leygardagur 15. juni 1935síða 1

JAVNAÐUR Lýsingaprísur fyri petitreglu: 30 oyr. á forsíðuni, 20 oyr. á 3. og 4. síðu. avslåttur í prísinum. Við størri lýsingum fæst Leygardag hin 15. Juni 1935. - | Hitt almenna i Føroyum sum LØNTRYKKJARI! Afturhaldskommustýri motivera teirra niður- seting av tímalen langt undir tímalenina hjá arbeidsgevarum og privatum vid: „Tú hevur so einki at gera, í hvussu er!“ Vinstra-menn í Danmark, teir konservativu ikki í minni muni, krevja, at teir, ið fáu arbeiði frå tí almenna, stali og kommunum, skulu arbeiða fyri eina nógv minni løn, enn løntariffin åset- ur. »Motiveringin« er: tå hevur so einki al gera, í hvussu er, og so kanst tú heldur leggja »posilivar« virðir niður í sam- felagið og spara og lætta borg- arunum — fyrst og fremst teim ríku um úlreiðslurnar enn slíta lummarnar. Vinstra og afturhaldið kunnu fáa staðni útinna henda politik í Danmark; lí í ríkisstjórn og í kommunum hava flestu javn- aðarmenn makt Gl al forða hes- um fyri arbeiðarafjøldina skaða- politikki, sum forir við sær, al arbeiðsgevararnir fylgja aftan á og krevja, at ar- beidarin arbeiðir fyri somu løn hjá teimum sum hjá tí almenna, hvat ið tess verri vanliga verður tilfellið har, ið javnaðarmenn og aðrir rætívist- hugsandi ikki eru nóg sterkir at forða (i. hesin løntrykkingar- Meðan politikkur íkki eydnast aflur- haldsflokkunum í Danmark, tí har eru javnaðarmenn sterkir at forða honum, er hann í dik- taturlondum og alla staðni, har ið afturhaldið hevur ræðið, førd- ur ål í ylstu æsir og hevur Irykl arbeiðslonirnar niður um ar- beidsloysisstudningsmarkid í ra- dikalt-socialistisk! styrdum lond- um. Og her í Feroyum, hvar ið hitt svartasta afturhald hevur ræðið á tingi og Í mongum kommunnm, er einki betur enn í diktafnrlondunum Viðvíkjandi arbeidslønpolitikkinum. Okkum er kunnugt, at arbeið- arar í kommunum eru bidnir til al Men tá ið gera lað og tað arbeiði. arbeiðararnir hava Tú gert einki, Í hvussu er. kraft vanliga timaløn, hava teir fingið hilt hjarlaleysa . harða svarið: Vilt tú ikki arbeiða fyri so lítla len, sum vit síga, kanst tú lata vera; vit fáa i hópatali av drum arbeldarum at gera arbeiðið fyri ta av okkum ásettu løn. Og hin av neyð veiki arbeid- arin noyðist at geva eftir. Og tá ið hann soleiðis er kúgaður at taka við eini av lí almenna leir privalu við og ar- undirslon, fylgja arbeiðsgevararnir aflan á lønminkingarkravinum beidarin er fokin. fyri lí Hann tapti almenna og orkar ikki heldur at halda lønkravid uppi yvir fyri tí privata, Ein skammiligur politikkur Ja, aftalaga standa Feroy- ingar, teir stýrandi i Feroyunm, í dag, at teir útnytta armóð- ina hjá ti fåtæka og leggja saman við hin múgvandi yvir- klassan til at støkka arbeiðar- anna menniskjaliga rætt til hampuliga løn. Hin arbeiðsleysi og hin minni menli flokkurin í síni heild kundu í fylgju henda afturhalds og yvirstætta moral lika so væl A sagt við bóndan, ið hevur haft felli: Tú hevur so, Í hvussu er, mist mest ailan tin seyð. Tao | sindrid, tå hevur eftir, kanst tå lata meg fáa fyr t. d. 5 kr. stykkið. 5 kr. eru befri enn einki, við og einki selur: tú selur einki. ella handilsmannin, ið lítið O. S. frv. Ein syrgjuligur moralur! Men | hvussu leingi vilia Føroye ar- nenn lata | wor beiðsmenn og fiski sær hetta bjóða? Kirkjan og andsmenían. Protestantisk seguskriving og religiónsáskoðan langi lað hevur goldid um at draga fram mest møguligt av teimum mongu og sváru syndum, påv- arnir og kalólska kirkjan niður gjøgnum flíðirnar hava á síni samvilsku; og if hesum hava villfarandi born lutersku kirkj- unnar, seklirnar, aman víð teimum sokallaðu radikalu og humanistisku heyundum ikki staðið fyri aflan stýri. Hjá ad venlislum |. d., ið fyrst hardlign átala ta ranglæru Luthers kirkja enn er fongd vid, eru påvin og hin katólska kirkjan hin ramasti antikrist, djevulsins fasti fúsur; ley ógvuligu djór, ið umlalast í opinbaringarbókini, eru einki annað meint við uttan pávakirkjuna, sum valdsliga hevur tikid sær hægstu pallur skírt seg jarðaríki og 4“ åd 5 5 Guð. her á sjálva Teirra bók »E Blik ligum myndum hesi djór koma pan vor Tide sýnir í øgi- trampandi upp úr sjónum og knasa alt undir sínum ræðuligu fótum. — Eg må sign, al Guð skal náða pávarnar og oll tey, ið leim fylgja eftir, um adventistar og P. F. Joensen á domadegi sleppa fram at og verða leirru dómarar! — — Ikki at liggja omanå, so hevur kalólska kirkjon og fyri alt tuð haft niðurgongu- eisini hin proteslantiska sínar — syndarligu tíðir og myrku blettir, tá ikki Lai meg fáa | nakað frá tær fyri hålvan pris | | — tad er jú betur at fáa eitt | sindur enn einki! hava ongantíð fingrarnar ímillum, tå ið ”» barn og Kostar kr. 1,50 fjóðringsárið | og SKrIVSIOVUNI, haft hugsjón, frelsarin læt eflir seg, var fyri evgn la lýsandi men farið var fram sum verstu bodlar og ránsmenn, og ; veil frá at siga, so sigast sum eg heldur ikki kalólskir menn undan, at so hevur verið. ofta til- ræðuligasta Inkvisiljónin verður líkin sum eitt hill og ljótasta, ið nakrantíð er gjør! í Guðs men vil mugu navni, eisini minnast til, tå vit fram- seta hvassar alfinningar, hví hon » fram, og hvar hon selti kom ról á nýggjum og best blómaði. Renæssancan, ið við óforari lívsmegi breyt um koll la mið- aldarligu lívsuppfalunina og so lær reformatorisku rorslurnar, elvdi kirkjuni ógvusliga al treda verja sína fornu stoðu fram og ofta, fyri (6 al siga satt, í Ósemju hvorju midul, ið nýlast skuldu. Í Spaniu, har inkvisilionin festi nýggjar rotur um reforma- N [ronssker010, og har hon hevði heitastu oddamenn, hevur áltíð heitt blóð og valdsliga vart sínar sínar fólkið verið fanstiski, haft hugsjónir. Kirkjuni sum felags- hugsan kann ikki verða kastað fyri alt tuð, ið gjørt er í hennara navni: lí lað er so, al alla religiónir og Í fáa sín dám av líðini og leimum ymisku fólkalyndum. Og so eitt aftrat: nógv av lí, ið lagt verður kirkjuni fyri, varð gjørt í hennara navni av monn- um, sum høvdu politisk mál al fremja og so nýttu religion og kirkju sum skolbjálva. Annars síggja vit tað, at tann, ið mukt og vald fær, aloftust } | ? 4 í un: hevur Íyndið til við vald og harðskap al veri sin SISU! Og b te 19 og illt ; Í li ro NnugsanIT, Er ein flokkur vid undirlutan verjir hann í opposiliøn — } ses við men fær hann Orðum, vvirlutan, tekur hann sær somu tu våpn, sum áður mót harðhen stoðumenninir nvýllu. or . Tann franska } '1, altis vår kollvellingin, sum á síni stevnuskrå hevdi so ) frælsi og verjan føgur mål sun av mannarætlindunum, fór so fram sum hon allar tíðir skyggir reyð f mann: søguni; og tað korlini, at hesir * Á menn, ið vóru fyrisprákarar hennara, skuldu seta í verk hjá = monnum sum Voltaire, lankar Rousseuu og slíkar undans hetjur, sum alt sítt lív striddust fyri frælsi og lolsemi, Og leita vil fram til okkara dagar, fara mitt í núlíðina, finna vil somu gongd. Teir, id skulu eilast at berjast fyri mentun og eydnu her á foldum fyri flest møgulig, vaða í blóði. Jú, ikki eili á verður bilagt á posthúsinum, brævsavnarstoðum Telf. eftir | fyri tað allar rorslur grundarlagi | stultskygni. Porto. Blaðið | 143 | lann dag f heimurin byggir á dag. Ein vælsignad menlan, eitl frálíkt tolsemi væl útbúgvnir andans menn sýna! — — Vila væl, at jørðin er rund og ikki stendur still, men melur skund- rundan um sólina, og at isliga so væl kann vera, at alt hella, vit síggja, er kyknað upp av ; sæl harða sjálvum ; og so hendi byggja mordvåpn at køla hvønn annan út við. Russiskir menn, sum manna- minnir í útlegd hava barst inum ideulriki, ovda og týna hvort lív, ið sýnist at slanda leimum Í vegin; og Mussolini, sjálvur diktatorurin, kúgarin av ollum andsfrælsi framsetir skrift- lig prógv fyri, al eingin Guð er til Men all hevur fnar (væl síður; og kirkja evur haft bæði rætiu og rangu, og ikki Íykisl ma y i heint bert at syna II 1 ! 8] virki hennar: lí | hundur skal hava sin ræll lad var ikki bert í renæssance- onkur påvi var meira heiðin enn kristin, at kirkjan gekk á odda vid mentun. få Il Í il klovstur- HVÍ tóð í sínum besta blóm sólu munkar varisliga og skriv- aðu »klasikkararnar« av, hvorja um ia nn kjan einasli verndarn | rra få- tæku. Hennura i keis- um ( kongun i 3! in for 1 Ívri vald Oo: e:1 At I ki Í øldini i i: på tor i: CSI ( n kun lí in Ó hi ligu tlirnar herjaðu londini. Venda vit okkum so lil segu Norðurlanda, sýnir hon okkum og fólk stóðu saman. Danmork t. d. heyði í midøldini slíka stórtíð sum onganlíð fyrr ella seinri, og lað við kirkjuligum hovdingi odda. Og okkara land. sum lílið hevur at bresta sær av hvorki viðvíkjandi makt ella mentun. Einasta tíð, ið vit í sogn okkara kunnu líta á sum fi natlig Sí ) SO ), i kirkjan hevði valdið ti 1 fa kuloiska her í oyggjunum. Kvæðini, ið varðveittu málið okkara, og sum hava verið einasti andligi — stuðul okkara gjøgnum myrkar oldir, vórðu skapað í teirri kalólsku tíðini; skúlin lå her á landi var t so frægur, ut hann kundi búgva út ein menskasta kong Noregs. Og enn tann dag f dag síggja vit toftirnar, leivdirnar av stór- ællad av kirkju- tokum verki m manni at verða eill savn- ingarmerki fyri allar Foroyingar, forkomið av smásinni og Árni. men