mánadagur 23. desember 1935síða 4

an huga og gevur sjónini dýpd. Vit eru til at kunna siga slíkt sjálvir. Og sovorðnum ov nær er bókin full av. 2. Her síggja vit Føroyingin,sum hann er í gerandi | Vit síggja fyr- 2 Folkel. í stríð og hvíld. staðin mill á golvinum. Latum okkum einast um at skúgva | hann út til eitt bróst, men alt tad sama ultanfyri fýrstaðin síggja vil várar egnu. Vil síggja teir eisini, tå teir rýma frå fyr- slaðnum og spjaðast út um | høvini. Tad va fall fyri | våra gomlu mentan. So kom tjóðskaparrors! ið síni bøtandi | hond. Men her sleppur høvindin | fråsøgnini og stígur fram sum | lann gløggi leidbeinarin: >Den | naljionale Bevægelse hal kkeri inleresse for Sanm- | LÍ fundet. D vilde ulvivlsomt været! ldbringende om man forlc den gamle lyriske og megel slemningsbevægede Kurs gsøgle en mere social Indstilling. Den nalionale Sag er jo i sin int und el soctall 5} mauil,« 3. Fiskeriet. Tað kennist so sterkt og rælt, tå hann her selur lískiskuþin upp sum elit | alsamt j, at óvitarnir læra | i i po | i klól | | i IVI ÞÓ; me (a | i ! } Si | 11 I il ter naei Í H | ' Í de (SJÓM niniv) nvervel el Í ! } | l Í det (fi | sk } ) l Í oøsua med Liv | I ) IN 181 p (i er | SKA { í) Í er í i k urin 1 I; ; | VIII sun In l 1Ol L | 1 fólkinum, og tað er eit gt | rák Í Í liðin rlur | Í e 11: { Í IN Ørn CIIN ( dar | | y hu l '{VOUI I | | 1 r 11 Í Tvivl om, at de færøske Í kspor- | K Fl H Á | rel ved í menhold og ) a Í gennemført Propaganda | KUN KE og undel Í ef í | í Yerder fisken del | Landbruget Grundtónin | | í hesari deild er lann, al on | ; j | fyri, lad er ikki lovst úr sínari | MIÓdAlaldarsigou O nutioin ger | 11. ; ha mi ÍAiGAri orn HilØT lann peikar il her m lóvváva | i 1 8 : ; y lar | skúlaskapur, ningur og endar | blot af økonomisk men ogsaa | | af Samfundsmæssig Betydning, | ” | 1 í i r 1} * F … at Gen CrOsSKe BOeioiKNnIng knyl- | saa mange rhundreder hul Det vil ikke } Kaar, det vil ogsnaå give mere | stabile sociale Forhold. | ikke godt for et Folk at til bygge hele sin Eksistens paa Havet,« ). Hvalfangst. Grindadráp Ni í) tað so sjónligt fi er egið fyri Føroyar. høvindin og vid stórum frásogulisli skap hann eina huglakandi deild um hella. Og hann er stultligui >Mændene slap hvad de havd mellem Hænderne, styrtede hjem efter deres Hvalspyd og stak til Søs. Sad man í Kirken og hørte en Gudstjeneste, smed man om- gaaende Salmebogen og lod Præst ære Præst. Laa man i Sengen, ja, saa snappede man lige Buk- serne og tog dem paa pan Vej Hóast tað má sannast, al grindablóðið er so- ned til Banden.« mikid kólnað nú flestu staðni, at okkum vit væl hava tíð at gyrða inni og kanska eisini lata brøkurnar ordna eitt sindur, áðrenn vil fara nakran veg, fellur hetta okkum t6 so væl at lesa og tað lærir okkum at meta dagin í dag, 6.Fuglefangsten. Bjargar- lívið er eisini so »føroyskl«, at lad fær góða rúmd í bókini. Høvundurin tekur okkum við í bakkan og gevur okkum var- hugan av teim sterku og djúpu kemslum, sum eru uppi við hjargarlívið og gevur okkum so gjølla falan av, at her hevur ein i Í. Í okkara mest »føroysku« sálar- streingjum fingið sítt ljóð. Historie. Henda grein er húgvin at vera læra fyri mangan | »søgumannin« tí hon er so varð- liga skrivað, og hevundurin lc r sær eina við at vera | uliga sannur, kemur ikki | vklókur uppí og rótar alt um ll tað er eftir hansara høvdi: | nei hann heldur »seg« uttan | Føl fyri letur líðina ganga, líka til tað líður so langt út, at hann | VIÓ Vissu kunna gera | f, lå tion hann fram og kenni DUØVI sigur i d Den poltliske Strid har været re! ill ) Den har í de e 28 Aar formet! sig sig som | dig Tovlrækning om mme Programpunkler. Selv- dene hur dog opnaaet, gel har faaet et større Virkefeldl og større Indtægt.« Greinin endar við: »Den poli- strid har i den Grad op- et alle Sind, al social Forsorg megen anden nyttig Reform- lovgivning er blevet forsømt Í tor Skade for det færøske mfund 1 | erne rundt. Her | leiðir hovundurin lesarin runt til oll skjaldsom stød, hann | kennir og til nærum allar bygdir. til | Hverja ferð hunn kemur stoð, støggar hann frá. Soleiðis skapar hann lív og dýpd í sína Foroya mynd. í, hann ger alt iso »mæg- | st«, verður einhver al sign; x men (ad er gjørt við vilja, tað er ællanin við bókini ið áselur Í Og henda ætlan er røkt við skili. | Petlid um Havnina er vert at Fyrst sigur hann, at > | varnast: li byurin er ein avgjørdur nordurlandabyur frá midøldini | Í hann skrivar við góðsku fyri tí níu Havnini; men um la | ju sígur hann: »Men del | me Thorshavn skal man | ikke studere altfor indgaaende. | De mange malede Træhuse ser paa Afstand venlige ud, men pan | ert Hold er de hverken pene | ller morsomme. Det samme elder de nye Betonhuse.« høvundurin her fer at j lasta er tað ivaleyst ikki ti, | in vil hava Havnina al- | t vera midøld; men tað nn saknar náttúruligar | dsræsur millum lad | og lad nýggja. Hann | sær al vit annaðhvort hava lvl lað gamla ella eisini kastað lað frá okkum og eru lopin út í la bæru ørsku í okkara byga- ing. Av tí ið her er tíkið úr hók- ini sæst at helta er minst líka nógv ein bók fyri Føroyingar sum fyri fremmandufólk. Alla- staðnis í bókini merkja vit tann búna rithøvundin, sum ikki fimblar á, men førir sín penn tryggi og miðvísl fram á tað mál, hann hevur sett sær. Heðin Brú. NONE GUDS HONDIN VAR YVIR MÆR HBEKTTANREETTENRERROHRONEN Skiparin er sessaður í stovu mini — hann førir tó ikki skip longur, árini hava lagt hann á landi —. Eg lati hann lala, sessísl við skrivimaskinuna og skrivi orðrætt niður hansara frásogn: »L: Stormur, hardur var streymurin, indsynningur var ættin. skipini lógu bótaðu inn móti landi. Hetta var í pálmavíkuni. Tey flestu lonktu nokk uppá 1: al koma inn til páskir. Sjálvur førdi eg eitt skip, men vit ætlaðu okkum ikki inn til páskir. Vit ætlaðu at royna um páskini á bankanum. Løgdu vit so bakk úr vestur- havinum og åt móti bankanum. Tað KI. 12 loddskot í bankarødini 80 favnar. var lá ikki fiskivedur. påskaaftan hovdu vit Fy ålli frivakt frå 12 til 4. Ki. 4 varð frívaklin útpurrað. tá, at fallið meir enn tumma. Men Ég síggi barometrid er hella barometrið arbeiddi ógvu- liga lílið hvønn vegin, so eg var ikki í iva um, at lad var ódnar- veður i nærheilini. Annars var veðrið toluliga gott, tuð var nærmast fiskivedur. Vit tóku so lvey rep í stórseglið, try i messanin og eilt í 5 fokkuna og settu »Simun« fyri og byrjaðu so al lensa inn av bankunum. Utsynningur sunnan varæltin, Kg stlyrdi sjálvur. Veðrið var soleidis tå, at vit tosadu um, at hon leyp einar seks sjey mil. Við hella lag sigldu vit í try korter. So brennur hann á, ein gluða í hvort borðið. Vit aftrat. Vil høvdu loggið úti, men lensaðu so í trý korter hugdu ikki at ti, fyrr enn vil høvdu lagt til. Tá vísli loggið, at vil hovdu siglt vid 12 míls ferð. Men móti páskadegnum, tá linnaði veðrið. Eg ætlaði tá at taka land kenning fyri so mikið sikrari at koma út á bankan aftur, har sum eg ætlaði at royna. Men ein gamal sjómaður var umborð. Hann sigur við meg, at um eg helt meg fáa fatur í lað honum bankanum, so var betri at halda seg eftir enn al fara undir land og fáa land- kenning; lí harvið kundu vit fån roynt eftir fiski annan páska- dag. Eg helt tað vera lætt gjørt. Og so hildu vil aftur eftir bank- anum. kl. 10 aftur loddskot á bankanum. Páskakvold høvdu vit so Tað var lå toliligt veður, regn- rusk á útsynningi suðri. KL. + annan påskadags morgun brann hann aftur á vid ódnar- fr veðri. Stormur og ringur sjógvur. til norður av bankanum. róðrið. var øgiligur, so tað ýldi í bylgj- Eg tók tå aflur at lensa Eg stóð sjálvur við Stormurin unum. Sum vil lensa, reisist ein sjógv- ur aftanfyri og tað var sjálv huvaldan, ið breyt. Ein gamal sjómaður stóð frammanfyri mær, við róðrið, skal taka hana undan. Eg,sum var ungur, sum slóð bundin rópar á meg, al eg skjótti ikki eftir hesum rópinum, men renni hana norðvestur eftir fyri at umganga hetta skadabrot. Og (ad lukkaðist soleiðis, at lå ið brotið, lá stóð læloring. sjógvurin hevði skúmurin av honum á Hevdi eg so lurtað eftir hesum gamla manninum, so stóð skipið til Vit sigldu so eilt stykki aftrat, valla bóta. og tuð sýnlisl fyri mínum eygum, sum al ein slerkari makt var við, ja tað sýntist sum skipið makt varð tað av eini ósjónligari ført omanfyri alt grumma hav, ið var at síggja. Vit legdu so einaferð til vit lógu við stýriborðs háls. Vindurin var lá og eill vestan, orkanur og grúsomt hav. Tað var um klokkan tvey seinraparlin, eg álti tá frívaklt. Tað var tó ikki talan um nakran hvíld. Hvor maður svovn ella var í sínum klæðum og klárur, um nakað skuldi gerast á. Knappliga tá við eitt verður myrkt. Bestimaðurin, ið stóð í kappanum, rópar varskó. Skipið tær ein sjógv og fellur til undan sjónum og verður liggjandi. Lætt var at vita, hvat orsekin var skolist, saltið lastin var var farið í unnað borðið, lí tvær slyttur vóru brotoaðar. Mannskapið varð so orðnað í lastina til at lempa fyri at fáa skipið aftur á rættkjøl. So kraftugt hevdi settið verið, al grót, sum lá niðast á botni undir saltinum, lá ovast undir dekkinum í læborð. Tað var tó skjótt, at teir fingu skipið so toliliga aftur á rættkjøl. Sjógvurin var enn líka ringur. Kl. 4 eftirmiddag sprakk hann um til útnyrðing vestan. Storm- urin var lá eitt sindur linnaður, Men tud var verri við sjónum, tí tå kom skipið at liggja meira tvørt fyri sjónum, og sjógvurin kundi lá altíð bróta inn á miðjuna, hvat ið skjótt kundi volda ein obøtiligan skaða. Eg tosadi lí um at fáa vent skipinum skjótast møguligt. Hetta var tó lættari sagt enn gjørt, ti lá nakrir vóru eingir molorar, bert stumpar av seglum at manerera við í so ringum sjógvi. Men hvat sker so. útsynningur | Í | | | Í | Aflur ein hægri makt til hjálpar. Skúlan kom runt sjálv og kom soleiðis at liggja beint móti sjónum. Og vil vóru slopnir úr tí versla vandanum. Triðja páskadags morgun fóru vit at lensa fyri at sleppa okkum inn. Vit komu inn í ellum góðum. Fólk og særliga reiðarin vóru full av nndran yvir, at vit skuldu kunnað hildið okkum á í so ringum veðri. hava bankanum Reiðurin gloymdi tó ikki at geva nkkum »tit hava nokk fiskað væl?« tó hann visli, at ikki haft fiskað nakað fyri veðri. eina glósu sum: vil kundu Skiparin endar sina fråsøgn og heldur fyri: >Ég kendi Guðs hond yvir okkum á hesi ferð, og kenni eg meg fullvísan í, at um ikki henda hægra hondin var uppi í, spurdust vil ikki í aftur! Hann, ið vil hava gott kaffi á jólum, hann keypið fra Skæling, Telefon 281. ið hevur hitt verdinskenda brasilko kaffi (Santos kaffi). S.S , Smirll”s Jule- og Nytaarsplan. Mandag, d. 23. December: KI. 6,30 fra Thorshavn—Fugle- fjord—Lervig—Klaksvig-- Thors- havn (Motorband fra Fuglefjord nordpaa). Laster fra Kl. 16 til 18). Tirsdag, d. 24. December: Kl. 6,30 fra Thorshavn—Skaale- vig— Tveraa— Vang. Torsdag, d. 26. December: Kl. 6,30 fra Vaag—Tveraa— Skaalevig—Thorshavn. Fredag, d. 27. December: Laster fra KI. 7 til 9. Kl. 9 fra Thorshavn— Midvaag— Sandevaag-Vestmanhavn- Thors- havn. Lørdag, d. 28. og Mandag, d. 30. December: Planmæssigt (dog anløbes Kvalbø sydgaaende). Tirsdag, d. 31. December : KI. 6,30 fra Thorshavn—Klaks- vig—Lervig—Fuglefjord—Ande- fjord — Eldevig— Funding—Gjov —Klaksvig— Thorshavn. Onsdag, d. 1. Januar: Laster fra Kl. 7 til 9. Torsdag, d. 2. Januar: Kl. 6,30 fra Thorshavn — evt. Skaalevig--Tveraa--Vaag--Tveraa Thorshavn. Thorshavn, d. 12. December 1935. »Smiril"s Administrator.