mánadagur 23. desember 1935síða 3

EX TFRVS en See SE UR hvar gleði vár frelsara 4 d 4 A 4 A 4 4 , 4 , d , 4 , P , 4 , 4 > bars VIRUS VA VA Vetur og jól. BRÝTUR úr vetrarins barmi, niðan so nívandi tung, stormur sum glepsandi garmur herjar á gomul og ung. Brádliga broytir tað lagið, hásæti var, har sorgin kom aftur í staðið, so oyði og kalt gjørdist har. Brýtur við vetrarins megi havbylgjan herjandi trá; so mangur lá eftir á vegi og bar ikki boðini frá; men treingjast mær enn allar leiðir og sýna mær vetrarins mátt, tó er alt hitt besta, eg eigi, mær givið á vetrarins nátt. Blíðan úr vetrarins barmi stígur fram jólanátt við barni á móður síns armi og einglum í skýum hátt, tað eru tey tekin, ið tala nú, í hesi signaðu tíð um Mariusonin hin sæla, hátt yvir ský. Nú rennur hitt lostaða saman, ið mein fekk á óblíðu stund. Nú kenna vit gleði og gaman, og lett verður lívstroytta lund. so sælt er tað okkum at vita, at Jesus vár frelsari er, tað lættir um fótin at flyta og trygt gjøgnum niðuna ber. ÓLIVAR Á RYGGI AR FUN TFNI =— ; f f ; ; ; f , ; ' , ; ; f X f N / : ; ; ; h + í oYoy-oroy-oy:oFosrosyryo:sðþyosyrosoysrosðyrgoyrks GUDS VEGIR É > Q % RØKKA LONGUR ENN MANNAVEGIR 8 LotonokororononokonookookoroÅ i 1905. Eg fór niður til Grimsby við Ætl- anin var at vita, um eg sjålvur kundi fåa eitt skip. Pengar åtti eg so golt sum ongar. Komnir til fåi eg mann at forhandla fyri meg — eg dugdi mål, ræduligur saknur fyri ein før- Tad var einum skipi at selja fisk. Grimsby ikki enskt ein oyskan sjómann. Mannin, eg fekk sum tålk fyri meg, kendi eg gott og kundi tí trúgva honum alt upp Vit snúgvaðu okkum Powel sum í hendur. so til seglmakara og bóðu hann vera okkum be- hjålpiligur við um møguligt at skaffa mær eitt skip. John John Powel hevði straks fatur á A. King, sum tá hevði fleiri sluppir til selu. Eg hevði bert eyga á teirri eini — tí av einum hægri vesini var eg ávaraður um at keypa tað skipið. Vil blivu so einigir um, at eg kundi fáa skipið. Men fyri nógv? 550 pund! 11000 kr. a TOUR Hetta var tá í líðini stórur pengi, so al eg hálvavegna aftradi meg. Men eg biði tó mann min spyrja, um eg kundi fáa skipið upp við Hartil seljarin ja. Og eg sló so til. Nú skuldi skipið í dogg. Men Ég falli sjálvur við meslingum. mær. svaraði hvat sker nú! Ég fái fleiri bod um at koma | og síggja skipið, sum tå slóð í turrdogg. Hetta tordi eg tó ikki vegna sjúkuna. Ég biði tí aftur henda góða vin, sum hevdi verið mær hjálpsamur, at fara at hyggja at skipinum fy:i meg, I eg heyði minsl líka ting sum eg sjálvur. visti, at hann góðan forstand uppá ley Vinurin so gjørdi. Hann kemur aftur og sigur mær, at skipinum feilti einki. Eg betalti bert 20 pund fyri skipið. Øll hini pundini fekk eg Harfyri veiddi so mikið av uppá avbetaling. John Powel mær mali,sum mær tervaði til reisuna aftrat tí, at hann togverk, kol og til Feroyar skaffaði mær | venda skipinum frá landi. Í AKTIESELSKABET FØROYA BANKI Hovedkontor: THORSHAVN AKTIEKAPITAL 0G RESERVER KR. 900,000. Bankforretninger af enhver Art udføres. Kontortid 11—3. Hovedkontoret i Thorshavn tillige aabent 6—7 for Ind- og Udbetalinger. skuldi mangt annad, sum eg nýta fyri heila árið. Hella var um joltidir. Men fóru ló ikki uvstad, fyrr enn eg raskur av liðið út frá vit var meslingunum. Tað var um nýggjár tá ið vit fóru Grimsby. Manningin var ikki slór, bert Har í vóru tó nógvir Foroyingar, sum Grimsby sjálvur tridji. allir vóru mær hjálpsamir við at koma åt av havnini. Ferðin til Føroyar gekk heldur trekliga. Tá ið vit komu nakað upp í Norðsjógvin, truffu vil mótvind við kavaveðri. Vit blivu tó við at baksa okkum fram. baksan Hatta Vit skuldu inn á eftir 10 daga fingu vil fødilandid í siktið. Endiliga var Nólsovin. Havnina við eini kolalalast, sum fraklgóðs til ein í Havn. eg hevði sum keypmann Tá ið Havnini, høvdu ankrað á eg vit fari niðan á fúla- kontórið fyri at klára. Pengar hevdi eg ongar. Har sá eg fyri fyrstu ferð Andras, blíður at um eg ikki hevði pengar, og hann var hell fyri, tad gjørdi einki, lad kundu vit javna bæði og tíður, seinni. Tá ið vit vóru slopnir av við var ikki aft kolalastina, liggja har. Vit máttu sleppa okkum til Suðuroy. Vit fóru so av Havnini við einum loti av útnyrðingi. Tað rakk okkum bara eilt sindur suður í Nólsoyarfjorð, so stilti hann av. Vit róku so við streym- inum út ímillum Stong og Eys:(- aftur suður aftir í nes, og so Nólsoyarfjorð. Tá var svart av válasleltingi og nátt. Vit róku so drúgvast suður ímóti Kirkjubø- nesi. Tað var lá enn stilli og tung Og tá skipið vendið stevnið móti landi, tað seg alt landi. Vil royndu at bunkaárum alda sum setti at landi. arbeiddi meir og meir at fyri at Men tf vit vóru Vit og meirenn vit vóru mentir,pústraðu og rógva við okkara kraft var lítil, bert tveir menn umborð. róðu lað, ið vil vóru mentir, inn ímillum so aftur at rógva. Vil Sum Tjaldrið út av Havnini. Vit blussaðu eftir lí. Tað sá blussið, okkum, og glaðir vóru vit. Men vóru lå heilt nær. vit tå slreva, kemur vendi ímóti tessverri, gleðin vardi stokkul, tí tá ið vit bóðu hann taka okkum kláran av landi ella eisini laka okkum inná Havnina, segði hann nei. Vit hoyrdu ikki betri, enn hann Stiflet 1906. Í Í Aldeling: TRANGISVAAG segði: >Tuð megu tit fáa onkran annan at gera !c So fór hann sín veg. Vil haksast. royndu tó tveireinir at Tað var tå vent norður aftur við norður um miðjan Nólsoyarfjorð, eitt lítið lot av landi, og lá id vil komu sendi Harrin landsynningi. Vit ætlaðu okkum lá aftur inn á Havina, men lotið vaks meiri og meiri. Vit hildu lí á Skopunar- fjørd og komu til Suðuroyar í ollum góðum. Eg fordi skipið í nøkur år. Tað vekk nóg so væl. Men so komu onnur viður- skifti uppí, sum løgdu meg á landi. Men harvið byrjaði eisini Tað gekk Og til- so stór, at eitt- at ganga meira strillið. støðugt niður á bakka. síðst var skuldin hvort var at gera. Eg førdi sum sagt ikki skipið Men lað longur. og tess lagna var mær allíð í huga, og ikki er at ivast í,at okkara sål kann vara av og boða frå mongum og hvørjum, id okkara med- vitan og vilska ikki veit um at siga. Her er ein ósjónlig, ein hægri ond og hond, ið vegleiðir. Ég kann ikki lala vera at nevna henda tilburð: Ein mín besti vinur var undir Íslandi við skipinum. Eina vakt, tå id hann er til koys, berst fyri honum Í dreymi, at eg sigi við hann: >Ænsa eflir haruppil< Hetta var sagt við lílíkum trykki, at hann, tå id hann vaknaði, ikki slapp frá orðunum, sum vóru tey boð fyri hann. fer ti meistrahøvdid, kannar Hann upp til vers og líka uppá eftir, um nakað er al síggja, sum Men Komin niður feilir kundu vera á. hann fann einki. aftur, og meðan hann gongur aftur eftir dekkinum, raplar messan- rigningurin niður. Nú hval ávaringin meinti við. var hann ikki í iva um, Ég var sum sagt komin so- | í alt fall treyt hvat leiðis fyri,at mær eini góð ráð viðvíkjandi, ið var at gera: annaðhvert selja skipið ella halda fram. Eg fall ti Gud, sum eg altíð havi trúð uppá, og inn til tann bað hann vegleiða meg og geva mær einu ávaring um, hvat ið eg skuldi gera. Og hin góði Gud sendi lá henda saman vinin til mín í dreymi. Vinurin sigur við meg við sterkum trykki: >sel ikkil« | ligt er Tá ið eg lá vaknaði, var eg glaður í huga, ið eg nú skuldi gera. lí eg visti, hvat Skipið gekk í tvey ár eftir tað. Men tað kom longri og longri niður, skuldin Endin vaks hvert ár. var tann, al eg móli mínum vilja varð noyddur at selja. Kg seldi fyri lítlan pening og við lapi. Men hóast, al eg so statt einki annað visli mær al gera, sum var betri, kendi eg tó á mær, sum vinarøddin stødugt ljóðaði lil mín: sel ikki! Mítt rokna vil meinti at duga at ul, al eg skuldi selja fyri heilt at dulda stundis ikki kundi fara frå mær. ikki fara á håsagang, meðan hin røddin sam- Men hvat hendi so? Tvey ár seinni var skip mitt uppi í eina fyra—fimm ferðir so slórum virði. »Sel ikki,« lít ikki meir á hitt mannavilið stutiskygda enn å hina alvitandi vinarøddina hinu megin frå! Tað er hin djúpi vísdómurin, sum eisini skal fora tína lívsins skútu yvir hill stóra havið yvir | til hill æviga landið. Ð leið sæð. eilt slórt Men eg taðp verðs- liga vann meir. Tí henda ávaring hevur ikki verið yvir fyri mær, lí eg fekk Í henni eitt so sterk 5 prog Fr at tann Gud, id eg lrúgvi uppá, eisini grípur so væl í tað inn í hella lívið sum inn æviga lívið. JØRGEN-FRANTS JACOBSEN: Færøerne Natur og Folk. Henda bók er fyrst og fremst ætlað tilleiðbeiningar fyri fremm fólk slík heill frammi úr. anda og má sigast al vera sum Bókin er skrivað á leikandi lettum donskum og stultsøgd á enskum av T. King. Tað er at skapa eina vakra lættfora bók, eydnast høvindanum ikki bert er sum sonn og greið í sínari fråsøgn, men í mongum føri eisini ereill listarverk. Bókin 235 blaðsíður og full av frá- gera góðum myndum. Tilfarið er skipið í otta deildir: 1. Naturen. ókunnumannin Her siglir høv- indin inn úr havinum og sýnir honum Før- Vit varnast beinan vegin, oyar. at tað er sítt egna land, hann sýnir, hann hitnar í bringuni, sum hann sigur frá. Vit varnast, at hann hevur lyndi til at leita eftir lí sjáldsama — sum rími- í eini bók fyri ferðarfólk — men hann ger lað so varliga, at fråsøgnin verðurein heilskapað føroyskari sonn mynd av og náttúru Og hann hevur fyri ti. gestsins glogga eyga, skrivar so fritit og bókin til fullnar fyri Foroyingar: við slíkum útliti, al verður ein bók Oyggjarnar eru try kut, sigur hann: tað norðasta er eilt meginland, karvað sundur av dølum, ið eru fullir av sjógvi. Suðuroy er oyggj, vesturhelvtin er burturbrotin av ein hålv har sjógvi. Hetta er góður lesnaður fyri Foroyingar; tað loysir bundn-