leygardagur 4. juli 1936síða 3

Á 4 Verdens største Trawler. Kloster havde fundet Liget af Ungljeneren. Nakskov Skibsværft, der har leveret san mange flotte Damp- skibe og store, imponerende Motorskibe, har nu ogsaa byg- get en stor Trawler, der bliver Verdens største. Delt er en 63 hvor en lille Pige ved Farum Tíðindi. so her á leiðini sóu teir ikki stort, men fyri norðan segðist al vera klárt. Av Eysturlandinum. Sunnudagin kom > Bjorn Olavs- son« av Eyslurlandinum við yvir Havnina lá mjørkin tjúkkur, | AAA 3777” N á Fiskimenn, | = A arbeiðarar haldið og lesið „Feroya Social-Demokrat«, Meler lang Dieselmotor-Trawler, der skal leveres til et Rederi i Aveiro, Portugal. Skibet, der har faaet Navnet »Sante Joana«, skal kunne sejle i Is og har Frelsens Hær. Søndagens Møder: Kl. 10'/,: Hellighedsmøde, Kl. 2: Kl. 8: Søndagsskole. Frelsesmode. 11.000. Annars er frætt, at »Lilly« hevur fingið 4.500. * * ið er tykkara blað! derfor forstærket Forskib, og det skal drives af en 4-Takls enkeltvirkende Dieselmotor. Al + Alle er velkomne. Ministaravitjan. Sum lýsing aðrastaðni í bluð- num sigur frá, ætla arbeiðara- det ikke bliver noget ringe Skib, ses af, at det skal have 45 Mands Besælning. Det er en Ære for dansk Skibsbygning, at de le- verer Fiskeriskibe saa langt bort som til Portugal. Soleidis skrivar eitt danskt blad nú um dagirnar. Men vit For- oyingar kenna onga gleði yvir, at tey lond, vit skulu selja fisk okkara til, fáa sær stór modernað fiskifor. Moderen fulgte Sønnen i Døden. En 19-aarig Ungljener i Hille- rød, der havde Arbejde i nogen Tid paa »Sct. Thomas«, men som mente, at han ikke egnede sig tilstrækkeligt til sin Gerning, IS. Maj i Laksko paa Cykle til Farum Sø tog den Kjole og hvor han roede ud paa Søen i en Baad, han havde taget. Han sprang i Vandet, idet han dog først havde bundet Ankerkæden om Livet. Den tragiske Begivenhed blev opdaget af Baadens Ejer, der fandt sin Baad drivende. Paa Toften fandt han Tjenerens sorte Hat. Da Moderen Søns fortvivlede Handling, blev hørle om sin hun saa deprimeret, at hun faa Dage efter tog sig af Dage ved Gas. Den 25. Juni blev Falcks Red- ningskorps kaldt til Farum Sø, Hardligur lækni. Miðvíkudagin kom heiman av Sandi ein genta at søkja lækna. Hon varð innløgd á hospitalid. Hertil eini vanligari sjåkrasøga; men vikjur søgan einki frá tå ein so frættir, at genlan er innløgd orsakað av einum slagi, hon hevur fingið í andlitið av einum lækna, so er lað væl eilt sindur út um lað vanliga. Tilgongdin var í stultum henda: Gentan var send til Sandslæknan, Knudsen, eftir medisini; men hon hevur enn íkki fingið fólin um gáltina, fyrr enn læknin langar henni nevan beint frammaná — og hon lá sum kejlan. Hvussu stóran ella lítlan skaða gentan hevur fingið av hesi læknavitjan, tað skulu vit ikki leggja okkum úlí; men hon er sum fyrr nevnt logd á sjúkra- hús. Um slíkur atburður av einum lækna ikki er nóg mikið til at fán hann frá embætinum í stundini, skuldi tað verið logið. — »Tad var systur min, ið slagið skuldi hava, men fil alt held gav hann sær ikki stundir at kanna eftir, hvor okkara ið fyri var, syslur mín er sjúk og hevði ikki lolað slíka vidferd,« segði gentan á norðurferðini til Havnar. „Milwaukee.“ — Fyrsta ferðamannaskipið, Tyskarin »Milwaukee«, var her ferðafólk vóru við tí. Veðrið var gott, men hósdagin. O. u. 450 og javnaðarmannafelegini at SN EJ 3 veita minislarurum Stauning og Alsing-Andersen eina festliga mólleku í Havn 7. juli. Undir felagsmerkjum og við musikki marsjerað úr á odda verður kommunuskúlagarðinum út á kaiuna, har boðið verður minist- arunum vælkomið. Koncertin seinasla leygardag var eitt salt upplivilsi at lýða á, og neyvan høvdu fólk væntad at hoyrt so frágera vakran song, ló tey flestu vislu, at Stockholms Stu- dentarsangførbund er millum songkórini í At Sjónleikar- húsið var full av áhoyrarum, tey allarfremstu Norðanlondum. sjålvt um líðirnar eru ål av lagi ringar, og konsertin varð hildin yrkidag, er einki at undrast yvir. Havnar arbeiðs- mannafelag. hevur keypt hilt stóra stein- Evensen állti Hetta er eilt pakkhúsið, sum við Miillarsbrúgv. stórt tiltak; men tad er sjálvandi at felagið má hava hóskandi hús. Vit ynskja felagnum eydnu við hesum keypi. Fiskur. Nógvur fiskur er nú á Dala- grynuuni og við Sunnbiarstein. Ígjár gjørdi Danbjørg amtinum kunnugt, at trolararnir fóru at % Køb Deres Dyner hos os. Vi leverer Dem Kanaldyner: 1 Overdyne af fineste Bolster fyldt med fineste damprensede færgske Fuglefjær for 30 Kr. 00 Øre. Samme Dyne med prima Nankin for 23 Kr. 00 Øre. Fyldt med extra prima Halvdun og fineste Dunlærred for 32 Kr. Underdyner med extra prima Bolster for 22 Kr. 00 Øre. 1 Hovedpude svarende til Overdynen fyldt med prima Halv- N dun for 8 Kr. 00 Øre. Ø A Als THORSHAVNS DAMPVASKERI A €tEJ gerast heldur naskir har, ser- liga við Sunnbiarstein. Fótboltsleikur. Í morgin verður fólboltsleikur í Havn millum Vágs bollfelag og Havnar bolifelag. „Anana.“ Hósdagin fræltist frå »Ananu«, fingid gott 150 tons. Veðrið hevði verið vána- at hon hevði ligt, og hartil hevdi toka verið g teim til bága. Skipið liggur á Fylla Bank. Hvalabátarnir, | ið hvalaveiðufelagið >Við Air«, hevur keypt í Noregi, væntaðust at fara út fø » jár ella í dag. Teir eru fult útgjordir, so tað er ikki at ivast i, at teir kunnu byrja veiðuna longu í næstu viku. Byrsur. Dupultar og einkultar hagl- byrsur, ásamt riflur, sera góðar, fáust hjá undirritaða til prísir frå kr. 33,00 og upp eftir. Eisini selji eg ein innstaller- ingsmotor 2!/, hk, lítið bråktan, sera bíligan. D. P. SPLIDT å Nesi, Våg. Havnar ar kvinnufe »; er um dagirnar góðkent av arbeidsgevarunum og skal koma saman vid leimum ein av teim fyrstu døgunum at tingast um arbeiðsviðurskiftini. Prentvilla. Í yrkingina á fyrstu síðu er komin ein prentvilla; har er síðsta orðið »fagnadarkokkum«, tað skal sjálvsagt vera >fagnaðar- klokkum«. 14) Hedin Brú: Smásegur. og æðrarnar lógu svøllnar og blåbleikar um handa. bøkini sum islindir í følnadum líðum. Og tað var ikki logið, tí árið var liðið lanat út fyri hin gamla, tað var komið út á vetur, holdið var følnad, og kavi var lagstur um bringuna og herðarnar. Tað vóru bert eyguni, ið einki høvdu fingið av vetrinum, tey vóru mest sum gjáir, ið gingu djúpari inn og vístu, at veturin bert var uttaná; innan í fjallinum brendi jarðareldurin, sum aldri kólkar. Ferðirnar burtur í haga við hesum gamla vórðu fleiri og fleiri, sum eg mentist, og tað vardi ikki leingi, fyrr enn vit kendu tað ikki vera rættiligan hagadag, uttan vit vóru báðir. Eg minnist okkum ganga ígjøgnum hagan, og eg minnist, hvussu hann altíð hevði eitt blítt orð til seyð og fugl, vit gingu fram á. >Tú veitst mestur óveður í, tú liggur so lágt í dag.< kundi hann siga við eina ær. >Tú ert ikki komin higar uttan av fólkavaldris, kundi hann siga við eina aðra; hund- urin gekk í knæsbótunum á honum og segði tað sama sum hin gamli. Ærnar, tær vendu sær ímóti okkum og stardu at honum, áðrenn tær fóru til stroks. Og so segði hann mær, hvussu hver ærin var von at liggja og segði mær meira um teir ymsu vanar, tær høvdu, á rakstri, í lembing og til tær ymissu árstíðirnar. Eg sá hann ganga rundan um fylgini á savningini og bríksla einsljóðandi og dragandi løg á seyðin, til alt var sissað og komið í ró. Tá var hann vanur at seta seg á ein stein eitt sindur uppiyvir og taka hundin inn ímillum kneini á sær. Har sat hann so og kannaði eftir, um alt var fyri. Og eg minnist eygnabráið, hann hevði, meðan hann sat so, oa eg sá, tann steinurin var hansara hásæti har sat 1ann og kendi seg faðir at ollum livandi í haganum Var seyður burtur, fór hann at leita og eg sá lann gráta, fann hann seyð deyðan, og gleða seg sum eitt barn, tá hann fann tað í øllum góðum. Eg minnist eina ferðina, vit hvíldu undir einum ossi uppi millum fjall; tá tók hann meg á knæið, fór at siga mær frá ollum teim duldu vinunum, 1ann hevði í haganum; hann segði mær frá dverg unum, frá trøllunum, huldufólkinum og ikki minnst frá nykinum og segði soleiðis frá, at tað kom lív í allan hagan. Heyggjarnir vóru duldar hallir, har dansurin dundi um næturnar, har menn búðu, sum røktadu seyð, søktu sjógv og tílíkt. Innan fyri hjålpu røturnar, korkan og steinamosan í homrunum vóru dyr at lata upp til stórar smidjur, har hvítskeggjutir dvergar dongdu jarn vid stórum sleggjum og ajørdu amboð, ið kundu gera grót til gull, ið kundu slåa liv til deyða, og amboð, ið høvdu mannavit. So legði hann hondina um eyguni á mær og bað meg lurta og vita, um eg ikki hoyrdi nykin kveða í fossinum. Jú, eg hoyrdi hann, hann kvað um tann dulda áarbotnin, um alt tað ókenda, sum eg gekk og longdist eftir. Tað var Halgir, sum fyrstu ferð lærdi meg at lýða á nykin. Eg havi mangan hoyrt hann síðani. Veittrarnar, tær bygdu í steinum; hann vísti mær fleiri veittrasteinar í haganum. Teimum dámdi ikil orð og illbønir stygdu allar veittrar ttan rakstrardagin, tá vóru tær meira tolnar. Hin gamli gekk ikki við illbonum um dag- hann átti; mer lagarnar kom hann altíð til llnar við Søk, tí du teir seg vera líka góðar beita allan devilsskap á Sek. Men veittrarnir toldu alt rakstrardagar. Tá skurðurin lá á bóndans gólvi um heystið, gav Halgir lon i frá sær, meðan ærnar vóru hansara, inntil hann hevði svævt tær. Lombini, tað kundi vera tað, tað var, men ærnar, sum vóru eldar í hansara haga, tær læt hann ikki frá sær á lívi. Og tá hann tók tær upp og sá í eyguni á teimum, að var sárt, men tað skuldi >vit hittast aftur,< skildu tey hvert annað vera, og tey tunnu seg í tí SK søgdu eyguni. Halgir så meg vaksa upp, og eg så hann eldast og doyggja. Tad var so stutt frå ti, hann helt uppat at ragga út um gardin, til hann doyði. Einar 14 dagar lá hann á seingini, og eg var vanur at hyggja inn til hansara. So var tað hagin aftur. Hann hevði meg at ganga burtur fyri seg, og so skuldi eg siga alt fyri honum, tá eg kom heim. Ein dagin eg kom, var farið at kámast fyri honum so mikið at hann ikki hevði greiðu á seydinum; hann spurdi eftir óm, ið longu vóru deyðar, áðrenn eg mintist. Prestur kom tann dagin at tosa við hann og segði, at nú kom hann skjótt at vera um lívsins lamb, har grasið aldri felnaði. Tá læði hin gamli