leygardagur 10. november 1934síða 3

- Narrh etturnar „Feroyatíðindi“ og „Krossi“ undir orðadrátti handan Oyrnafjall. »$tore Kare« vælsignaður, leir báðir, hann »Sudring« Í »Føroyatidindi« og »Havna- madur« í >Krossi.c — Ja, hvat sigur tú, Pætur. Veilsl ið hugsa, fá ið eg Ins teirra stór- tú, hvat eg kom at mannareyp ? — Tað var vist okkurt ligt, ligt, veit eg. Tað ógvuliga stutl- okkurt ógviliga marghátt- — Jú. kundi væl verið okkurt tí marghátlligir eru teir báðir. ikki 10. Ég eri nú meiri álvarsamur. Og lað marghåttligt, Men lað var júst er væl grund lil less, særliga tå ið tað er nakað, sum er komið í bloðini, nakað — hóast skrivað av býtltlingum sum er rangt, ja ort, øvugt og skaðiligt, ja Men tå ið tad á prent, hevur tað í eygunum tvæll. er komið hjå mongum ein ærbaran dåm. »TaO stendur í blødunum«, Hevur tå ikki bitið merki i lónalagið, tá ið summi fólk siga hetta? — Jú, jú. Men. Ja, eg skal siga tær, at lá ið eg las halta í »Føroyatidindi« og »Tingakrossi«, lá kom eg at eg hugsa um svartaspilluna — hava júst nú iðra meg svartan yvir hesa oyðandi spillu í epl- Eg haldi summelt- Ti, hella handa um mínum. ingin er ikki so galin. et enn at spilla verri tvætlið nøkur for um, bygdin, hatta bygdaf6lkid er betri, mætari og reystmansligari enn hin hygdin hitt bygdaf6lkid. Hetta prátið er ein svørt, kolandi, oyðandi og drepandi spilla. Tað ilt blóð. ordalj6did : »Havnarukka, bygda- fr. ' Havnarmenn ! setir Tú hevur hoyrt frell o. S. Tvoroyrafólk ! Tað... Vit dugdu altíð Og øsingin, henda mentunnar- eir... Tit! Til nakrir . . .« | og duga! hava verið leysa, klandurs- og ofta hals- birtandi oøsing millum tvær bvgdir, oyggjar, oyggjarflokkar, DO J/ DD J DS ein osing, ið er sprottin og bygd uppá fåkunnu, miðaldar- skilir, samkensluna, ligt reyp hon kílar sundir, drepur kensluna av, at vit fyrst og fremst eru Feroyingar, allir í sama báli, ið eiga at steyvna móti sama máli, rógva Í felag, við góðum åralagi, seig- um og áhaldandi tokum. Ívoroyramenn móti Havnar- monnum! Havnarmenn móti Tvøroyramonnum! Suðringar móti Norðingum! Norðingar móti Suðringum. Ja, Vágbingar móli = Tvoroyramonnum og Tvøroyramenn móti Vågbingum ! Klakksvíkskingar móti Havnar- monnum og Havnarmenn móli Klakksvíkskingum! Er nakað meiri fåvitskut, meiri ideolisk enn uppøsan av eini lílíkari lokalpatriotismu ! Er nakað meiri oydandi og spillandi fyri ein sannan fosturlandskærleika, kær- leika til land og fólk, enn henda uppøsan ímóli bygd bygd? UR SUÐUROY Tilikir teir skuldu verid flongdir, tusk- Einki! sleypareyparar, aðir av. Ég skilji ikki, at nakað blað vil hýsa leirra sinnissjúka ein Sum um sleinaldratvætli ! Norðoyingur verður belri, um hann flytur tl Suðuroyur ella smitlin ein Suðringur verður ørdvisu, um hann flytur Norðoyur ella bara norður um? Og tå, er lað ikki margháttligt at hugsa sær, at nakar Tvør- oyramaður ella Havnarmaður skal tosa um framtak í einum tilfkum tóna, sum um hann var veraldarnalvin. at fánan burtur av jørdini er fram takið. Í frægari, allir teir stóru A Tveroyri hygg skilinum. — Stedgur, Havn — ikki smillin vinnu farnir tað lívsstuðlarnir har eru Men Havnin og »nedenom og hjemc. er ikki Havnin sum Tvøroyri sum Tvøroyri, id vit skulu lata hoyra fyri hesa aftur- Pað er listiska søgan og lagnan, ið tek- gongu. tann kapita- ur seg um aftur: Einstakar ættir plåss- til- taka seg upp f summum deils ídni, deils an viljum. Tað tíð. So elta deginererast, týnast og hvorva um, av gongur væl eina tær seg yvir rygg, og so stendur ómagaskapurin, deyðin í durunum hjá ollum, ið hava bygt sína lagnu, sín »eksi- stens«, uppá hesa ættanna virki. Tað kann henda, at hesi pláss- ini fána heilt burtur og tað er svårt. Men lað kann eisini henda, at aðrar ættir av lil- viljum og ídni taka um endan og bjarga plåssinum upp aftur. Plássið sum pláss hevur einki at siga, tað er »systemid«, lað privatkapitalistiska >system- ið, Hin lokalpatriotiska uppøsingin sum er rangl og øvugt. er svartaspillan í hesum »sy- stemi«. — Rætt hevur lú, eg tók tað nú ikki so alvorligt. Eg hell hesar reypararnar vera so býttar, at teir einans kundu geva seg sjálvar upp til látur Handan Oyrnafjall. „Til næste Aar“. Opið bræv til blaðstjóra „Dimmalætting“ar. Hr. blaðstjóri P. N.! »Sagen udsættes til næsle Aar«, er eitt orðalak, sum eg havi hoyrt í mong harrans år, langt áðrenn »Vinnufløkkurin« varð klaklur, so hatta esilsspark lygara rakti við síðuna ella kanska lað var eitt »kom- pliment«. Tá lygum ikki kunna skilja millum esilsspark og »kompliment«, so kunna lygum al jú ikki krevja av mær, eg skal kunna skilja har ímillum. Ég síli sum tygum vita Í einum útkróki, og kann tað | | | EFN IN) Sucureyar Margarin. Altid nykærnet og velsmagende. P.F SUDUROYAR MARCARINVIRKI OG MJOLKAFELAG, TVØROYRI AU SKADER EÐ bera á, at eilthvørt hendi aftaná, at eg havi skrivað og sent greinir. Hetlu hendi á ein hátt við jarðahvalinum. Tá ið eg innsendi grein mina val einki vidtikid, jarðahvalinum viðvíkjandi. Tygum, sum hava høvi til at fylgja við lí dagliga lingarheiðinum, kundu sjálvandi rokna heita út Ikki nýttist lygum tí at líkið tað við stál handskum. Men ring samvilska skal kasta sær við onkrum Hevdi lingið havt hin útvarp- arin, sum tygum plæga al skriva um. so kanska eg hevdi hoyrt tingsins viðloku um jarðahvalin, og eg hevdi so kunnað telegraf- | orðaljóðið, men lí- isk broytt lann sakin ja hvar er Kø Ð verri, hon ? tori jú ikki al síga: »Sagen ud. .. .« nei, nei, fyri- gevið mær, lad leyp mær út av munninum nel, penninum var lað. Ég skal ansa belut eftir einu aðra ferð, um lygum vilja gera lygara til al gera hella orðalak til lygn. Eg og fleiri við mær, 10 sila í avkrókum frætta ikki tingsins avgerðir í útvarpara. eru ofla sein. Men nú verður ørdvisi. Og hvørjum hava vit hetta at takka fyri? »Dimma- lættinga! Hava vit ikki orsøk at lakka. Eg takkadi í hvorjum falli bæði innanfanna og hart »Dimmalælting« fyri, al hon var og er og vil vera so heinusom al lata fólk frætta all já, so sigur hon sjálv. Eg visti ló ikki, at >Dimmalættinga ikki toli ros ella takk. Gomul ketla tolir ikki rós, lað havi eg hoyrt; men at »Dimmalætting« skuldi vera soleiðis skikkað, tað visti eg ikki tó eg skuldi kanska vilað (ad. Hon er jú so ost upp í hesi síðstu líðini. Hon er ikki von at fáa tøkk, gamla tanta Enntå slíki trúgvir sambandsmenn um hin stóri krossfiskurin Á Tvørovri svarti hevur skortflongt hana á gamals aldri. hvussu skal hon (ola slíkt? Nei, tað er ikki logið, um hon bæði bítur og klórar. 1ud er rælt, harra blaðsljóri. Tað var um jardahvalin, eg skuldi skriva. Ætla okkara heiðraðu tingmenn at keypa jarðahvalin fyri hundrað og fimti krónur? nei, Gud forlåli mær, hval EN ET EVE - Forlang = HT er lað eg sigi hundrað og fimti krónur. — Nei, nei! Men nøkur nul vóru aflan fyri. Ég minnist ikki, hvussu mong. Tað kann nú eisini lað sama. Nokur 1 Foroyskir fiskimenn og gera nul meir ellu minni. arbeiðs- menn orka at betala. Tygum, harra blaðstjóri, Sera kanska so væl at telja nullini og skriva tey í »Dimmalætting«. Jú, so sanniliga hava okkara háttvirdu tingmenn gjørt eilt bragd í ár. Eg gjørdi eina stóra ólukku, tá eg skrivaði um jarðahvalin Ð >Dimmualættinga hevur rætt, lá hon sigur, al »det var en Partifællen, lat gru- som Gerning af Dam“, at han koma í »F. S. Redaktør mina grein pSagen ud. . . .« O. s. fr. Val einki ímóti nullunum. Hann skuldi heldur havt gjørt, sum hon må Alver- ikke »Dimmal.« skrivar. Ja, væl spyrja: »Hvorfor i dog tað den reddede han Dimmalætting: stendur Dunbjørg, tað er vist skeivt, lí lað null- ini til megu vera tey nógvu ið reddede jardadråltarnar, Allso, megu fjalast. >hvorfor hun (Dam), do »Dimma- ikke barmhjertig at Pro harra lætling« ved hans (Danbjørgs) Ja, al hjælpe dukt í Papirkurven. Ég te blaðstjóri! veil, lygum ern eilt skilafólk, eg hevði haft > hug at takka lygum fyri, al tyg- angrandi sam um vísa lygara vilsku yvir tygara flokks syndir; men nú, lá 10 eg vell, al lyg- um fola ikki takk, skal eg lata vera; men lrúgvi mær, at tað ger mær ill ógviliga ilt, at eg ikki sleppi at takka lygym. innanfanna. má tessvegna lakka tygum Það vera lygum væl ikki illur um Harra vil Nú ull P. N.! altso, at tud er lygn blaðstjóri vita ; samalt, sum fólk hevur fortalt ne" til hendir »Sagen Men nakað iliga, ut Aar«, teimum ivr mær, udsælles næste ut lað verri. Nú tær til greiddur vita vil altso, at:allar sukir, sum verða innsendar Førova legting, verða av- beinan vegin — Í stundini. Ein skal allso bert skriva, um hann so ikki fær fullar somdir, kopar, silvur ella gull, tað verður harvið ellu gerst við. ikki Tygum, harra P. N., hava gjørt væl at siga okkum tað. Harmiligt er einams, at ein ikki torir at takka lygum aftur fyri. Virðingarmest J. H. Danbjørg. Theodor Gregersen. Månamorgunin kl. 7 doydi hin serliga fmillum fiski- menn — víða kendi handils- maðurin Theodor Gregersen á Tveroyri. Harra Gregersen hevur ligið Tað Hann hevur sjúkur í vikuvís. var hjartud, ið bagdi. verið sterkur ið svøvnin, vóru flest greið aldri likamliga — lá hann av hjarlanum misti yvir, at hansura dugar vóru taldir. ikki Men burtur Harra Gregersen var borin til rikidømi. úr ongum hevur hann handlað seg fram til ein tilsjónalálandi Umframt vælstandandi mann. og hann hevði tvær, eina kjetbúð síni hús forrættningar og so hina gomlu forrætningina við skipsklæðum o. 6. — var hann komin at eigu ein hóp av jør0. Hansara kærleiki til seyðin var rørandi. Uttanum hús hansara gekk sloðugt eitt við og stuttleiki. fylgi. g og fåast At ganga seyðin, geva honum meis hoyggj, var hansara Hjarlalug Gregersens var í heila takið sjáldsama gott. Í honum ásannaðist ordatakid, at sum maður er ímóti kríatúrunum er hann í síni heild. Dugdi hann væl sum handilsmaður — kanska var sumt, hann hevði at selja, nóg so dyrt var kortini hjarta hansara opið, tå ið nakar, ið verunliga trongdi, heitti á hann. Við Theodor Gregersen er i mangar mátar eitt sjåldsamt menniskja farid av foldum. Fridur verid yvir minni hans- ura. Mikkjal Poulsen í Byrgishavn i Øravikslid. Ein okkara besti maður, vinur og stallbróður er farin. Hann, ið og álitismaður í leiki sum í álvara, var fimur sum fåur — verður aldri aftur at teljast ímillum vinir og leikbrødur her á foldum — deyðin hevur vitjað nomið hann við síni keldu Men holdinum, eitt ræður hann ikki, og hond. um deyðin ræður eitt drepur hansara kalda hond ikki: minni um hann, ið fór. Og minni um Mikkjal son Hans Jákup á Skallu orkar deyðin ikki ut kova ella káma undir síni stirdu torvu. Tí so leingi sum andin dregur í okkum, hansara leik- og stallbrødrum, vil hansara atferð og stallbrødra- lag okkum nakað av tí bestu, ið vinur kann liva ímillum sum ogna vinum. Eitt var, at hann var ein okkara besti ídráltarmaður, ein hin besti fótbóltsspælarin, vit áttu. Ídráttar- liga er saknurin so statt stórur