leygardagur 27. apríl 1935síða 1

FRÆLSI Lysingaprisur fyri petitreglu: 30 oyr., á forsíðuni, | Nr 17 20 ovr. á 3. og 4. síðu. Við slørri lýsingum fæst . . . - | avslåttur í þrísinum. JAVNAÐUR Leygardag hin 27. apríl 1935. | Kostar kr. 1,50 fjóðringsárið Porto, Blagið | r | verður bilagt á posthåsinum, brævsavnar stoðum ! 4 art F | . . og skrivstovuni, Telf. 143. I havsneyð. 14 ára gamalur, tå deyðin fyrstu ferð einans var sekundir burturi, Ein bjargingarroynd við fleiri ferðir sterri útliti fyri deyðanum enn fyri at bera bod aftur i garð - men sum eydnadist. Vil sita inni hjá fyrrverandi kapteyni á »Smirli«, hurra O. Poulsen. ferð, fór fram á sama hátt harra | eina sum bæði Kaffið er | Gesiblidur maður sum hjá lað Poulsen er, bjóðar hann sum kaffi og vindil. »Langanesi«. Ilenni kundi Ð drukkið, og vit hava fest okkum Í. | ÞNÚ. tað var lað, eg havi | um lygum ynskja, kann eg siga g lovað at sagt lygum frá hend- | tygum frå tilburðinum tá. Men ingum í mínum langa sjómans- | lad kann kanska bíða til eina lfvi,« heldur hann fyri, í tí hann | aðra ferð. Tad er rimiligast at bidur dótturina, lærarinnu Edith | byrja við byrjanini, 1. v. s. vid Poulsen, leggja aflral, so vit | leirri fyrstu ferð, lá ið eg mølti honum bert kunnu hava tað heilt og hugna- | deyðanum, ja var ligt inni. nakrar sekundir frástaddur. Frá »Eg skal siga lygum, at lað, sum ein sjómaður upplivir, ofta hesari ferð skal eg greiða lygum: bert 14 ára gamalur, Zg var er so Ogvisligt, at fólk illa vilja | tå ið eg byrjaði al rógva út. Og verða ofla mangar | Íað var lå ein dagin um sogurnar kallaðar fyri >kronik- | heystið — umkring fyrsini, hugsi ur«, hóast tær eru tann gudi- | eg, jú tað er vist rætt —. Ég ligasti sannleiki. Líkasum nú | var sjálvur tridji, ella rættari: hatta, ið stóð í blaði tygara um | eg var vid sum tridji maður á r eri | ålr60ri. skipbrot »Langanes«. E Tað var synd at siga, F har | at vit vóru væl mannaðir. Ég vissur Í, at onkur helt, a var avgjort, og at tað ikki kundi | sjálvur var einki annad enn ein lað Men eg trúgvi, at tað ikki bert | var bera til, at var so galið. | óviti. Annar av hinum háðum Hann hevði lað deyðsjúkur. hevur verið so ringt, men nógv | tuberklar — og vardi ikki verri, tí eingin kann greiða so | leingi, áðrenn sjúkan hevði lagt P frå eini hann undir mold. Vit báðir róðu við Hin triðji var raskur og sterkur lílíkari skaðanátt, al tað verunliga ikki er nógv verri, | hver sínari ár. Ég kann siga hella sum ein — hann gamalur sjómaður. Ég minnist | róði við lveimum árum. Oftani blikar hann á morgni, men er reistur i ódn áðrenn kveldið er komið. úlnyrðingi — vit sólu inn suður På ið vil á morgni løgdu frá | stilli, eill regni, mest sum sirm. Meðan vil brennur landi var sindur av | av bodunum á Porkerisnesi, Tað var greitt, at hann ikki linnaði í aftur, men fór heldur Vil settust tf til árar sila seinrapartin, hann á við stormi av | al versna, meinlíkt verið forvilnisligt at sagt frá, og og rovndu at koma inn undii landið. Strævið gekk. Vindurin harðnaði í hvørjum, og vit vóru sum sagt illa mannaðir. Men Bert nekur íek frá landi gerst båturin lamin - eim | o. skipno ár brotnar - og hann skiytst skeivur ...út |» | lað kvinkaði tó fram. Tad, ið „Allir komu á land, men lað ráddi um, var af vera á . , landi, áðrenn hann øsli sjógvin tað var um eitt hår, al upp. eg ikki fórst.“ Beiggi min var sum ein leva fyri. Vil lupu ein ein. Tå ið eg leyp til, snáv- Gir .- , | nði eg á, men ein fekk í meg móti teim hrótandi boðunum. og sylti meg á land. Men tå Vil laka Á alt, 10 vil eru mentir. Men so hendi ólukkan. Tann einn árin brotnar; vil høvdu ikki meir enn 4 í bálinum. Tá restaði bert nakrir favnar í at vera bjargaðir. Men einans við frimum árum var okkum ómoguligt at: halda bálinum beinum og taka okkum (nd líða petti fram. Vit dríva fyri vindinum beint móti leim bról- undi Porkerisnesboðunum. Eing- in av okkum ivadist í endanum. Ein tríbekkur við tveimum sterkum monnum kemur [3 logandi framvið okkum. Okkara bútur er eitt fillign stórt fyra- mannafar. Hin sjúki ið val ein sera skilagóður madur, róput á leir og biður teir leggja al okkara báli og royna at koma í hann og taka árarnar við sær. lata — Tríbekkin skuldu lei fara. Vit vildu klára betri fimm í fyramannafarinum enn al g Eitt hepnari og itari roysnisbragd hevur | ikki veri Ímeðan helta gongur fyri seg frá landi, baksast vit við at fáa båtin uppí aflur og halda ímóli inn frå boðunum. Men hin sjúki og eg eru últiknir og Vil høvdu sum sagl bert 3 árar — og tað er ógjorligt at vinna upp o í móli Vit koma nærri og nærri at: bodunum nakrir sekundir aftrat og vit eru ikki meir ímillum teir livandi. Vil gladustroki, og kundu einki síggja fyri ánaðu so stall ikki, at tribekkurin kom úl ímóti okkum. Vil vóru nåriknir bodabrotini út um Kånna, og reislust sum fjøll yvir okkun „tá síggja vil tríbekkin skjotast framvið okkum, og ein maður Eitt megnartak, og båturin båt okkara tekur Mikkjal beiggi ta eini årina og Komin í leggur alla orkuna á fyri at fåa vent båtinum inn frå boðunum = og tað eydnaðist. Vit kunna nú toga okkum inn at landi, og 5 kalla komið oman á bakkan og sjálv- er nú heila Porkeri at storstu lað báðum bátunum. andi. í spenning um, hvussu kemur at gangast okkum rógva í hvor sínum báti, er vendur inn frá boðunum. lók meg við líka við al farið (il kom cin fylling og hvarvið kanska allir doyðu Men tað hóast tann maðurin, ið ser — Og eg var teir ikki, vilja fara, og hevdi havs, sprungin til um ikki ein val rópar frá landi, al leir skulu og fekk í meg. Allir komu á sleppa sær í bát okkara og lata | , land; men lað var um eitt hår tríbekkin fara. jo at gera, al eg ikki fórst. okkum (tå eill logið. Men Hetta komst sindu Henda bjarging, tykist mær, hjartaleyst os . Á var eill bragd, ið neyvan er leir høvdu ló sóða meining L ; , . 1, 7 gjort belri og hepnari. Veðrið móti okkum Fi, logdu leir at ; 1, 7 var so Oførl, at leir, ið lá løgdu báli okkara, tveir einir sum leit frá landi fyri al bjarga okkum, lættligu miss- vóru, kundi tað AT | høvdu lítlar kansir í heila takið eydnast, al báðir sluppu í båtin i ål . ! il bjarga sær á sjónum og enn Við fyrstu alløgu, og hendi fn , je ninni OT al kunna sela mann var (nn 1 kom al ( ! ; Dat Of i Val IV sonm einsumallur eftiri í tríbekkinum | , um | Cid I våga fyri ein hopli VSUr. (eir rovndu lí al sleppa inn lil lands, har i ry ; VI ni Djal to bál menn kundu ist n ribåli unum, í kann minnast, lá ið Beigui min og beiggti hin sjúkí | oa i m21Jler voru upp drignir, og fólk vórðu linaðir niður at strondini i og | } í In OS H un ; | nen it (ei comlu søgdu, leypa i tribekkin til teir báðar, | ..8 at eitt ílari bragd var ikki gjørt, } ið nú mannaðir kundu leggja På og at teir, ið høvdu selt lívið Í út aftur til okkara våga, mállu fáa »premin«; men | allir eru nú deyðir uttan beiggi. »Premin« varð ikki givin nøkrum teim. sjørt. Hetta hendi sama dag, sum Suðuroy nogvir aðrir DAíar ur komur lavsari ifl n í al Q kemur í leysari luft inn í okkara taddir í vanda. Eg kann bål, Lg kenni, at (nd er beiggi nevna Ifvalbiarbåtin, ið målti mín og hugsi: hvat í Jesusar | úti um hnáttina. Hann If la > . DN =>. navni tyðir hetta ? Tad kendist ; | hevdi leitað sær læ á Holuni mær, sum ein knívur varddrigin | . . : | ; | vid Nipuna. So ringt var veðrið, ísjøgnum hjarla á mær: skulu | . , NU | at ein gamal maður á hesum vit nú báðir brødurnir sjólálast? | „. | báli doyði av kulda og ovur Mær rann til hugs sum í einum | A | og > | strevi, meðan ein annar, ið var flogi, hvussu smált tað hevði | Á j | av raskastu monnum, legðist verið heima hjá okkum. Hvat | , ; | | fyri. Teil óru lríggir menn. Ssirið tað hevði vero al faa Í jø á , | Sú var bert lann frioji eflir al okkum (il mans. Beiggi var nú | A L lad var Jóhan vorðin av prådastu monnum og U : dum í Hvalbæ. Í móti ein stolti N hjá foreldrunun ; 7 inn EISINI al lúgv- Í verða liggjandi var tann St í Skuldi Í reldri | ; . ; ; | vissi deyði. Hann mátti tí royna | i Í Fe Ci | + it leggja at landi igjøgnum (nd málti so bera ella bresta. Hann so ger, springur á land, lekur hin fyrilagsta mannin við sær i føvninginum, leggur Har, ið vil skuldu leggja al, hann frá sæt ogleypurso út aftur til bátin og g skal líkið. í tað. Men tá kemur tekur var líkasum ein lítil skái, ein laka lann fær alda, standa við sjóvarmálan fyri at | mátti sleppa og innviki. Men tå id hann hevði reist nógv brim, mállu fólk | ER båtin, so hann royna at bjarga okkum. tå ið vit | sær undan brotinum, laka ímóti løgdu at landi. Beiggi mín rópar | tí á fólkið. Biður Ind koma oman at fyri at bjarga okkum. Tveir menn komu oman at í bondum fyri at taka ímóti bálinum. fer