leygardagur 15. desember 1934síða 2

1 a ARTABOM TTT 7 7 | fyri teg, dóttir mín. Hetta er + (EYSTURLENDSK HALGISØGA) HAR ER FR | tann síðsti av teir dýrgripum, kr ram < i | sum eg hevði ætlað kongi ; Tað vóru ikki tríggir, men fýra | mínum.“ í vísir menn úr Eysturlandi, sum ítið barn á bosi liggur, Menn úr fjarum londum sóu | Men meðan hann hetta segði, f s6u Betlehemssljørnuna og vóru høgindi er Jorsals hoy; bjarta stjørnu himni á | si tå varð við eilt bølamyrkt. : ] i fúsir at fara ta longu leið alt loyndartogn er maður dyggur, gevast ei av miklum móði, | Jørdin skalv og bylgdist sum | tilbiðja kongin, ið borin var í minni vitja Mariu moy: neyðin dregur barn at ná, | mannabarmur, ið nøtrast av svår- 3 heim. „Hægsti sonur! Andin fjaldi! stjórna leiðir Rúdíis grandar | ari sorg. Húsveggirnir tóktust 4 Teir høvdu sínámillum gjort Uttan enda kongavaldið.“ stendur still, á fjósið brandar. | rilla aftur og fram. Jarðrokið av, hvar og nær leir skuldu | fylti luftina. Hermenninir og øll metast fyri í felag at halda fram Hirtar sær at:smalum goyma, Vallarar úr syndaflóka | mannamúgvan flýddi í ræðslu. ferðina. , frætta syndaranna fong finna gjøgnum myrkur svart, | Alt var villa og ólag. Artabom * Tann fjórði av hesum vu + einglamúgvur niður floyma, ei teir longur undir móka, 4 || 08 hin unga gentan krupu monnum 2! Artahom og húði << bera boð um reivadrong stjørnuljøsid er so bjart. | ræðslusligin inn móti einum hús + i Persiu. Aðrenn hann legði á Ý sekir seg til jarðar kasta Stongsil kasta far og leita, 4 | "egg! … á hesa pílagrímsferð, seldi hann síðan tó í fjósið hasta. sáttmála kann barnið veita. | lá datt niður av takinum ein alt, sum hann átti, og keypti | steinur, ið loysnaður var a sær triggjar kostiligar gimsteinar: | | jardskjålvtanum, og rakti tann e in safe min hi sina Deri, Tænarinna Harrans vorðin | mon i: ein salir, ein rubin og eina per . væna Dáviðs ættarfljóð gamla mannin í høvdid. Hann Hesar dýrgripir tók hann við LL í hali + | fell við tað sama til jarðar og ; ; frelsarin í heimin borin | 5 sær al ofra hinum nyfødda A i | lå sum devdur, bleikur og blød- k : / frelsa fyri syndamóð ; | : 8 se køngt, 5 níg til knýggja, finn í fjósið, | andi. Gentan, helsligin av trongd f Sum hann er gangandi å veg 0. , | og trega, rætti seg fram yvir . ; 2 vegin vísir stjórnuljósið. | 3 5 5 hagar, ið teir allir skuldu hópast, í p | hann at vita, um hennara hjålpar- | sær hann ein mann liggja á | maður var deyður. Í lí sama x einum bakka. Tað var ein sjúkur Sv | hoyrdist í stillinum ein rødd, Gýðingur, ið harðliga trongdi Sy | veik, men tvdilig, eins og fjart ; Å til hjálp. Artabom steggadi við Tryk | ljóðandi songur, hvers tóni er } i tað sama og fór at hjálpa hon- ——- — | reinur og klárur, men orðini i 4 um, og hann málli dvelja hjá | sum komandi langt burtur frá. i honum í fleiri tímar, áðrenn ; 7 — Tre -— | Gentan vendi sær við og hugdi F hann fekk hann kvaklaðan so | upp fyri at vita, um onkur hevði : frætt, at hann fekk flutt hann | Okenda konginum, og flyddi | hann eftir honum millum teirra. ; sí ið at sign við seg sjálvan: | losað út av vindeyganum uppi til eilt gistihús. Hetta seinkaði | høvudsmanninum hann upp í | iðeydnuleys vóru, millum teirra Vegir Guds eru undarligari enn | vyir teimum, men hon så ongan HJ honum so mikið, at tå ið hann | hendur. Og høvudsmadurin læt | sum vóru nevdstødd og í fanga | tankar menniskjunnar. Kanska Í Tá læt í hinum gamla á Vi kom á fundarslaðið, vóru hinir | sær síga — hann lók við grip- | dømi. | finni eg kong mín í figginda | forna persiska málinum, — tó . farnir. inum, hugdi oyfarin at honum, Undir hesi leitan síni fann | hondum. Ah, um eg kundi latið Í <o spakuliga, at hon ikki skilti Hetta kom honum meint vid, | og beyð so monnum sínum at | hann ongan, sum hann kundi | perlu mína fyri at vinna honum | tað Gl fullnar: >Nei. nei. so er men al geva ferðina yvir var | halda víðari fram og Artabomi tilbiðja, men harafturímóti fleiri, | liv og grið. | ikki, kongur mín og harri! Tí, ikki talingur um. Hann vendi | ongar ónáðir gera. sum hann kundi vera til hjálpar | Og lungur í huga og vid mødi- | nær sá eg leg svangan og gav tí aftur til næstu bygd, seldi Men Artabom tók saman | Hann hevdi lí altíð úr at gera | samari fólaferð fylgdi Artabom | tær at eta, eila tyrstan og LO safirin og keypti tveir kamelir, | hendur, legði seg á knæ og bað: | við at melta tey svongu, klæða | við mannamúgvuni at Damaskus- | tær at drekka. ella naknan og og helt so við teimum fgjøgnum | »Oh, tå sannleiks Guð, fyrigev | tey naknu, røkta tey særdu og | grindini. Men, júst sum hann | klæddi teg? Nær sá eg teg sjúkan F hina stóru oydimørkina. Ferðin | mær! Tað var kortini ikki satt, | bera ugga og troyst til tey, ið | kom fram við inngongdini til | og særdan og groddi teg, ella gekkst væl, og hann kom til | men tú veitst, at eg segði lað | sótu í fangahúsi. År rann eftir | fangahús Herodesar, mølti hann | innistongdan í fancahúsi og vitj- Betlehem í ollum góðum. fyri at koma einum sakaleysum | annað; men hann gav tí næstan | einum hermannaliði, sum hevði | aði teg? Í try Og ritis ár hari Glaður í huga og vónríkur | barni undan. Fyrigev mær, | ikki gætur, so íðin og nærlagdur | ímillum sín eina unga gentu | eg leitað eftir (ær: men ongatíð gongur hann ifgjøgnum staðin | Harri, fyrigev mær tað !c var hann í miskunnarstarvi sin- | við sundurskræddum klæðum | eydnaðist mær at síggja andlit og leitar eftir barninum — hann Síðani skundaði hann sær burt- | um. Tríti trý ár vóru liðin, og | og flagsandi hári. Teir hjartalevsu | lítt og tæna tæi her á fold stundar eftir at finna tað, so | ur úr hesum sorgar staði, men | liðin skjótt — skjótt sum skv- ! hermenn skúgvaðu hana yvir | um ongatiå! So tagnaði hann kann ofra tí teir báðar | gavstallsikki at royna at fáa hin | ferðin ein ódnardag. So kom | ímóti fangahúsinum | hann, og høvur hans seig so gimsteinarnar, ið eftir eru; | ókenda kongin at síggja, tó at | hann lá einaferð at enda móður Artabom, miskunnarmaðurin, | líðandi niður á bringu, og tann 3 men hann finnur tað ikki. Hann | hann nú bert hevði tann eina og troyttur til Jerusalems — enn | steggaði á, nívdur av sorg og | undurbæra, yndisliga roddin sum , fær so al vita, hvat id hent er: | gimsteinin eftir. Hann hevði ta | leitandi í sama lagi eftir ti | við eymari samkenslu leit hann | nú ljóðaði sum tann vænasli 7 — at Maria og Jósup skundis- | vón, at honum ið hvussu var | ókenda konginum. at tí ormu gentu. Hon varð var | ljómleikur. hovrdist aftur. Tó 2 liga vóru flydd við barninum | skuldi eydnast at geva konginum Tað var júst dagin fyri páska- | við eygnabrá hansara og kendi | heldur ikki hesa ferð skilti gentan til Egyptalands, og at dagin | perluna, og við lí treysti fór | hálíðina, og tað uddi av fólki | á sær, at her var ein, ið eymkaði | orðini. Men Artaboms doyggjandi eftir fóru fram eftir boðum | hann til gongu og helt leiðina | á gøtunum. Mannamúgvan før | hana og tók synd í henni. Hon sál hovrdi hesi orð p 3 Herodesar hini ræduligu barna- | suður eftir til Egyptalands. Hann | sum rennisúgvur út igjøgnum | rætti tí fram hond sína og tók | »Sanniliga, sanniliga, sigi eg , morðini, spurdi seg fyri, har id hann kom, | hina norðari grindina til tað | í skikkju hansara. »Vårkunna tær: Tað sur tå hevur gjørt fyri ur Artabom slóð júst í durunum | leitaði og sóknaðist, men til sina | staðið, id kallað varð Skallin. mær,“ rópaði hon, »og bjarga | sin av minstu brøbrum mínum. + í einum húsi, har sum ein ung | stóru sorg, tóktist honum oll Artabom fylgdi við streym- | mær, um tú kannst! Eisini eg hevur tú eisini gjort fyri meg. #R mamma, nøtrandi av ræðslu, við | leitan at vera fåfongd — hann | inum. Hann hoyrdi mannfjøld- | eri ein av Irans dotrum. Faðir og ; i lítla barni sínum hevði særleitað | fann ikki kongin. ina, ið hann så var uppøst av | mín var keypmaður úr Persiu. | Umsell hevur Håkon Dam. 4 skjól. Hermenn Herodesar vildu [din og ágrýtin granskaði | einum ella ødrum, tosa um, at | Hann er nú deydur, og eg eri +) trodka seg inn í húsið at vita, | hann í gomlum skjølum og | núskuldi tann skálkur og falsnari | tíkin fyri at verða seld sum træl- på AR um nakað barn var har at | bókum teirra Gýðinganna, og | verða krossfestur hann, sum | kvinna fyri ta skuld, sum hann ! på finna, men Arlabom forðaði | av tí, sum hann har fekk at segði seg vera sonur Guds og | var komin í. Bjarga mær undan Føroya vd teimum og segði vid høvuds- | vita, helt hann seg skilja, al kongur Gýðinganna. ti, sum mær nú stendur fyri, og . ” u i å mannin: »Hygg, her standi eg | kongurin å ein ella annan hålt Døpur og duld tyktist honum | sum verri er enn deydin.« Social-Demokrat 3 44 hesin gimsteinur skal verða | mundi vera staddur í vanda — | hesi tíðindi vera: tí hví skuldi Artabom skalv, men var ikki 4 ogn tin, um tú vilt lata meg og | at hann leið neyð í fátækt og | hesin merkiligi maður, ið segði | leingi í iva. Hann tók fram úr kemur út aftur + ! hús mítt verða í fridi.« Við | vesældømi — ella at hann sat | seg vera kongur og sonur Guds, | barmi sínum perluna, legði hana | hesum orðum tók hann fram | innistongdur í myrkaslovu, pind- | doyggja? Og man so hetta vera | í hondina á lí neydar gentu og mg FRÆLSI rubinin, ið ætlaður var hinum ur og illa viðfarin. Tí leitaði JAVNAÐUR BRÓÐURSKAPUR kongur min? Men hann uggadi | segði: >Her er loysipeningur | 5. januar 1935. OROYA : i SOCIAL DEMOKRAT J . i avslåttur í prisinum. | og skrivstovuni. Telf. 143 hi FY.