upp. Iram- vegis senda menn aðrar menn út í oyðileggingina, framvegis lata menn seg senda. Herrópið ljóðar, hornið gellir og mannahamurin fellur av, fýkur burtur sum agnar og bos. Djórið stendur eftir. Er lað nakar her, sum hevur hug til at eiga hesu bílætabók um kríggið og sum torgar al fara í holt við hana, so kunnu vit fáa honum hana. Hon kostar um Í krónu. Í 19. HAVNAR ARBEIÐSMANNAFELAGS. | OKRAT BRÓÐURSKAPUR Kostar kr. 1.50 fjóðringsárið og skriv stovunt. mars kl. 3 í húsi Nevndin. | — Menneskenes Ondskab. | Sammenhæng med Krigen vor lille Omtale af Krigen, Øde Vederstyggelighed, denne lægs relsens er det værd at nævne den store Film. som i sidste Uge blev vist heri Bven (Havnar Bio). Filmens Navn er »Noahs Ark«, og den viser os to Eksempler paa den Menneskenes Ødelæggelse, som Ondskab og Gudløshed d. v. s Umenneskelighed, fører over Verden. Tiden i 1914, og vi 24 Filmen begynder í omkring igens Udbrud ser Menneskene, der har glemt Gud, glemt Kær- A ligheden, tilbede »Afguderne«: deres egne onde Lyster, Guldet, Magtsvgen, Militærismen 0. s. Medens enhver, der taler om 1 1.1. } : Få Få Gud, bliver haanet og spotlet, gaar »lLivet« løs í den store Verden, hvor Kærlighed og Barmhjertighed er glemt, men Begærlisheden sidder i Højsædet. Krigen bryder ud, og med vejende Faner og klingende Spil gaar Landenes Ungdom til Krigsskuepladsen, ud til Død og Odelæggelse. | 55 Skyltegravenes Svineslier og paa aaben Mark spreder Bomber og Maskingevæ- rer Død og Lemlæstelse blandt denne Ungdom, der oplært i det herskende Syn paa ».Ere«, be- tragtede den som fejg der ikke gik med for at kæmpe for hvad? Det mest grelle Eksempel paa Krigens Bastialitet og Djævelsk hed er der snakaldte Krigsretter der uden mindste Gnist af Barmhjerlighed dømmer enhver, Modstand mod Krigens Overgreb eller som der er anklaget for Spion, uden Hensyn til Idet eller Køn, til øjeblikkelig Død. Vi set boliseret i den Officer, der, skønt dette i Filmen sym- han ved, at den anklagede, en ung Kvinde, er uskyldig, med et Smil Cigaretten i Solda- med og Munden kommanderede terne til at skyde den uskyldigt anklagede og dømte. Men mere eller mindre sandsylig og Redningen kommer, vidunderlig. Den uskyldige red- des, medens Anklageren og Dommeren i samme Person gaar til Grunde, verður bilagt á posthúsinum, bræv savnarstødum Telf. 143. | | | Porto. Blaðið Filmenskifler, og vi rykker 5000 Aartilbage, til Noahs Dage —Men- neskene er de samme, de samme Lidenskaber, den samme Ugu- og Straf- fen rammer dem. »Og Herren be- delighed og Onskab sluttede at udrydde den fordær- vede Slægt af Jorden« — — Til Ære for Afguderne brin- ves Offre, den skønneste, reneste Ungdom, de skiftende Tiders Moloch den Ungdom, evig og altid det graadige kræver bedste samme. Og som Verden i Krigen 1914—18 gik under i Blod, »sendte Herren den sløre Vandflod, hvor alt levende gik til Grunde undtagen Noah og de, som var med ham i Arken«. Filmen ender med den des- værre forfængelige Spaadom om Fred en nv Verden hvor Menneskene mellem Nationerne, om har vendt sig fra de falske Gu- Verden bor. der, en hvor Kærlighe- dens Landshandil. [I. (Framhald). Vit hava kanska einar 400 menn sum liva av forrætning her å landi t. v. s. keypmenn handilsbetientar o. s. fr. Rokna vit vid at hvør av hesum monn- um í medaltali fær 2000 kr. um árið verður tað 800,000 kr. — otta hundrað túsin krónur, sum hesir 400 menn skulu hava. Høvdu tók vørurnar í stórum, og keyp- vit landshandil, sum slu- og sølufeløg úti á bygdunum so hjálptist vit við 100 menn ið handilsarbeiðnum; t. v. s. at vit kundu spart 600.000 seks hundrað túsin krónu! um árið. Taka vit so tær lønir og tann vinning, ið agentar og mil- lumhandlarar ra avstað vid, fáa vit står tøl at rokna við. Har aftrat sakføraralønir annað dekansskap, sum voldast og av lí privatkapilalisliska syste- minum, so mega vil rokna við milliónum av krónum, sum heinleiðis verða tveittar burtur av ringum landastýri I. v. s. av tí privatkapitalistiska landastýr- inum, sum sambands- og sjálv- stýrismenn halda sína hond yvir og fjálga um. Nú eina tíð hava teir menn, nakað tessvegna byggir ið eiga turkihús, tjent av peningi, og hvor maður tlurkihús. Um nøk- vit kanska triati ur ár hava slík hús her á landi. Sjålvanda verður fiskurin ovlitil til oll hesi hús og so fara ley. Eingin fær gagn av teim, ullan teir sakfør- ararnir, sum sleppa at áseta tvangsaukliónirnar. Soleiðis er skilið, her á landi, og soleiðis verður skilið, soleingi