leygardagur 10. august 1935síða 1

oyr. á 3. Og 4. sidu avsláttur 30 oyr. á forsíðuni, Við sterri lýsingum fæst í prisinum, Sambandsblaðið „Dimmalætting“ og nazistblaðið „Feroyatíðindi syngja eina SKATTADUETT Ætlar afturhaldið á tingi at skerja sóknar- stýranna rætt til radikala nytan av skatfalógarreglunum ? Við álíkning kann núverandi skattalóg toyggjast nóg so nógv til báðar síður, í. v. 8., af eitt so- cialt hugsandi sóknarstýri kann við einari radikal- ari hækking av teim stóru og lækking av teim smáu inntekunum leggja skattin á íbúgvararnar so toluliga eftir evnum, meðan eitt stórmanns verj- andi sóknarstýri har aftur i móti kann nýta lóg- ina til at lætta tí múgvandi við at leggja byrð- urnar á fjøldina við teim smáu inntekunum. Nú í seinastuni malætling« eina tvær reisur skrivað um skaltavidurskiftini í á landi. kommunum hei Henda skriving kann vera eitt sokallað svar upp á okkara atfinning at logtingsins ikki bert passivileti, men beinleiðis harðskapi í móti okkara illa á holdi komnu kom- munum. Men viðgerðin av hes- hevur verið so valdi- um máli plomatisk og innbjálvað, at lad er ilt at fáa um ein »enda«, um hvat L. S. spursmálið loyst. og hvussu blaðmaðurin hugsar sær tað, »hvalid«, Tó: eitt fáa vit burtur úr hes- um greinum. Tað er, at L. S. heldur við tann álíkningarháttin, 10 summ- tað vert at pilka ar stórar kommunur nýta. Men hvussu? Tad er undirstreymur í greinini bendir okkum eins og ein at einari alt annað enn social- istiskari broyting, ið er til lætta fyri hin minnimenta. Men sum sagt: heilt týðuligt er ikki lalað. Ein gjøllari frá- geiðing vildi verið vupp á síll plåss« hjá málgagni og hovuðs vápnamanni fleirlalsins. Hitl blaðið nazistiska slórkonserva- liva »Førovatlidindi« Ér hann ein fyrispráking um okkara skattavidurskiftum? hevur »Dim- | stílurin er høvdingsins — er ikki seint at leggja til á borðið við »Dimmalættinge. Her er talan minni innbjálvað og ikki at misskilja. Leglingið verður beinan vegin biðið um at taka sær um reigg og knekta teir hervuligu socialistar, ið hava ført politikk í skallaspurningin og sleppa arbeidarum og fiski- monnum undan skatti og leggja byrðurnar á teir — leir, ið halda samfelaginum uppi! Og blaðið høvdingurin grætur í tåra- lóð vera yvir, at lað veruliga skal komið so langt, at teir summastadni eirra stóru — inva misl framíhjárættin at »skalta og valta« — og td. í friði og náðum at sita við borðið g dyngja skalt á arbeiðara- og 5 iskimannafjøldina. — Var so nakað eftiri at álíkna, bvyttu leir ad virdilign og håbærisliga sin 4 á millum! Blaðið tykist himna- glatt yvir »Dimmalælting«s boð- an frá — tað lekur tað sum eina bodan — at nú skal byrgj- ast upp fyri socialistiskum yvir- gangskroppum! Hesin rørandi duellsangur av hesum bådum andsfrændum vid víkjandi skallaspurninginum or- sakar okkum at spyrja: eina reaktionera umskipan av Er legtingsins skattanevnd ikki afturhaldinum nóg góð verja og trygging? Teir skattaleysu »lopparnir« mállu staðið sum ein allryggj undi fyrimynd og lýsandi dømi um »teir ærbæru har uppi« og løgtingsins verndarhond. Leygardagin 10. aug JAVNAÐUR Óskil. Fyri fleiri árum síðani hvussu nógvum vita vil ikki, og tað tað sama kann eisini vera Í | læt byrådid »Kejlubanabrekk- | bøta, so at hallið gjørdist | } unac minni. Og tað er al lakka by ráðnum fyri, ut hetta varð gjort. Men lá vegurin soleiðis varð hækkaður, vísti tað seg, at girð srólvarðarnir Ð ingarnat lágir, | fram vid hann vóru oa | ro% . 1 f og har stóðst nú ein lræta av | | hesum millum byrådid og eig- | | ararnar um, hver ið átli al bera | kostnadin av eini hækkan av girðingunum. | H.A. Djurhuus, ið eigur havan | býráðið um at býla kostnaðin norðanfyri vegin, og samdust av nordaru girding javnt millum | sin. Gardurin var sloyptur upp | har; men hin syðri garðurin, | móti Klubbanum, varð liggjandi | órordur. Klubbin vildi hava | kommununa at bera allan kostn- | aðin; men tað hildu leir væl | | vera all ov grovt. Urslit sæst | ið hvussu er einki enn! Herði hesin bert eilt garður verið millum tey mongu misprýðini, okkara býur kann erra sær av, ja, so var tað hval tað stundis ein fári fyri borgararnar. kundi; men hann ei | Aðrenn sakin heill var sovnað, | | koyrdi ein bilur á garðin beint uppi yvir ánni, ið rennur undir vegnum inn í Klubba»havan«, og breyt á hann stórt líð, so hann har er komin at liggja í hædd við vegkantin; heldur ikki | hetla fekk nakra ábót, og tykist | heldur ikki at skulu fáa nakra. | Eitt kveldið fyri nokrum | árum síðani — almennur dansur | var í Klubbanum fóru tveir | menn saman at berjast og duttu | | upp um henda mistrivning av | einum garði og í ánna. Har | | varð eingin skaði av ta ferðina. | Og onkur kann væl siga, al | eingin bað leir um at berjast | har. Gaman (i. | Nakað seinni lornaði ein | maður á syklu móti garðinum, | og bæði hann og syklan fingu sær eill bað í hesi runurennu av eini á. Heldur ikki hesa ferð varð nakar skaði úr. Olavsøkuna í Ein dagin um drongur ár kom ein ungur framvið henda væl- gangandi signaða brákaða garð. Hann varð, uttan al gruna nakað ilt, sligin niður aftanifrå av einum fremm andum manni og dalt inn um garðin og í ánna; og har | varð skaði úr. Og drongurin, | ið væl má sigast at vera toliliga ósekur í óhappi sínum, var reiðiliga ringur í fleiri dagar og er ikki arbeiðsforur enn. | I | | sam- | | | | Í BRÓÐURSKAPUR | kr. 1,50 fjóðringsárið Porto. Blaðið | , verdur bilagt å posthåsinum, brævsavnarstødum | 9. årg | og skrivstovuni. Telf, 142 | . Hvør | Nú megu vit spyrja: ber skuldina fyri tað, ið her | hendi? Og hvor vil taka uppá seg åbyrgdina avteim ólukkum, ið møguligt koma at henda á hesum ikki laðaður upp í eina rímiliga hædd? staði, um gaðurin verður Ja, skuldina hevur fyrst og fremst hann, ið sló, tað er sjålv- sagt. £ Men hann, ið sligin varð, er tó púra sakleysur. Og tað el givið, al var garðurin so hogur, sum bann eigur at vera, so hevði ikki verið nakar slórvegis skaði úr. Men eru nú bæði Klubbin og býráðið ultan skuld í. (i, sum her er hent? Vit loyva okkum at spyrja; men vil vænla okkum einki svar. Kunnu fleir avvarandi ikki semjast um at fáa garðin laðaðan so frætt ikki fleiri skuður upp, al standast av honum, so var tað kanska uppá sítt pláss, at tei settu í verk innsavning av eImna . 1 ] ! ri þeningi við hesum endamál Íyri eyga kostnaðurin ei neyvan stórur. Stundar yvirlit. Kravgonga danska bonda. Kongur vísir bóndunum frá sær til ríkisstýrið. Hvar ein vendir sær, so kann x hann lesa ella hoyra um neyð og armóð ringar líðir kreppu og húsagang. Ein stórur partur av hesi armóðini slavar frá lí, at penings- virðið ikki liggur fast, men (vorturímótli sveiggjar til allar síður gongur stundum upp og stundum niður. Eisini tad, at eingin hevur ålit á hverjum ødrum, er ein týdningarmikin orsok til kreppur og annað. Í einum Þá ið illa gongur landi, so fáa leir styrandu skuld ina fyri lað. Hetta vera fyri ein slóran Men tær ringu tíðirnar hava eina so djúpa kann part rætt nokk. og fjærlliggjandi orsøk, at eitt 53)“ einstakt landaslýri ikki megnni at broyta hesi viðurskifti stór vegis. Her hjá okkum eru viður skiftini soleiðis skikkað, at tor fort er at fáa nakað at bera seg. Øll tey teim dýru líðunum, eru farin av skip, sum keypt vóru í knóranum seld við »lvangs- eisini ella verið og enn eru eigarmanninum auklion« hava tey ein tungur kleppur, sum stríggin er al dragsa. | A sama hált er vorðið í Dan- | : : | mørk. Allir teir garðmenn, sum | keyptu í leim dýru líðunum, hava so slórar rentur og avdrátt at rinda, at lad er Ogjørligt hjá leim at bera byrðurnar. Teir eru g fara jarðar og um al signa (il av húsunum. flest oll so- Her á landi eru leiðis innslillad, at tey luta fara av fólunum (tann, ið ikki sjálvur er mentur at halda sær uppi. Felagsskap og felagskenslu kenna 1 vit Før Vingar 11010 ella einki til. líverri. Ja, soleiðis eri eg vanur at siga, og soleiðis havi eg altíð hovrt hugsandi menn síga; men líkan fela kap, sum danskir D HT HH 1 da uppi, og slik fel sum tad, teir hava slovnuð, mega vil vera glað vvir, al vit Førovum ; tf at halda einum virki uppi vid sludningi, tá tað ikki ber seg, kan Ví jæg | lo eg ivr imfel Væl 1 landi: líðir nógv, tå t. d. ein står forrællning fer á hú 19; men er landið ført fyr halda henni uppi? Sjálvandi er ta ymislt, hvat ið er at gera ella kann verða gjort. Men tað er givið, at landið ikki aflur og aflur orkar al hjálpa, og allraminst lá fleiri treingja til hi ip Allir teir donsku g sum keyptu í teim dýru tíðun- eru komnir i um, peningatrol og eru um at fara á húsagang men so sterkur er felagsandin í lí danska fólkinum, at hínii carðmenninir, sum væl standa seg, hava sligid seg í felag við trotabéndunum, og nú krevja teir allir sum ein, at landid skal hjálpa leim garðmonnum, sum ilfa illa standa í (í. i prestin, drýpur á kið sigur: Men sum orðal tað rennur deknir,« soleiðis er eisini í hesum fori; tí eitt av krovunum, sum allir garðmenninir seta fram, er at fáa landbúnaðar- prísirnar á vorum hækkaðar og tað fáa so alli menn gagn av, eisini kunnu sæta leir, sum sær ultan nakra hjálp ella príshækkan. Olavsøkudag í ár fór ein hópur av garðmonnum úr ollum donsk- um landspørtum til Keypmanna- havnar, og har kravdu fleir, at kongur skuldi taka sær um reiggj Tad var ein 30.000 og hjálpa teimum. oðiligur riðil al síggja 25- í (ali. Krav teirra er, at teir skulu fáa meira fyri tær vorur, sum leir selja. Ein arbeidsmadur í Keyp- mannahavn segði nekur orð, lá bóndafundurin var at enda. Í einum donskum blaði læs eg nú > Modet med, at en københavnsk Arbej- um dagirnar: sluttede der udtalte, at Bonden fik for lidt for sine Varer, men Køben- havnerne gav for meget for dem. Irðmenninir,