mánadagur 3. august 1936síða 1

* | 20 oyr. á 3. og 4. Lýsingaprísur fyri petitreglu: 30 oyr. á forsíðuni, | síðu. Við sterri lýsingum fæst | avsláttur í prísinum. | Kostar kr. 1,50 fjórðingsárið Porto. Blaðið , verður bilagt á posthúsinum, brævsavnarstødum 10. arg. | og skrivstovuni. Telf. 148. | BRÓÐURSKAPUR OLAVSØKUMYND So ringar tíðir, sum nú eru, má tað sigast, at reiðiliga nóg fólk til halda ólavsoku í ár. var komið Havnar ai Og veðrið var eisini heilt gott, so slevnan eydnadist væl í so máta. Olavsokuling varð einki í ár nú hava vil vetrarling. Men kortini er ólavsokan ein Olkastevna og fram um all annað — ein ítróttarstevna. Foroyingar tykjast all meir og meir at fáa ans fyri ítróttinum ; og 6lavsøkan í ár hevði ikki so lítið at bjóða fólki av ymsum ítrótti. Vit kunnu fyrst nevna Kappróðurin, ið sum hugtekur flestar Foroyingar. óivað er lann ílrótlargrein, lað Og var eisini ein øgiliga stør rúgva at fólki framvið strondini 6lavsøkuaftan, tá kapp- róðurin fór fram. Fyrst róðu kvinnubåtarnir, ein úr Vestmanna og annar úr Tórs- havn. Vestmannakvinnurnar og vunnu, og, so syntist tad, lætl- liga. Aftanå kvinnubåtarnar skuldu lvey seksmannafør, av Argjum og Kaldbak, rógva; men hesin róðurin varð av ongum, lí Argjamenninir vóru farnir í grind norðuri i Gøtu. So komu åltamannaførini, Våg- bingar, Víkarmenn og Havnar- menn. Vågbingar vóru á oddu, síðani Vikarmenn, Havnarmenn vóru síðstir. Tað var reiðiliga båturin. Hesin róðurin er ið ár undan ári setur oll sinnini Í spenning; og í ár var spenn- ingurin óforur, tí bátarnir tyktust at inn eftir, fylgjast reidiliga | | | ! | | | | javnir. Men sum teir nærkaðust, sást, at Vestmenningurin hevði munin, og tá teir komu á mál, lá hann góða båtslongdina fremri. Um kappróðurin kunn sigast, at allir Havnarbátarnir vóru eystast og vóru ti minst heldigir í streymi. Men kanska burtursæð frá ein heldigari plasering neyvan líggjumannaforunum vildi hjálpt teimum stórt, hartil var bátarnar Hvat Havnar líggjumannafarinum við- munurin millum Ov stórur og rákið ov spakt. víkur, so kundi tað neyvan haft belri manning, enn tað hevði | til henda róður. | Boltleikir. Olavsøkudag var boltleikur millum Tvørå boltfelag og B. 36. Tað hevdi er neyvan nakar, sum vænlað annað, enn al T. B. fór at vera heilt og aldeilis við yvirlutan móti hesum unga liðinutn; men so varð ikki. hevði DB. 36 men Í fyrra vindin við sær; hálvleiki tó at teir so golt sum alla tíðina vóru við yvirlutan, eydnaðist tað teimum ikki at gera mál. Hålvleikurin endaði við 0—0, Tað vænla, ikki annað at A Í. B. í var nú enn oðrum tann, y mesta við vvirlulan, eydnadist lað leim al gera eil mál. Leikurin endaði við einun SEINN Á | | | ! i ) GCI ) 5 seg móli einum kombineraðum | Í a , a 1 | HOI av Brann og Djerv úr Ber- gen. Hesi bæði liðini eru av | leim bestu í Noregis landi, ser | liga er Brann kent sum eill frá líkt lið. Sostatt kundi tað sjálv sagt ikki verða talan um nakran | sigur fyri 11. B., men eitt vakurt spæl, úrslitið kann um enn ætlast av ollum frammanundan. er eisini vert at síggja. Og lað má sigast, at Norð- menninir vóru bæði og smidligir og kringir, og tað samanspæl og lann teknikur, teir sýndu, er neyvan sæddur í Gundadali áður, lað skuldi so verið Íslendingar, ið komu teimum nær, hvat hesum viðvíkur. At H. B. lítið formáddi sæi móli hesum stinnu spælarum, er neyvan beint at síga, teir hovdu ikki so fá upplop og samanspæl teirra var stundum reiðiliga gott; men at Norð- menninir vóru so aldeilis við yvirlutan og áltu mesta partin av spælinum, fad er heldur einki al endaði taka Leikurin til Norð- fekk 2. Umframt hendan dystin spældu seg aftur í. við 7 málum menninar, meðan H. B. hesi liðini tveir aðrar. Hin fyrra mánadagin og hin seinna fríggja- dagin. Hin fyrra dystin vunnu Norðmenninir við 5 og hin seinna við 7 móti 0. Tað kann ikki sigast um hesar leikir, at málúrslitið er annarsleidis, enn spælið var til. Men tó at H. B. tapti — lad kann iykjast — sum stórliga, so kunnu teir ló gleða seg yvir at hava verið við at sýnt fólki nakrar frålikar boltleikir. Hartil hava teir væl eisini lært eill sindum av gestum sínum. Olavsøkukvøld var hondbolts- hálvleiki, nú leir høvdu vindin stórur munur millum hesar iriggjar båtarnar, Síðst róðu tíggjumannaforini, Havnarbåturin og Vestmanna- vid sær, fór at taka seg fram og vinna ein lættan sigur; men hálvleiki B. 36 var eisini í hesum hálvleiki fyri tað heldur ikki í oðrum bar til hjá teimum. árunum tann spenning og at- kappleikur millum tvey lid av kvinnufelaginum »Neistin«. — Ein slíkur leikur hevur mest dæmi av eini framsýning og kundi sostatt ikki bjóða áskoð- huga, sum krevst til ein kapp- royndi H. DB. f | líkur ílróttur, sum eigir at verða alt Forovaland. | tikin upp um Kappríðingin. Það var eitt prått lið at sígg; | nakrir og tjågu menn hesti ríðandi ål á Krossvegin, har kappríðingin skuldi fara fram. | Vakurt var at síggja leir I KAPP | ríða, tveir og tveir, allan riðilin | at enda. Ógviliga ójavnir vóru hestarnir til foroysku støddar; men hinir smáu hestarnir ikki góvu leim stóru hestunum av norskum slagi nógv eftir í kvikleiku. Thomas Rubeksen, Tórshavn vann kuppridingina. Svimjingin. | svimjingarhylinum í Gunda dali varð sýnd svimjing av einum hópi av kvinnum tali. hesum fólkum svumu heilt væl. ungum IS í og monnum, Mong av A Eystaruvág varð eisini synd Her 12, vóru íkki minni kringir svimjing. luttóku og > hesil enn hinir. Í tveimum stødum var kapp- | skjóling á ólavsoku: Skotfelagið hevdi sína skjóting í pakkhúsi Havnar arbeiðsmannafelags, og Við vunni ein varð hildin i Torshøll. Skotfelagsins skjóling hesir premiur Theodor Samuelsen, Henry Runvall, | Viglund Hansen, allir úr Tórshavn. Hetta vóru teir ymsu ítróttirnir; annars var ein hópur av ymsum stuttleika, so sum ringkasting, skjóting við luftbyrsu o. a. í kommunuskúlagarðinum. Basarur var hildin í kommunu- skúlanum fyri Sjómansheimið. Eisini í katólska skúlanum var basarur. A Føroya Fólkaháskúla var framsýning av teim lutum, næmingar skúlans leik. Kommunuskúlagarðurin er | hava greilt úr hondum i summur. | ú | heldur lítil til hondbollsleik, og t | kom lí spælið al síggja ov saman kroyst åt. Men hetta er ein frá- Henda vakra framsýning gevur vón um, at heimayrki fer at laka seg fram í stórum sligum her á landi. — Okkara ungi kunstnari Janus Kamban hevði | framsyning av høggmyndum. | Hin stóri franski damparin »Lufayette« kom á Havnina ólavsokumorgun við einum hópi | av ferðafólki. Hann lá her allan ferða- fremmandan | dagin, og tey útlendsku fólkini setlu ein dám á býin. Foroya Ferðamanna- felag fyrireikaði útferð til Kirkju- | bear fyri teimum, Forngripa- goymsluna sýndu teir teimum | og foroyskan dans í Sjónleikar- | húsinum. | Hornblåstrafeløgini eirdu seg ikki heldur, men veittu fólki nógvan góðan tónleik. — Í | sýndur Sjónleikarhúsinum varð |sjónleikurin Garman & Worse eftir A. Kiel- kind (í føroyskari tyding). | Vit skulu ikki her draga fram | nakran serskiltan av teim leik- | andi, men bert nevna, at spælt | varð sera væl, og eingin svíkur av týdningi kendist nakrastaðni gjøgnum alt spælið. Ein sera hugnalig stund var tað at sita har og skoða eitl spæl so gott, sum ein ógviliga sjáldan hevur fingið høvi til at sæð í Havnini. Dansað varð alla nåltina. Og við høvudsgøturnar vóru smáar út- Í ymsum krókum fram selur, har ein kundi keypa frukt o. a. Sum endabrestur á ólavsokuni komu hósdagin grindaboð úr Ryluvík. Grindin, ið var lítil, nakrir 10 hvalir, varð rikin og á Havnina, har hon legði beinini. Henda hending kyndi nýtt lív í ólavsokufólkið, og ongatíð um ólavsokuna var kætid meira enn og aftaná drápið alla náttina fgjøgnum. ore