leygardagur 13. juni 1936síða 3

Sendag den 14. Juni 1936 har Hospitalet Besøgstid fra Dronning Alexandrines Hospital. koyrur kongurin frå skipinum niðan á royndarsteðinu í Hoy- vík, meðan drottningin koyrur til Heimavirkið, Hvíldarheimið og hospilalið. KI. 16,15 fer kongaparið til amtmannin, hað- ani verður so farið umborð kl. 20. Mánamorgunin kl. 8,30 fara skipini av Havnini til Vest- manna, har sleggað verður frá kl. 1122. Frá aðrari síðu eru vit bidnir al siga frá, at almennur foroyskur dansur verður í Sjónleikarhús- inum í annaðkvold. Tey, ið eiga foroyskan búna, vera biðin um at vera í honum í dansinum. ” * * Norðuroyastevnan. Stevnan byrjaði leygarkveldið við kappróðri. Kvinnubáturin úr Fuglafirði róði móti einum Klakksvíkarbáti og vann av honum. — Sunnudagin róðu Havnarkvinnur móti hesum sama Klakksvíkarbáli, eisini tær vunnu. — Síðani róðu seksmannaferini, fiinm bátar mannaðir við hálv- vaksnum dreingjum; »Grani« úr Klakksvík var fyrstur. Try åttamannafør róðu so; >Gerða- Hvalaveiðufelagið við Áir hevur nú keypt tveir hvala- bátar í Noregi. Teir skulu takast upp mánadagin og sýnast. Um teir standa fyri sýninum, fer fólk leygardagin eftir teim, og tað kann roknast við, við >Lyruc al teir so vera her umkring 26. fh. m. 970 Kinesere henret- tet for Misbrug af narkotiske Midler. Er det Japan, der oversvømmer Kina med de ulovlige Gifte? Paa Folkeforbundets Opiums- konference meddelte den kine- siske Delegerede, Dr. Victor Hoo, at 970 Kinesere var blevet hen- rettet for at have forbrudt sig mod Landels strenge Love om ulovlig Omgang med narkoliske Midler. Ved at optræde med haard Haand mod alle, der gjorde sig skyldige i Overtræ- delser af Lovbestemmelserne, Basarur. Tá tað er givið okkum loyvi til tess, er ætlanin at halda basar komandi ólavseku í Havn fyri Sjómansheiminum í Havn. Saman vid basarinum verða burturlutan, tombola eydnuhjól o. a. Vit undirskrivaðu loyva okkum hervið at heita á fólk í øllum Feroyum við bøn um at hjálpa til at styðja Sjómansheimið, so at tað kann verða fort fyri at halda fram við arbeiði sínum. Gávur av ellum sløgum kunnu verða sendar til ein og hvenn okkara. Tórshavn, 25. mars 1936. Virðingarsamt Basarkomitéin fyri Sjómansheimið: Frú próst Dahl. Sigrid Christiansen. Petrine Nicholajsen. Magnine Hansen. Anna Eidesgaard. Johanne Restorft. Pouline Christiansen. Else Rubeksen. Louise Hejgaard. Rasmine Rubeksen. Pouline Joensen. Jensine Olsen. Hansine Rein. Anna Sofie Mohr. Soffie Arge. Lina Rein. Maria Hansen. Christinu Johansen. Mathea Rubeksen. Frk. Helena Djurhuus. Frú Mina Zachariasen. Elisabeth Weihe. Elisabeth Christiansen. Frk. Henrietle Hansen. = Frú Thomine Joensei. Caroline Hejnesen. Frk. Helene Bærentsen. Frú Sanna av Skarði. Simona Niclasen. Frk. Lorenze Kragesten. Frú Pouline Jensen. Ragnhild Clementsen. Elisabeth Jacobsen. Helene Mortensen. Helga Rubeksen. Edil Djurhuus. Dagmar Johansen. Johanna Jensen. Anna Ellingsgaard. Frk. Elsebeth Mortensen, Tórshavn. Ingrid Mortensen. Maia Mortensen, Argjum. Frú Ingeborg Jacobsen. Frk. Jensine Jacobsen. Anna Sofie Højsted, Hvalvík. Frú Elia Greger- sen, eldra, Syðrugelu. Ragnhild Simonsen, Getugjógv. Frk. Helga Christiansen, Norðragetu. Frú Hansine Højgaard. Olivia Andrea- sen, Húsum. Louise Joensen. Frk. Marie Jacobsen, Hósvík. Frú Elisabeth Olsen. Marie Jacobsen, Skálu. Sigga M. Poulsen, Kunoy. Frk. Hansine Samuelsen. Hansine Andreasen, Vík. Elisabeth Joen- sen. Frú Anna Helene Eldevig, Elduvík. Frk. Simona Johannesen, Hvannasund. Lærarinna M. Clementsen, Skúvoy. Frú Elisabeth Merk, Sandvík. Frk. Kristine Skaalum. Sanna Vest, Hvalbæ. Maria Bech. Kristene Dam, Porkeri. Edith Mikkelsen. Edith Dahl. Mariane Næs, Vágur. Pouline Jensen. Elisabeth Vestergaard, Sunnbæ. Frú Henriette Nolsøe. Pouline Hofguard. Elisabeth Eliasen, Trongisvágur. Karen Tausen, Fámjin. Sigga Rasmussen. Dagmar Joensen (hús). Maria Samuelsen, Miðvági. Frk Sigrid Joensen. Ragnhild Johannesen, Oyndarfirði. Maren Petersen. . Maria Petersen, Mykludal. Martine Joensen. Sofie Nielsen. Fri Margrethe Nielsen, Sandavågur. Nicloline Simonsen. Magdalene Haraldsen, Vestmanna. Anna Danielsen, Solmundarfirði. Louise Hejgaard. Karline Hojgaard. Jana Højgaard, Rituvík. Sanna Absalonsen. Frk. Edith Petersen, Viðareiði. Frú Sanna Joensen. Olivia Joensen. Frú Marie Petersen, Klaksvík. Rasmussen, ljósmóðir, Fugloy. Frk. neskeliv, der er ødelagt af Opi- um-Misbruget, vil Hadet til delte Ørige vokse som et Bjerg, der igennem Generationer vil umu- liggøre nogen som helst For- staaelse mellem disse to asialis- ke Magler«. Som Svar pan disse forskel- lige Angreb kunde den japanske Delegerede i Geneve kun sige, at han ikke var tilstrækkeligt inde i disse Forhold til at kunne bestride Rigtigheden men han var overbevist om, at af dem, den japanske Regering vilde gøre alt, hvad den formaaede, for at bringe Orden i det kine- siske Rige, hvor der endnu fandtes utilstedelige Tilstande. Kriggj? Í gjár frættist, at japansk og kinesisk herlið vóru broslin saman í Kina. Tað er ilt at ætla, um har kann fáast friður aftur í lag á hesum sinni; for- holdið hevur leingi verið spent millum hesi londini. „Smiril“ I Anledning af Kongebesøgel sejler »Smiril« til Suderø via Skualevig Lørdag den 13. Kl. 6,30. Samme Dag fra Vaag til Tveraa. Lørdag Aften eller Søndag Mor- gen Ekstratur til Thorshavn via Skaalevig. Natten til Mandag Kl. ca. 3 fra Thorshavn via Bert tvey vóru róðu, båturin« vann. líggjumunnaferini, ið »Havnabåturin« vann. — So var hondboltsleikur millum eitt lið av kvinnum úr Klakksvík og annað úr Havn. Klakksvíkar- gentur vunnu við 5 málum móti 2. Í fólboltsleikinum millum Tvøråmenn og Klakksvíkskingar vunnu Klakksvíkskingar við 2 málum móli Í. Tann leikurin sum fór fram millum teir yngru spælararnar úr hesum plássum, stóð á jøvnum. * * Magter havde der søgte at holde Fremstillin- gen, Fordelingen og Nydelsen af Opium og Morfin indenfor kontrollerede Grænser, den kinesiske Regering saavel at opfylde Landets Forpligtelser som Medlem af Folkeforbundet som at tjene Landets Befolkning | at opnaa denne ved at over- bedst, idet man det fjerne Rige forlængst havde gjort sig klart, at Brugen af Narkotika var en af Hovedaarsagerne til det kinesiske Riges Forfald. Paa den anden Side var det | var det umuligt for den An- tidligere i Folkeforbundet blevet * klarlagt, at forskellige fremmede Interesse i at | fare. mente Sigrid Johannesen. Frú Lena Jacobsen, Toftum. Jona Johannesen, Nes. Julie Petersen. Johanne Marie Jacobsen, Fuglafirði. Susanne Johansen. Frk. Maren Rasmussen, Strendur. Sanna Joensen, Gjógv. Skaalevig til Sudero. Mandag den 15. sejles plan- mæssig. Thorshavn, den 9. Juni 1936. holde Befolkningen nede í en En Slags Bedøvelsestilstand og søgte | Dr. svømme Landet med ukontrol- leret Opium ad hemmelige Ka- Paa Grund at Landets Grænseudstrækning og de nu- naler. værende indenlandske Forhold denne svarlige kinesiske Regering at dæmme op for denne Lande- Opiumstrafik, underbyggedes af den engelske Delegerede i den permanente »Central Board« Mr. Lyall. Befolkning«, sidste Sagkyndige, »en skønne Dag faar Øjnene op for og forstaar, at det er Japan, der er Skyld i alle de talløse Men- kinesiske Administrator. mere bestemt Ytring af Hoo, der direkte tog sigte Byrsur. paa Japans Del i denne forbudte Dupultar og einkultar hagl- byrsur, ásamt riflur, sera góðar, fáast hjá undirritaða til prísir frá kr. 33,00 og upp eftir. Eisini selji eg ein innstaller- ingsmotor 2'/ hk, lítið brúktan, sera bíligan. D. P. SPLIDT å Nesi, Våg. Opium »Hvis den sagde US Soleidis var Noreg fyri mær tidliga í barnadøgum. Men so hvert mín heimur vaks, so hvert vaks eisini Noreg, himmalin hevði seg uppfrá, skerið ektist so smátt um smátt og varð til endans eitt stórt, stórt land handan hav. Nú eg skrivi hetta, siti eg fram á borðið við hondini fyri eygunum og royni at mana barna- dagarnar fram fyri meg aftur. Hetta er á miðjari nátt, og eg eri einsamallur. Best sum eg siti, er tað mestsum faðir kemur stillisliga inn, tekur eitt land- kort rullar tað sundur frammanfyri mær og peikar á nakrar ovurfínar træðrir, ið eru spentir yvir Atlants- havið. So verður hann standandi stillur og hyggur spurin upp á meg. >Jú, faðir, væl minnist eg: Hatta eru træðrir, ið tygum knýttu millum Noreg og tygara børn.« So setir hann seg niður hinumegin borðið. * Faðir, minnast tygum fyrstu ferð, tygum tóku meg við niðan á fjall og vístu mær, hvussu vorðið ið var hinumegin. Aldri havi eg sæð heimin so stóran sum tann dagin, aldri hevur heimurin hug- tikið meg sum tann dagin. >Nei, sum fjøllini eru høg.« »Ja, ... jú, tey eru høg, men tað eru tó tey, ið hægri eru.« Og so segdu tygum mær frá teim norsku stórfjøllunum, sum gyrd í skóg, gyrd í is hevja sínar grótskorar hátt yvir Noregs land. Og tygum segdu so frá, at eg sá fjøllini glógva í gulli, at eg sá fjøllini rivna og flotar av bergtiknum monn- um koma stynjandi úr gjáunum. Og tað stóð ein gjóstur av duldari ræðslu ímóti mær, ein gjóstur av nátt og hvirrari hátign. Vit sótu og hugdu eystur í hav, og tygum lærdu meg at fata, at sjónarringurin ikki er heimsins endi, men at tað var siglandi nógv, nógv longri. — »Ja, men sigla vit nú alsamt handan vegin, hvar koma vit so? spyrji eg. — >Til Noreg,< svaraðu tygum. Og so segdu tygum mær frá, hvussu okkara gomlu forfedrar vóru komnir siglandi eystan úr Noregi; og eg sá bátarnar fyri mær har úti á havi, sá teir koma strúkandi við fullum seglum og við skínandi skúmfonn um æsingarnar, eg sá bátarnar leggja at, eg sá norskar hersar bera sínar ognir á land og reisa búgv og bygdir á hesum oyggjum. Minnast tygum eina ferðina, tygum tóku okkum børn við til strandar at síggja eitt rekatræ, ið var komið upp á land? Tygum segdu okkum, at hetta var ein planta, og vit undraðu okkum. — Hvat skuldu vit annað, vit ið ikki hevdu sæð eina plantu, ið størri var enn hømla. — Vit kluvu upp á klótu- angarnar, settu okkum at ríða á teimum, lupu niður av aftur, lupu uttan um træið og dansaðu, vóru so forvitin eftir at hoyra, hvaðani tað var komið, og vildu mestsum noyða tað til at siga okkum eitt sindur um seq sjálvt og tað fjara sjáldsama stað, har tað hevði staðið og vaksið. >Træið er komið rekandi úr Noregi,< segði faðir. Minnast tygum ikki eini jól, tygum høvdu keypt eitt jólatræ? Vanligt var, at vit gjørdu jólatreini heima, negldu nakrar viðasneisar saman til at vera bulur og greinar, bundu so lyng uppá. Men so hesi jólini, tá móðir læt upp fyri okkum, tá var tað ein grann, har stóð, ein dimmagren, tjúkkvaksin grann, skínandi av ljósi og hegtíð. Vit stóðu málleys. — Hvar ið jólatræið hevði staðið og vaksið? >Jú, tað var vaksið í Noregi.< »So fara norsk børn ikki í hagan at royta lyng til jóla ?« >Nei, í Noregi fara bernini bert í skógin og taka sær eitt jólatræ.< Og meðan dagar og nætur mettust í dalinum tær longu skýmingarleturnar, savnaðu tygum okkum børn um fýrstaðin har heima, og søgdu okkum segur um Noreg, um teir stóru skógirnar, treini, djórini og um menniskjuni, ið búðu har. Tygara segur fyltu okkum, tær vóru fyri okkum ein heilur heimur fullur av lívi og litum, eitt barnahugans himmiríki, íbygt av ellum, ið vár túsundáragamli droymandi og yrkjandi fólkaandi hevur givið navn og skapilsi. Soleiðis sat faðir og segði frá søgum um landið, hann aldri hevði sæð, um skógirnar har hann aldri hevði sett sín fót. Alt hetta og tvífalt meir eru træðrir, ið tygum faðir knýttu millum tað stóra fedrannalandið handan hav og tygara børn her heima. Og tygum vistu ikki av, tygum gjørdu hetta, tað kom sjálvkravt, tað var