týsdagur 25. juli 1933síða 1

| - FØROYA: SOCIALDEMOKRAT JAVNAÐUR BRÓÐURSKAPUR Kostar kr. 1,50 fjóðringsárið Porto. Blaðið verður bilagt á posthúsinum, bræv savnarstødum skrivstovuni, Telf. 143 ed 7. årg. ú og avslåttur i prísinum. S 4 er mest allastaðni góð húsa- | lógu tær har í sólini, við sínum | sum kirkjuna gjørdi hann er Ove Rode. rúmd men um hjartarúmdin | støltu, vakru fjøllum og smáu, slektaður ár Mikladali men býr (la || 8 N k åd. er slørri, vilu vil ikki! hugnaligu bygdum, uttan iv hitt | í Svínoy hevur gjørt doypi- Neyvan 66 ára samal doyði i Fyrr var at fara til Havnar, | vakrasta sund her í Feroyum. funtin. Ur einum steini, tíkin úr p ; át 4 3 : | ) Á | Ove Rode á sjúkrahúsinum í þ Nú er aftur Ólavsokun í hond- | um nakað skuldi keypast út yvir Komið norður varð vent eyst- | fjøruni, er hann gjørdur, eill Gentofte. Hann varð føddur á um. Sankt Olavs Dag sum mað- | tað mest neydlurviliga, lí teir | ureftir, og sigldu vit tætt fram | sjåldsamt, vakurt arbeiði! Men »Skovgaurd«e, sum faðir hans urin var vanur atskriva, og brátt | smáu úthandlarnir hovdu ikki | við »Konuna«, ið stendur leys | eitt stórt, stórt brek hevur dr. phil. Gotfred Rode átti, og fara vit al síggja fólk koma higar stórt annað enn eilt sindur niður | frá landi; forbergið innanfyri> | kirkjan, sum má bøtast synd | har hann hevði ein háskúla. t Gil Havnar á ólavsokuviljun. | í kroppin ul selja, og ti var tað | sjálvur = >Kunoyarnakkurg er | var annað fyri hetta vakra hús | Aftaná deyða Gotfred Rodes | Mangur maður hevur spurl og fyri mangan ungan, mest fyri | ógviliga høgt og stendur steyr- og lað er at lekjan er av keypti Hegel (Gvldendalski bóka | spyr: »hvi verða fólk við at koma konufólkið! ein størhending at | rætt, beint upp og niður. Eyst- | steini, og hann liggur ikki á Í | handil) »Skovgaarde Í til Havnar á Olavsøku?« Ja, hví | sleppa til Havnar á Ólavsoku. | ureftir sekk um >Múlang norð- vindharðum plássi. Tí lekur, og Pev flestu av okkum minnast i blæsur vindurin, hví hendur hatta | Har vóru búðir við tí, sum eill | asta enda á >Borðoynnig har træ-verkid stendur fyri at fúna, | år okkara somlu dansku lesi- og hví hendur hatta? Hví, hví, | ungmoyareyga fegin vildi sjá, | lítla bygdin >í Múlae liggur, | og tað er synd fyri hetta vakra | þókum hinar smáu barnarím- hví? Spyr ikki hví! Nú hava | og mangt eitt ungt hjarta gleddi | vend burtur frá allari sól; men | arbeiði! | urnar, sum dr. Rode var ein | Føroyingar hildið Ólavsoku í | seg, tå påpi segði: »lOan, neyð- | ikki eru múlamenn tungir og Svínoyareiði er vakurt, og nú | meistari í at yrkja: Lt d. >To okkurt um 900 ár — og so spyrja | ardýrið, heldur lå hatta vera | daprir í huga! blíðir, >í vert- | hava teir gjørt góðan, breiðan | Harer laa mellem Kaulen. . . .«, vil ikki hví? er er nakað, vit | vakurt keyp tær tað!e Uli í | skapi fróir og gladir«, eru leir. | akveg eftir ollum eidinum, frá | „Fra Tvskland kom en Flok við einum fremmandum orði | Tinganesi hjá Hansen og í Vågs- | Beint yvir av »Måla« liggur | vík til vík. Tað var sera for- Spillemænd. . . « o. s. fr. nevna »lradisjon«, nakað sum | botn hjá Gamla Restorff, bakar- | >Viðareiðig, ið fleiri meta at | vitnisligt at ganga yvir um, og | Kona dr. Rodes var dóttur hin congur aflur og aflur og ongan- | anum, sum ley gomlu søgdu, | vera vukrastu bygd í Norðoyum. | har norðuri sást enn steynið av | kenda danska national-liberala líð svitaslt. vóru tær solubúðir, har nakað | Har steðgaði »Sleipner« eina | ti donsku skonnartini, ið fórst | politikarin Orla Lehmans og Ígjøgnum øldir var tað fastur fekkst av lí, sum eygað og | lotu uttanfyri, men Viðareiði | har norðuri á eiðinum 13. fe hevði í stórum arvað faðirins hug síður at:fara til Havnar á Olav- } hjartað = gleddi. Seinni komu | skal ikki síggjast frá sjónum, í | bruar 1920. til at fåast við politik. Skiln- søku; tá var tingið hildið og | aðrar aflurat, og nú ; so máta er hon lík teim flestu Vit gingu nakað niðan í hagan | „ður kom millum hjúnini hvor hevdi ikki orindi har! Har | hvussu nú er, vita vil oll! bygdum her á landi. og har sást, at enn hava Føro) | hvussu gekst, eingin veit — og vóru vinir og kunningar al hitta, Men tann líð svann, handlar Nord um Viðoynna, um | ingar virðing fyri náttúruni og | hon fór til Noregs, har hon gift- ið ein ikki hevði sæð leingi, og | við ollum voruslogum komu Í | »Enniberg«, norðasta berg í | hennara lívi; tí har var so tætt Í ist við vini sínum, einum kend- har vóru keypslubúðir,harokkurt | hvorjari bygd, og har afturat | Foroyum, gekk leiðin eystur | av ternureiðrum, at næstan ikki | um norskum politikara Erik nytiligtl og sjåldsamt var al fáa, | blivu fólk at skriva til onnur | ímóti >Fugloyc. Har uppi, á | kundi fótur setast niður ímillum; Villum, og vóru tey bæði, Erik linganest heim við aftur til hús- lond eftir ollum lí, tey kundu | »Horninum«, slóð ein maður og | egg vóru í summum og ungar Í | og Margretha Villum. nógv um- fólkið. Av lingferð á Olavsøku | ynskja sær. - Nú kemur meiri | veitraði til okkara við eini | summum. Hevdi allastaðni verið | talaði har.*) kom eingin aflur sum av torv- | postgóðs til tað minsti føroysku | fleygustong ella fjallstavi, hvat | so, var kanska eisini á annan | Aflanå faðirins deyða fóru heiði! bygd t. d. fyri jól, enn tað kom | tað so var, men har er so hogt | hátt betri vorðið í Førovum og | þáðir brødurnir, Ove og Helge So var fyrr og so er enn, | til allar Føroyar eitt heilt ár | berg, at langlfrá oll sóu hann. | við fólki her! tode, enn smådreingir til mamm- tradisjónin er tilstedar, hon er | fyri einum 50 árum síðani. Oyggjin er vøkur, og tå vit sigldi una í Noregi og varð Ove Rode og verður. Mangur ein, mest ley Men handilsmenninir í Havn | fram við, kundi ein ikki sleppa | So gekk ferðin afturat håsum | har barnaárini og fyrstu ung- ev kød ti drue 2 ou þjóða við Ht Nr RINA! fram | frå at minnast orð Sjúrða við | til fráhaldsfund, har Absalon Jo mannaårini út, til hann hevði fre pe í A + rug gl sr Fe i | ensen helt stulla men sera sóða ikið stud ntaprøgv (I Oslo). arå LAC: JEI Bi enn kemur fólk li avsøku, og | at fara«, ti sjáldan man »Eyst | rødu. På fundurin var liðugur O. u. 22 åra gamal verdur kennir hann, neyvan veit hann | enn letur lað pengapungin upp | felli« hava sýnt seg vakrari, enn | var þrátt tíð at:fara aftur af inde blaðslyrari av bludnum sær innivist, men hann skal av- | og keypir. tå vil sóu lað henda dag. Tætt | hordi, um ein ikki skuldi liggja | København” ongantíð hevur I I ins og fuglurin Hu vårid ' - yviri undir Svinoynni síggjast | eftir. Men ikki var sleppandi | eitt navn hoskad betur! og har A SA Við Sleipner“ rod bygdirnar i Fugloy, | s0 avstad! Nei, inn mátti farast, | helt alt tað til, sum líðin átti ax sennir a Hak tt eg Få ; gå ; Se kja« og »Hatlarvik«, og þr við ongum mali fekk ein ikki | yrkjarum. Ungir, fúsir og „radi- skalt avsluð soleiðis er lað við Í Svinoy. sjónum sæd er tað ótrúligl Í loyvi at fara av bygdini! kalir" vóru leit tó illa royn Foroyinginum á Olavsoku. 20 næstan, al gongt er millum tær | Tá vil tóru frá landi. lå ein | dust teir flestu!! »Moderasjån« ; tt dagliga Jívið heims dug- Sunnumorgunin t. 16 í hesum | uttan at fara hin langa og tunga | størur æðuflokkur við lendingina, | €lla »reaksjon« slúkti teir, Oscar ligdags er so eins, eingin dagur skuldi »Sleipner« fara til Svín. | YS98 Upp um fjallið | lað var sjáldsamt at síggja hjá Madsen, Johan Knudsen, o. fl. L t . ep i . Í ' brýtur av, tæi nu hendingar: oyar við ferðafólki hiðani úr Klokkan fýra vóru vit á Svín- | Havnafólki! Tað er ikki tí so | Aftaná al Hørup hevði knytt Ove nar, (ey Som análitini ArOnn Havn, og nógv var fólkið, ið oyarvik, ein sjón so vøkur, al | væl! O. u. Klokkan sjey sigldu | Rode at sær og „Politiken“, gekk Nr a kom sir å brygguna, tá farast vit Reval hava sæd hann vakr | vit út av Svinoyarvik, og har | »Købt Bay: frá hond til hond 5 skuldi, tí oll væntadu ein sera | ari í Føroyum, og nú galt um | sýndi skiparin á »Sleipner« hvat | 98 endaði í tí svartaslu konser- Hillumónaar fólk, stórur dansun góðan úlferðurdag, veðrið var | at sleppa á land. Her kundi | maður hann er! Tá ell vóru komin | vatismu. okkurt forvitnisligt at síggja, | av ti besta og bleiv tað eisini | ikki leggjast al landi við skip- | innanborðs og alt var liðugt til | Hetta er í 1892, al Rode fer | ord er en ikk] hent på allan dagin. inum, men bátarnir vóru skjótir | ferð, varð ein partur av dekki | til »DPolitiken«, og nakað aftaná je a pers EA Farið varð um hålvgum tiggju- og s0 A + fekst hetta | num ruddaður, og vóru try skot | bh FOU Bann An mate. re 2 i , g Ni. ; rar AT: ov; : | sk relæra } er kømin after Di sin — — hval líðina, og leiðin varð legd móli | nogva ÍGIK 1 and send sum heilsa til hetta vakra | dakhonssk kretæl við blaðið. s ; Eystnesi. Fram við .Eduvik og | Blíðskapurin í Svínoy var stað og hetta blíða fólk. | Stutt aftaná øldarskiftid doyr Hø so? Var lad so tað, tú væntaði á , . ; : - ; ; ; ; | - ) ; ; EK Rituvik, tvørt við Lambævik | stórur, bara eitt bilaði: tíðin Nú gekk túrurin heimeftir; | rup, og í 1905 verður Rode po tær? Var stutlleikin so vekurin, sti Mióvanesi { Daoð ; ru. sl. = | lítisl dakt neðan Henril støvid, sjóverkin verdur? Mangar móti Mjóvanesi, og so í Borð- | var nógr or stutt! Eingin nýtti | fyrst inn á Klakksvík við og eftir | itiskur redakltor 4 jeðan Henrik ; VE oyanes. Fram við Bordoynni | at vera bangin fyri at standa | fólki og so til Havnar, har vóru | Cavling, hin kendi høvundin og lerðir verður svarað nel og aftur A .) fr , N i . : | N á sn gekk leiðin til Klakksvíkar, har | úti, tí hann var ókunnigur, | vil 0. u. kl. 12. X vegnum hildu | yrkjarin, verðu! høvudsredaktør, nei men næstu Olav- þá ; | N ! | eftir ferdaællanini fólk kundi | blidskapurin var størri enn so! | menn seg síggja grind, men iva- | I 1909 verður Rode fólkalings- søku ert tú aftur í Havn! Tradi- far Av th ; ; Í að fyrst Í Holbæl sjón! gig av og eisini koma við norð- Svinoyar bygd liggur oll leyst var lað fuglur. Dansað | maður, íyrst Iyfi OIÐÆK 06 eftir. Har fólk flytast skal úr og | saman, ikki í fleiri býlingum | varð allan vegin suður eftir. Ofta rið eftir fyri Kalundborg val- í, verður altíð nakar steðgur; | sum mangar aðrar føroyskar | trýtur kvoðing; tað vil mangan dømi, og í 1913, lá ten »radikalu« Yvirhøvur hevur verið roynt | 16 alt fær ein enda, og farið bygdir, og ovast tann vakra, | so verða, men úr Svínoy til komu til ræðið, varð Rodi ráð- F. her í Havn um Ólavsoku at | varð úr Klakksvík norður gjøgn- | hvíta kirkjan, bygd mitt í sjeyti- | Klakksvikar var góður kvødari harri innanríkisministari. Í laka væl ímóti fólki og sýna | um Kallsoyarfjorð. Fyri hann, | árunum av hinum kenda grót- | við, og kvæðini ljómaðu víða út Eitt á mangan hátt logið rík- | leimum blíðskap, tó ráðini | ið íkki hevur verið har fyrr, | manninum Johan í Mikladali. | yvir hin stilla, slætta sjógvin. isråd var tað, ið sat við ræðið F mangan vóru smá og húsa var lað ein njóting í hesum frá- | Eilt snotiligari foroyskt grót- Ein góður dagur var at enda, | Í Danmork í teim minnisverdu rúmdin enn minni, men hjarta- | líka veðri at sigla norður mill | arbeiði finna vit ikki, og timbrid | ein ógloymiligur dagur! Vit høvdy | #fUnum 1913—20, tey vit ong- rúmd var, og so fór tað at:vera | um Kallsoy og Kunoy; grønar | við sínum nogva og vakra træ- | henda dag notið tad góða og vakra +) dr. Rode tók sær deyðamein av sum tað kundi við húsarúmdini. | upp til ovastu fjallarød, so | skurði er nakað serstakt. Einasti | foroysk = náttúra kundi veita … £ stj: , hesum og livdi bert eina stutta Nú er mangt annarleidis, nú | neyvan skiltist bøur frá haga, | maður, eftir livir av teimum, | okkum. L&H | tíð aftaná skilnaðin.