leygardagur 13. apríl 1935síða 1

Lýsingaprísur fyri petitreglu: og 4. síðu. avsláttur í prisinum, 20 oyr. á 3. Sjálvstýri. Í radio frættist, at hr. Jóannes bóndi Patursson, id nú nevnir seg landstingsmadur, men sum fyri nokrum árum síðan nevndi seg = umboðsmaður í danska landstinginum hevur sett krav fram um sjålvstyri fyri Føroyar. Tað er hr. Pa- lursson framsetur slíkt krav, lá einki logið, at hann meinar nakað við tað; lí hann er jú formaður sjálvstýris- flokksins, sum hevur eina stevnu- skrá, hvors fyrsta grein er tann, at í Foroyum skulu Foroyingar ráða. Hetta er all gott og væl, men for- ein, id fylgt hevur við í oyskum politikki, má ofta og tíðint spyrja seg sjálvan, um sjálvslýrismenn meina, at For- oyingar skulv ráða í Foroyum. Fyri nokrum árum síðan varð fyri at vera eingin roknaður góður Feroyingur, uttan hann, ið samtykli í, at Feroyingar skulu ráða í Feroyum. »Ti«, søgdu teir stóru profetar sjálv- styrisins, »vit vilja ikki verða trælir í okkara egna landi« og teir smáu profetarnir yvir- hildu reglurnar um, at leir smáu læra leim skulu av hilt »Som fuglarnir slóru, danska orða- takið sjunge, sum de gamle sigur: saa lære de unge< — altso sungu teir allir, bæði stórir og smáir hin sama songin. Men tíðin leið, og Danmerk fekk eitt frísinnuð landastýri, sum enn ræður fyri borgum í Danmerk. Henda ríkisstjórnin sigur sum so, at hon vil ikki, at Feroyingar skulu vera trælir. Vilja ráða í oyum, so verið so góðir; men Danir vilja ikki betala fyri tað Føroyingar Før- føroyska sjålvstyri. Hetla pengarnar. orð okkum vóru rein Ella siga, at hetta vóru donsk orð fyri latum fyri foroyskar pengar: men lí- verri — slíkt høvdu teir góðu sjálvstýrismenn ikki vænlað. Hvat eg vila tað ikki sjálvir; men lað Nú so leir høvdu væntað, veit ikki, og eg hugsi, at teir kann eisini gera tað sama. mega teir skjólt vita lað, og fáa vit onnur at frætta tað. Nú hevur Jóan- Nú fáa vit at síggja, um hansara menn Tað vil vísir tað Líka mikið! nes aflur selt krav fram. standa aftanfyri hann. tíðin skjótt. vísa og hon J. H. Danbjørg. Vort Telefonnummer 1483. 30 oyr. á forsíðuni, Við størri lýsingum fæst BRÓÐURSKAPUR Kostar kr. 1,50 fjóðringsárið + Porto. Blaðið verður bílagt á posthúsinum, brævsavnarstoðum og SKriVSIOVUNI. Føroya framsyningin i Bruxelles 1935. Eitt lítið samtal við føroyska | útsendingin harra | | | Poul Niclasen. Norðankuldi er í Havnar got- um. Poul Niclasen, Bbladstyrari, kemur við ferð niðan Åarveg | seinasta tírskvold. Hann trívur í lummarnar eftir klúli, men gevur sær ikki stundir al leita og turkar so sveiltan av EMnmn- inum vid handleggi å gamlan føroyskan hålt. »Hvar nå, harri bladstyrari, við so miklum skundi ?« »Til Bruxelles«, »Tå ikki hesa leidina nidan Aarveg ?« »O, nei! Tad er hann Mass, r sum tfåliga og síðla kallar á meg og er í hølunum á mær,« »Og sjálvsagt sigir Mass lað sama um legg helt eg, uttan al ána, hvor hesin Mass var; fyri tað varði í haganum. kundi hann verið onkur »Eg vil hoyra okkurt um ferðalag tfll«. »Ikki nú, eg havi ikki líð. Ring meg, ella kom heim til mín seinri. So skal eg lala leg vita okkurt Tað er ikki so legið, sum tað sær út til, at eg í »Føroya Social-Demokrat« seti eitt samtal Poul Niclasen blaðstýrara av >Dimmalættinga. við harra Hesin maður hevir allar líðir, meðan hann var á Føroya løg- ínui, var og er í Torshavn krafti folks Vrúðið, rovnt av ollum at virka lil gagns fyri sm korum og er fyrigonvumuður I lórshavnar útviklingi, evur oftast heldur laka fylgd av byrådslimum ullan leir; ein og hvor royni forimuni og heiluligum evn Poul ligur blaðslýrari og hevir rætta Niclasen er sera dúg- takið á blaðstjórn. Tað góða hevur hann fram um aðrar blaðstýrarar, at hann er sera sámuligur í skriving síni, roynir g alla » at umganga alt klandur o óneyðuga ósemju. málum : Hann er góður í skandinavískum, eingilskum, týskum, franskum, íslenskum, klárar seg í spanskum og reið- liga dúgligur í foroyskum. Reiðarafelagið veit, hvat lað ger við al kjósa sær nettupp henda mann sum úlsending less. »Må eg biðja um »Dimma- lætting«. »Upptikid«, var svarið ferð eftir ferð. At síggja eyguni í lelefon- hinum endanum, lá 11. ella 13. og knappliga spurdi, um Mass moyuni í eo g ferd ringdi aftur hekk á tráðnum !!! »Ju, — — — nei, — vil hava ikki lov at sign nakad«, »Takk! Fyrigevid.« Stult eftir hella hittust vit pensónliga : »Verdur tå leingi á hesum ferðalagi í Bruxelles ?« »Eg fari í kvold, komi aflur í maí. Fari so einaferð aftur hagar í september og verði so har, til framsýningin endar fyrst í november«, Hava Føroyar nakað pláss á framsyningini ?« sal 15 kvadrut- >Jú, ein nmelrar«, „Hesin einans til al sýna salur verður lá ikki foroyskan T . . 11 + el! DUamsviaing okkara verður almenn foroyska. ÞÍú meinar ?< »Ja, umframt sall- og klipp- fisk verður synt: Føroyar geo- grafisk, forovyskt liv, fiskari, ymis virki, handil, induslri, alt heimavirki, grindadráp, fugla- fangst, føroyska búningin, Suð- uroyarkol og -leir, lýsi og mangt annad«, »Hetta alt kanst tú jú ikki hava við lær. Er eingin hjálp her heima ?< »Ja, harri landsrættssakforari Mitens hevir starvi Edward um hendi her við al samla alt, sum hugsandi kann brúkast á fram- sýningini og sum hugsast kann, Sjálvur havi at handil fæst úr. eg við mær 1000 pund av for- » oyskum klippfiski, sum er pakk- aður í ståsiligar eins og annað góðgæli. vérða útlutaðir millum fólk bar. Við hvorjum pakka fylgjur ein brúksvísun á fronskum máli, sum sýnir 15 ymsar fiskarættir.« Eg vildi ikki gera meg låtur- í blaðslýrarans eygum við at spyrja, um hann ætlaði eis- ini at læra Bruxelles-fólk al gera foroysk knettir og kóka ræstan fisk og eta hann við 1 garnatálg ella spiki; tað besta skulu vit sjálvsagt hava sjálvi, men helt so: »Ke vil vóna, at fólk her í Foroyum lætta um starv Mitens og senda honum sum skjólast tað, sum hann væntaliga ynskir, og al tey leggja sær nær við at lata góðar lutir lil Men á framsýninguna ?« hansara. fer hann ikki eisini Danska deildin á framsýninguni. pundspakkar Teir Telf. 143. „Jú, ætlan hansara er at fara Og tað hevir ómetuliga nógv at siga, at fólk Mitens og ger góð ting; tí vit ætla eis- lag við Belgiu og Feroyar við alt, einaferð í summar. lættir um arbeiði ini at fáa í samhandil sum kann gerast her á landi, og sum fólk har hevir brúk fyri.« »Hvussu mong lond luttaka f hesi framsyning ?« 170«. »Verdur Føroyafilmurin ikki »Um syndur f Bruxelles ?« og tå haldi eg eina rødu helst á eing- >Jú, onkuntíð í mai, ilskum um Føroyar. Sama dag þjóða vit fyri Føroyar til há- bloðunum, og vull- líðiliga samkomu: importørum av fiski góðsi og ymsum eðrum innan- fyri vinnulívið í Belgiu.« So nú ringdi telefonin aftur. Eg bað útsendinginum farvæl og ynskti honum góða og týdn- ingarmikla ferð. Tað sama gera vist ell í Før- oyum. N. A. Eidesgaard. Til huldumannin í „Krossi“. So fekk huldumaðurin í »Krossi« kortini f lag at »svare aftur« uppá tey orðini, eg gav honum i. »Socialinum« nakað herfyri — eftir hansara egna ynski. Nukad hepi dugi eg ikki at finna í grein hansara; men hon sýnir ein frágera góðan vilja til at dálka, spilla út navngivnar menn, meðan hann sjálvur fjalir seg burtur sum ein nøtrandi níðingur, ið fegin vil høgga til aðrar, men sjálvur er ræddur fyri at fáa undir vangan. Hesin huldumaður, sum so fegin vil hava arbeiðararnar at trúgva, at teir verða illu narraðir av okkum, hví kemur hann ikki fram undir sínum egna navni og virkar fyri teimum? Teir kunnu jú — sum eisini væl kann vera — halda, at hann er løntur av teim stóru fyri at seta split ímillum arbeiðararnar og að leirra. Hann nevnir seg »arbeidari« ; men lað sigur í iesum føri einki. Tað kann hvor gera, so leingi sum ikki veit, hver uldumadurin er. Tað er nyttuleyst at fáast við eitt tílíkt illkvendi ein og vor sær jú, hvat hatta hevur at lýða —; men tað ber nú einaferð ikki ll at tign til slík skemdarorð; ley krevja mót- í minsta lagi í bleð- ein og almenningurin gongu unum. Huldumuðurin málar upp eina- staðni í grein síni, hvussu illur eg eri, og uttan al draga andan ímillum skundar hann sær at farve ge