leygardagur 22. desember 1934síða 1

FRÆLSI *"FOROYA: JAVNAÐUR SOCIALDEMOKRAT BRÓÐURSKAPUR 20 oyr. á 3. og 4. Mr. 51. | Lysingaprisur fyri petitreglu: 30 oyr. å forsiduni, síðu. avslåttur í prisinum. Við størri lýsingum fæst Leygardag hin 22. desbr. 1934. kr. 1,50 fjodringsårid Kostar Stovuni og skriv verður bilagt á posthåsinum, brævsavnarstødum Tell Porto. Blaðið | 8. árg. 143 | Ý A EINI GLEDILIG JÓL OG EYDNURIKT NYÅR YNSKIR »FØROYA ØLLUM LESARUM SOCIAL-DEMOKRAT SINUM og kvinnan í hinum hvítu klæðunum. Klárvakin var eg ikki, tað er synd al siga, men eg hevði andað lað mesta av eitrinum úr lung- um mínum, og lankar mínir vóru aftur farnir at arbeiða, stirvnir og trekir, eyguni sóu sum gjøgnum tåm eina skál á bordinum, og hugsaði, at hana + ge! 34 ætlaðu tey mær at spýggja í. So fell eg aftur í Ovit. » Kg lá í óviti allan seinraparltin og meginpartin av nåtlina; ló raknaði eg einar lvær reisur so mikið við, at eg sá eina unga kvinnu í hvílum klæðum sita við song mína, og helt hon hond mína í aðrari síni, meðan hon í hinari hevði eitt klæði, ið hon av og å turkadi sveiltan av enni mínum við. Blóðið nærum kók- aði í æðrum mínum og forðaði hugsanini at arbeiða klárt. lg kundi ikki reiðiliga fata, at ein kvinna í hvítum klæðum skuldi vera komin til mín, sita við song mina og turka sveittan av enni mínum. Nei, tað bar ikki til, at hetla var ein-menn- iskja; hella mátti vera ein eingil. — Eg så ein eingil! so skuldi *5 eg væl doyggja, — ja, hví ikki enda lívið, áðrenn eg reiðiliga var byrjaður at liva tað? — (Og eg sá nógvar menn koma rað á rað út úr tokuni, lútandi við hovdunum, eyguni stærdu deyðliga niður fyri føl- urnar, armarnir hingu krafta- og viljaleysir niður við lidirnar. Hetta var liðið við hinum brotnu vónunum — teir menn, ið høvdu verið betur farnir, um teir lógu í grøvini; — men sum ló høvdu valt hin tyngra lutin: at sleipa seg gjøgnum eill gleðileyst og vónleyst liv. Og mangir av teimum vóru íkki sjálvir sekir í vanskepnu síni. Men hví *kroklu teir seg so til lívið? spurdi eg meg sjálvan, og tað best hóskandi svar, eg fann, var: Allir hava teir kanska ålt eina ljósa og góða stund, á hvors minnum teir nú líva. So hvarv mannaliðið við hinum brotnu vónunum, og eg hugdi aftur at kvinnuni. Nei, eg heyði aldri sæð hana fyrr. Hví sat hon hjá mær? Hon målti vera ein eingil? Men tað var tó skuldi ið hvussu er, mátli tann eingil, ið so legið, at ein eingil vera komin at vilja meg; kom til mín, ikki verið í hvítum Hetta Vá SO klæðum. målti vera ein kvinna. lankar mínir komnir mikið áleiðis, g ålli al ð vóru helt eg, at ce spyrja hana, hvor hon var; men áðrenn eg fekk lad í lag, fall eg aftur í Ovil. Eftirsidan havi eg mangan hugsað um, hvussu eg hesa let- bar meg at við at gloyma, una at eg fyrr, hæði fyri mær sjálv- vørum, heyði um roynt at og latist, sum eg ikki trúði, at einglar og annað, ið stendur í sambandi Men sjáldan við teimum, ikki vóru til. slíkar hugsanir geva nakað úrslit. Í Iysingini raknaði eg við aftur. — Nei, eg haldi ikki, tað er rætt at siga, at raknaði vid, tí eg var íkki førur fyri at rera og ikki í minsla máli 5 ein fingur mentur at luttaka í ti, sum nú hendi, og tankar mínir arbeiddu Tó bæði sá og hoyrdi eg alt; men á slíkan so stirvnir og trekir. hált kendist tað, at eg væl kundi verið fleiri míl burtur frá ollum, og mær sjálvum við, fyri alt tað. Tað fyrsta, eg sá, var kvinnan í hinum hvítu klæðunum. Hon t6d og trysli høgru hond sína niður á enni mill, og tað so fast, sum var tað henni alt um at gera at fáa høvd mítt so djúpt på niður í koddan, sum gjørligt var, meðan hon reiggjaði vinstra | | arm sín fram við songini og nakað omanvert henni, eins og hon royndi at skúgva einhvonn burtur frá hon slærdi at við sínum ræðslu- bundnu, men samstundis so vekru mær, — einhvenn, eygum. Tá hon tók hendur sínar til við song mína, royndi eg við eygum Og stólin sín og setlist á mínum at fanga hennara; ti fekk eg Men vóru sum negld á ein blelt vid Orð ikki krovst um varrarnar. eygu hennara fótalag mitt. Eg hugdi oman al fólalagnum, og til eina hvørja aðra tid vildi tann sjón, eg har sá, sligið meg við ræðslu; men nú hevði hon onga ávirkan á meg. Við fótalagið stóð eitt beinaræ, og lað løgna við hesum beinaræ var, at tað var livandi. Tað slóð og lovgdi seg inn yvir song mína, og hinar stóru, tómu eygnaholurnar gloddu at mær, eins og vildu tær slúkt meg. Hetta var deyðin, id nú var komin á fund mín. |] aðrari hond sín hielt hann líggjan, og, meðan fingrabeinini á hinari við einum horðum smelli trivu um tvorjarnið á song mini, segði hann: »Hon kennir meg; hon hevur fyrr vart sjúklingar móli mær, — og ofta til onga nyttu. Men kennur tú meg ?« Jú, væl vilsti eg, hvor hann var; men eg var ikki førur fyri al svara. »Kennur lú meg?« spurdi deyðin upp aflur og toygdi seg enn longur inn yvir song mína. »Og veitst tå, hvat eg nýti hendan lýggjan til ?« Ileldur ikki svara mentur at ferð var eg > hesa helt hann »Og lyggjan nvli eg til ið »Eg eri deyðin,“ áfram. at kvelta tann (tråd, bindur Nú mannasålina at likaminum. eri eg komin til tin.« Eg skilti, at deydin var komin at kvetta lívslráð mín; men eg kendi hvorki sorg ella rædslu á Alt var fe k k mær. fjart. Og mær So eg ikki slundir al 8 1ugsa reiðiliga nógv, lí kvinnan í hinum hvítu klæðunum tók nú il máls: vg havi ongantíð fyrr sæð eg tikid eina sál, ið var so illa fyrireikað at fylgja tær, sum enda,« segði hon. ) »kennir lú hendan mannin ?« spurdi deyðin »Nei, eg kenni hann ikki,« segði kvinnan í hinum hvítu meir enn eitt »Men í samdogur havi eg klædnum. silid vid song hansara, og nærum alla tíðina hevur hann ligid vitleysur. Tey fáu orð, hann hevur talað, hava bert verið ørvilismøsn, men av teimum havi eg ló skilt so mikið, at hann ikki er ferðabúgvin enn. Eisini er hann so ungur, at lað mátti verið synd at tíkið IN hansara longu. »Mangan tók eg yngri,“ svaraði deyðin. lá tagdi hin hvitklædda kvinn- an og stærdi fram fyri seg. »Tå hugsar um hin lítla bróður lín, eg tók í fjør,« helt deyðin, vella kanska tú hugsar um besta- mannin á hinum skipinum, ið ikki kom aftur av Suðurlandinum í fyrraárið, há?< helt deyðin áfram, og kinnbeinini glidu eitt sindur hvort frá oðrum. Ej helt, at fað var hansara máti al smílast á. »Hvat tand sama,<svaraði kvinnan. eg hugsaði, kann verða „Teir báðir vóru væl betur fyrireikaðir at fylgja tær enn hesin. »Tu, sum so manniliga verjur handan fremmanda mannin, hvat vilt tú gera, tá eg komi eflir tær ?« spurdi deyðin. >Egeri búgvin til ferða, < svaraði reistist, ætlaði hon og eins og hon sær at fylgja deyðanum í stundini. »Og eisini veit eg, at tá ferðin er at enda, hilti eg hin bestamannin, lú tosaði um í áðni. Men gev hesum froyst bert nakrar fáar dagar,“ og hon bendi hovur sitt móti mær. »Ja,« svaraði devdin harðliga og rætli seg upp so bráddliga, at devdamannabeinini skróðaðu oðrum. »Ja, eg ikki hvussu el móli hverjum gevi honum froyslt, ber! nakrar dagar, men ið nøkur ár; (að skal eg siga lær, Og taðskluu verða honum nokurtung og long ár, har hann ikki bert sum nú skal kenna kroppsliga nu men eisini sálarpínslu, og inna so harða, at hann skal gerast samalur maður, áðrenn iann er komin í sín besta aldur. Hugsa tær til, ein lívs- frískur unglingur, ið neyvan hevur sagt annað enn skemtar Orð, skal verða bovgdur (il jarða um nøkur fá ár av berari sálurpínslu. Og tað skal ikki verða staða hansara til Guð, 10 pínir hann, men sálarsár, ið lívið kann gevur honum. Og væl tað henda, at lað verður hann sjálvur, ið at enda stundar á fund mín yIú meinar ikki, at hann sjálvur skal koma at stylta um liv sitt ?« spurdi kvinnan í hin- um hvítu klædunum nøtrandi, og tveilli seg niður aftur á stólin. >Ég segði Væl kann tað henda,< svaraði deyðin »Nei, tak hann so heldur,“ bað kvinnan so bonliga. Deyðin treiv við báðum hond um um orvið og reiggjaði lýggj an yvir høvdi mínum, og eg kendi á mær, at nú var komið at vístu stund; men so ússa- Í ligur var eg fílað perpaði | Eisini tygum | vilja gerast vissur at tað lovsir seg | lýsa, ber! tygum | | eina lýsing Í royna Føroya Social-Demokrat". Ringid til prentsmidjuna måltr. 143. meg ikki. Eg hugdi ftur al kvinnuni í hinum hvítu klæð | unum; men hon sat við báðum | hondum fyri eygum sínum | hon vildi ikki vera vitni til tað, Í % ið nú skuldi henda Men deyðin tók lýggjan Lil sf | aftur og stóð kvirrur við fola- | lagið | á kvinnan hugdi uppá meg | og sá, at eg ikki var deyður | vendi hon sær bilsin móti deyð | anum: »Hvi lekur tå hann ikki ?« spurdi hon | »Kvinna,« segði deyðin, >nú skal eg sig t hval meistari min segði við meg. Hann segði Mín trúgvasti tænari, far inn á Ís úkrahúsi: leila leg fram, fil eina kvinnu, ið vakir yvir einum såøltsligum ungling Nem men tak við unglingin, ikki sál hansara | Nem við hann, so at hann skal [| | kenna lína tungu, keldu hond | fe Fund ] | á sær, ta stund honum enn el far so fri nonunm | So hvarv devdin. Kvinnan | i hinum hvílu klæðunum legði nú hendur sínar saman, o hennera vokru eygu leilaðu upp eftir | g falaði, at nú talaði hon við Guð sí og eg kendi á | | mær, at hon talaði um meg. | Men nú gjørdist tokan tætlari, | og allar sjónir hvurvu so líð | andi támaðust burtur Kø | | sovnaði. | | | Leingi svav í Tå eg | vaknaði aftur, var eg at kalla | Í Í frískur; men tá var kvinnan Í | í hinum hvílu klæðunum horvin. | og eg sá hana ongantíð aftur. Ívarssteini. undir Ormur p